Beste Jan, Ik ben de Carla aan wie je in je stuk refereert. Hoewel ik verder niet van plan ben me in de discussie te mengen, aangezien dat voor mijn gevoel nooit recht doet aan slachtoffers van welke vorm van misbruik dan ook, zou ik het erg op prijs stellen als je bij de verkondiging van je mening niet over de rug van mensen in nood zou willen gaan. Ik vind het behoorlijk respectloos dat je een noodkreet van iemand zomaar van het message board plukt en gebruikt om je mening kracht bij te zetten. Ik wil je dan ook verzoeken die noodkreet uit je stuk te verwijderen, gewoon uit respect voor degene die het schreef. En verder zou ik het ook op prijs stellen als je het message board en het gedenkboek niet zou willen gebruiken om je mening kracht bij te zetten. Daar staan persoonlijke dingen van mensen in pijn en nood (een misvatting hierbij is dat hun schrijven een destructief effect zou zijn van therapie). Kortom, nogal respectloos om dat te gebruiken in een stuk als wat je hierboven schreef. Groet, Carla

Beste Carla, Ik vind zelf niet dat ik respectloos heb gehandeld. Neem alleen al de (anonieme) quote die ik gebruik: die is redelijk onschuldig vergeleken met wat er nog meer op dat messageboard staat. Tevens steek ik nergens de draak met deze mensen, ze zijn namelijk wél slachtoffer, niet van SRA maar van de “therapie” die jij en collega’s van je toepassen.

Ik snap best dat je het niet leuk vindt dat ik over deze vorm van “therapie” schrijf. Als ik gelijk heb, heb jij je (hoe onwetend ook), jarenlang bezig gehouden met een vorm van kwakzalverij. Het lijkt me nooit leuk zoiets te moeten erkennen, maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Ik vind het een beetje raar dat je wil dat ik referenties naar je site verwijder. Onder het mom van “gebrek aan respect voor de slachtoffers” duld je blijkbaar geen kritiek. Wetenschap is per definitie empirisch, beste Carla, dus de link’s naar jouw site zijn zeker niet ongepast: ze illustreren de waandenkbeelden die ontstaan als gevolg van dit soort therapieën.

Mijn advies aan jou: lees eens wat van Karl Popper, als geen ander demarceert hij wetenschap van pseudowetenschap. http://cla.calpoly.edu/~fotoole/321.1/popper.html Samengevat zegt Popper: “One can sum up all this by saying that the criterion of the scientific status of a theory is its falsifiability, or refutability, or testability.”

Aangezien de “hervonden herinnering” benadering waar we het hier over hebben geheel on-falsificeerbaar is (of het nu SRA, buitenaardse ontvoeringen of misbruik door samenzwerende tuinkabouters betreft) ze is wetenschappelijk van nul en generlei waarde.

Trouwens Carla, het advies van de gezondheidsraad in ogenschouw nemende: “een behandelaar dient zich – zowel op wetenschappelijke gronden als om redenen van beroepsethiek – te onthouden van uitspraken over de feitelijke betrouwbaarheid van een verklaring van een patiënt.”

Dus pas maar een beetje op met de term “slachtoffers”. Slachtoffers van wie vraag ik me dan af.

Ben jij trouwens NIP-lid? Iedere zichzelf respecterende psychotherapeutisch actieve psycholoog is dat toch?

Groet, Jan P.

Hallo Ik wilde even reageren op je onzinnige stukje.Word iedere keer zo kwaad als weer zo’n jan kukkel een stukje schrijft over DIS.Als je dan in plaats van dat je allerlei quots aanhaalt uit een boek eens had gepraat met mensen die het aangaat was het tenminste nog eerlijk geweest.Nu schrijf je wat onzin op en kwetst er mensen mee.Ik heb DIS.Maar ik ben zelf enorm kritisch.Ben niet iemand die alles zo maar aanneemt.En over hervonden herrinneringen.Ik heb geen hervonden herinneringen.Heb ook nooit hypno terapie gehad.Wat ik wel gedaan heb, is meegewerkt aan verschillende onderzoeken, waaruit blijkt dat het wel degelijk klopt.Mensen kiezen er niet voor5 om DIS te hebben.Het is een van de meest eenzame wegen die je af moet leggen.Dit vooral omdat er zoveel mensen als u rondlopen.Die oordelen zonder zelf eens bij zichzelf te raden te gaan.Wijsheid heeft niks te maken met veel weten, of veel lezen.Het heeft temaken hoe je de informatie die je ontvangt gebruikt om een goede visie te ontwikkellen.Als je deze uitspraken over kanker zou maken dan zou je de hele wetenschap over je heen krijgen.Maar bedenk dan ook dat honderd jaar geleden vele kanker soorten niet erkent werden.Nu kunnen ze al veel genezen.Maar enkel omdat sommige hier hun nek voor uitgestoken hebben.Uit hetgeen wat ik hierzo lees haal ik niet echt die moed.Daarom wens ik je veel wijsheid toe en hoop ik dat je met wat meer respect over je medemens schrijft ook al begrijp je hem of haar niet.Toch een vriendelijke groet Esmee

Beste Esmee, Bedankt voor je reactie. Je geeft zelf eigenlijk al aan waar het heikele punt zit als je schrijft:

“Als je deze uitspraken over kanker zou maken dan zou je de hele wetenschap over je heen krijgen.”

Inderdaad, want het verschijnsel “kanker” is emperisch vaststelbaar: je kan het “zien”. Het is een ziekte die eenduidig te onderscheiden is van andere ziektes. De theorie kan getoetst worden.

Welk bewijs is er voor het bestaan van DIS? Niets, behalve de anecdotische observaties van een aantal in DIS gelovende behandelaars. Zijn er een aantal onderscheidende kenmerken? Nee, de veronderstelde symptomen zijn dermate vaag dat iedereen zich er in kan herkennen.

De Dis theorie is op geen enkele manier te toetsen en daarom wetenschappelijk van nul en generlei waarde. Voor het zelfde kan je zeggen dat de klachten zijn veroorzaakt door kleine groene buitenaardse mannetjes: ook geheel ontoetsbaar.

Jan,

je bent niet heel subtiel!!!!

Ik kan niet ontkennen dat DIS een “ziektebeeld” is dat veel psychiatrische patiënten gebruiken om aandacht te krijgen. Maar dat wil nog niet zeggen dat het niet bestaat. De groep DIS-sers is waarschijnlijk een heel stuk kleiner dan nu bekend is, maar laat de echte DIS-sers niet lijden onder de simulanten. DIS bestaat wel degelijk. Ik zou u onder andere willen verwijzen naar het onderzoek van Simone Reinders. Zij heeft zichtbaar bewijs kunnen leveren via een hersenscan.

http://www.rug.nl/Corporate/nieuws/archief/archief2004/Nieuwsbrief/week47/38_08

Groet, Brigitte

@ Pieter-Bas Het voorbeeld is wat cru, maar het werd door Esmee “opgeworpen”.

Zoals je van me weet, wil ik graag bewijzen zien. De DIS theorie (theorie is ondertussen eigenlijk een te groot woord) is een staaltje van onwetenschappelijke prietpraat. Altijd geweest. DIS is niet empirisch vaststelbaar. Punt uit. DIS is “belief-based” en niet “evidence based” zoals ik al eerder ergens heb vermeld.

Dit betekent overigens niet dat “DIS”-patienten dus simulanten zijn. Ze hebben helaas een diagnose “opgeplakt” gekregen waar ze geen bal verder mee komen en die ze vaak verder in de ellende stort omdat de hele onderliggende theorie op drijfzand is gebaseerd. De DIS diagnose onthoudt hen daardoor potentieel werkelijk effectieve hulp.

@ Brigitte

Dank voor je reactie, ik ben bekend met het onderzoek van Reinders. Het bewijst niets. Voor hetzelfde geld heeft Reinders de hersenaktiviteiten gemeten van “fantasy-prone” proefpersonen. De experimentele opzet van haar onderzoek controleert hier niet op.

je bent erg oordelend bezig! en dat je zomaar, al is het anoniem, een bericht van het messageboard afhaalt en hier neerzet vind ik gewoon onbeschoft! je kan op zijn minst daar toestemming voor vragen! wat wil je met je bericht eigenlijk bereiken…? wat is de reden dat je dit bericht plaatst? als je dis hebt heb je echt geen makkelijk leven hoor! vergeet niet dat je vrienden en familie kring heel klein word als die dat al niet is! verder ga ik niet met je in discussie mensen als jij willen toch alleen maar gelijk hebben. groetjes ik

@Ik Het is een openbaar messageboard en de reactie is volledig anoniem.

En ik had nog heel wat extremere uitlatingen kunnen plaatsen.

Technisch gezien zou ik eigenlijk aangifte bij de politie moeten gaan doen, als ik de berichten in het gedenkboek serieus zou nemen.

Ik wil geen gelijk hebben, maar ik denk het in deze wel te hebben, met goede argumenten.

En bedenk eens wat een bevrijding het voor jou zou kunnen zijn, je direkte omgeving blijkt toch niet zo kwaadaardig als je nu gelooft.

Ik open een deur voor je: je hoéft niet echt (ritueel) misbruikt te zijn. Je (valse) herinneringen kunnen door de therapie komen!

Dat zou toch geweldig nieuws zijn? Please, denk er eens over.

hoi, ik ben het eens met het feit dat je altijd kritisch moet blijven en niet alles klakkeloos moet aannemen. je hebt een duidelijke mening, maar dat blijft jou mening. ik ben overtuigt dat DIS wel echt, ik heb het zelf en ondervind er dagelijks de gevolgen van. het is inmiddels ook wel wetenschappenlijk vastgesteld dat DIS bestaat. het switchen is namelijk te registreren met een CAT-scan. ik word er dan ook een beetje over dat iedereen zomaar vanalles schrijft en zegt over dit onderwerp zonder zelf genoeg kennis hierover in huis te hebben en dat te verkondigen als de waarheid. goetjes tanya

@ Tanya: Wanneer heb je genoeg kennis om je in dit gesprek te mogen mengen? Er is zoveel informatie over DIS, het punt is alleen dat het elkaar allemaal tegenspreekt. Het ene onderzoek wijst uit dat het wel bestaat, het andere dat het niet bestaat. Daarbij heb je rondom dit onderwerp de zogenaamde ‘memory war’ met aan de ene kant de believers en aan de andere kant de disbelievers (toch grappig dat juist de dis believers niet in dis geloven!). Dat iemand een onderzoek dat voor jou bewijst dat dis bestaat en jij het dus echt hebt, niet overtuigend vindt en dus blijft bij zijn ‘disbelief’, zegt niks over de hoeveelheid kennis die iemand over het onderwerp heeft. Misschien heeft zo iemand zich er zelfs wel uitermate diep in verdiept en zo tot de overtuiging gekomen dat dis toch echt niet kan bestaan …

Met een CAT-scan kan je fysiologische afwijkingen constateren, Alzheimer bijvoorbeeld. Je kan er hersenaktiviteit mee vastleggen, maar (net als bij interacties op neuraal of atomair niveau) is die inhoud niet te herleiden tot gedachten/persoonlijkheden etc.

Hallo allemaal Ik ben inmiddels er ook van overtuigd dat DIS weliswaar bestaat, maar op een hele andere manier dan de meeste mensen beweren. Ik heb 12 jaar lang DIS gesimuleerd, mijn verhaal is te lezen op de site van Kitty http://uniform.messageboard.nl/10017/vie.. En ik weet zeker dat 9 van de 10 mensen die beweren DIS te hebben dit NIET heeft. Ik heb wel zo lang in dat kringetje verbleven dat ik denk ik best een goed beeld kan hebben van de vele simulanten die daar nog in rondlopen. Ik wil alleen maar zeggen: HET VOELT ZO HEERLIJK!!!!! om je niet anders voor te doen dan je bent, om geen leugens meer te hoeven bedenken, om niet voortdurend na te denken of je jezelf tegenspreekt of niet en vooral: om te beseffen dat ik zonder DIS een zo heerlijk leven heb!! Ik wil alleen maar zeggen tegen alle mensen die van zichzelf zeggen of denken dat ze DIS hebben: je hebt geen DIS nodig om te mogen bestaan, je bent goed zoals je bent, probeer van die verslaving af te komen. Want liegen is een verslaving, alleen: je hebt steeds meer leugens en nog meer ellende nodig om die aandacht te krijgen waar je zo naar snakt. En op korte termijn voelt die aandacht goed, maar op lange termijn ga je je er alleen maar ellendiger door voelen. De waarheid geeft zo veel meer bevrijding!! Het weegt lang niet op tegen de aandacht die je krijgt omdat je DIS hebt. Je voelt je er bij lange na niet zo gelukkig bij. Watik wel jammer vind is dat mijn mening die ik nu heb in DISland niet gehoord wordt en dat er geen discussie over mogelijk zonder dat er meteen met allerlei diagnoses gesmeten wordt. Ik zou het echt van de daken willen schreeuwen: GOOI JE RAMEN OPEN, GOOI DIS ERUIT EN VERTEL DE WAARHEID AAN JEZELF!!

Ik ging ook altijd in de verdediging als mensen mij wilden laten beweren dat DIS niet bestond, terwijl ik diep in mijn hart hen gelijk gaf. Ik heb DIS bedacht, om mijn ellende een naam te geven. Maar ik heb GEEN DIS! Ik ben wie ik ben, ik ben goed zoals ik ben en dat voelt als een enorme bevrijding!

hoi, ik heb het allemaal eens rustig gelezen. weet je, ik zet altijd mijn vraagtekens bij mensen die zichzelf zo’n diagnose geven. en ook van artsen neem ik niet zomaar een diagnose aan. ik weet dat deze diagnose ook heel vaak verkeerd gesteld wordt. en ik geloof ook zeker dat een foutieve diagnose tot een heleboel leugens en een verkeerde behandeling kan leiden. maar nog steeds geloof ik wel dat dis bestaat. het is ook zo dat het bij verschillende persoonlijkheden zo kan zijn dat de een echt ziek is en koorts heeft, terwijl er met de ander niets aan de hand is. hetzelfde geldt voor het dragen van een bril, soms heeft de een wel een bril nodig en de ander niet. koorst en de sterkte van een bril zijn dingen die duidelijk meetbaar zijn. ook kan de een heel allergies zijn voor iets en de ander niet. waarheid, ik vind het dapper van je dat je met je verhaal naar buiten komt. maar alleen omdat het bij jou zo is gegaan en bij anderen in je omgeving wil niet zeggen dat iedereen het maar simuleerd. voor mezelf: ik ben en blijf verantwoordelijk voor mezelf en voor mijn alters. en het is een verademing om te weten wat er met me is, zodat ik er ook iets aan kan doen. ik ben ik en mijn persoontjes horen bij me. groetjes tanya

Euhm, dat vand ie bril en die koorts kon ik ook oproepen! Ik heb zelfs jaren lang bijna elke week bij dem opticiën gelopen, omdat mijn ogen de ene dag beter waren dan de andere. En soms deed ik ook gewoon alsof het zo was, als ik mijn ogen heel iest samenkneep kon ik alles veel beter zien dan als ik voluit keek. Op die manier kun je artsen om de tuin leiden. Dat geldt ook voor koorts. Als ik getemperatuurd moest worden hield ik gewoon een thermometer in een glas warm water. Had niemand in de gaten. En het was ook werkelijk zo dat mijn lichaam op bepaalde momenten met een hogere temperatuur reageerde dan anders. Dat heeft niks met DIS te maken, dat is de fysiologie van je lichaam. En het klinkt raar maar waar, ik ben het ene moment allergisch voor pleisters en een week later niet. Je lichaam zit jaar in elkaar, dathoeft nog geen DIS te zijn. Daarbij, is er ooit wetenschappelijk onderzoek gedaan naar zulke dingen? Mensen die koste wat koste willen bewijzen dat DIS bestaat kunnen rare bokkesprongen maken om al dit soort dingen toch bewezen te krijgen. Dat wil niet zeggen dat jouw waarheid niet waar is hoor en dat ik jouw geloofwaardigheid in twijfel trek. Alleen is tot nu toe alles wat maar enigszins DIS zou kunnen vaststellen te weerleggen…. En geloof me, ik heb werkelijk ALLES aangegrepen om het tegengestelde te laten zien, maar ik hield mezelf en anderen voor de gek!

Waarheid, wanneer biecht je de waarheid op aan je therapeut als je je zo gelukkig voelt, nu je gestopt bent met liegen dat je dis hebt??

Hoezo hield je jezelf voor de gek? Je wist toch dondersgoed dat je alles aan elkaar loog? Of herroep je dat nu ook? Dan ga je straks de annalen in als de eeuwige herroeper!!!!

hoi, nij mij is het allemaal andersom. ik heb dis jarenlang geprobereert te verstoppen en voor mijn omgeving doe ik dat nog steeds. ik wil dit helemaal niet hebben, maar heb het dus wel. mijn therapeut plakt liever helemaal geen stickers op mensen, ze kijkt liever naar hoe de problemen het beste opgelost kunnen worden. wat ik me afvraag: ben jij nooit tijd kwijt? hoe kwam je erop om te doen alsof? ik heb gelezen dat je het nodig vond om zoiets voor te wenden om meer aandacht te krijgen, maar waarom dis en niet iets anders? en als je zo dwangmatig aan het liegen was, wie zegt dan dat je nu nog steeds niet tegen jezelf liegt? ben (of was) je eigenlijk dan niet gewoon een pathologische leugenaar?

Tanya schreef: het is ook zo dat het bij verschillende persoonlijkheden zo kan zijn dat de een echt ziek is en koorts heeft, terwijl er met de ander niets aan de hand is. hetzelfde geldt voor het dragen van een bril, soms heeft de een wel een bril nodig en de ander niet. koorst en de sterkte van een bril zijn dingen die duidelijk meetbaar zijn. ook kan de een heel allergies zijn voor iets en de ander niet. (28-12-05)

Beste Tanya: Dat lijkt me onzin. Dan zou de ene alter een bacteriele infectie kunnen hebben, terwijl de andere alter dat niet heeft. Zijn steenpuisten ook altergebonden? En dan hebben we het nog niet eens gehad over zwemdiploma’s rijbewijzen, schooldiploma’s en getuigschriften.

@ Yael Volgens mij ga jij er aan voorbij dat het simuleren voor “Waarheid” beslist een functie had: aandacht, een luisterend oor, meer zelfvertrouwen kweken, bijvoorbeeld. Als je 12 jaar bij een therapeut loopt doe je dat niet om de gezondheidszorg eens flink op kosten te jagen (hoewel dat ongetwijfeld een netto-effect was), maar omdat Waarheid via deze weg deels kreeg waar ze naar verlangde.

Het beroerde is natuurlijk dat andere therapievormen 12-jaar geleden hoogstwaarschijnlijk veel effectiever waren geweest. Cognitieve therapie, bijvoorbeeld. Dat had Waarheid veel eerder op het juiste spoor gezet en was het nooit zover gekomen.

Wat mij betreft valt de therapeut te verwijten dat “Waarheid” twaalf jaar lang kon simuleren. (Dat zal Waarheid me denk ik niet in dank afnemen).

Jan, is het niet te simpel om te stellen dat het nu de therapeut is die een fout gemaakt heeft? Als iemand bij een therapeut komt voor hulp, dan gaat de therapeut er vanuit dat z’n/haar client de waarheid vertelt. Een therapeut is geen inspecteur van politie die alle dingen die hem/haar verteld worden nagaat op waarheid. Deze vrouw was wellicht in nood, maar heeft de boel 12 jaar lang bedonderd, zelfs nu weet haar therapeut nog van niets! Haar verhaal rammelt dan ook aan alle kanten.

@ Yael Ik ben geen therapeut, maar ik mag toch aannemen dat ook de therapeut een behoorlijke opleiding heeft genoten. Hoe zou jij het vinden als je naar de huisarts ging met de boodschap dat je denkt kanker te hebben (sorry voor het voorbeeld) en de huisarts zonder eigen onderzoek klakkeloos je eigen diagnose overneemt?

Vertelt de klant de automonteur welke onderdelen voor de nieuwe APK vervangen moeten worden?

De therapeut hoort potdorie de deskundige te zijn, met een arsenaal aan behandelingsmethoden om de cliënt te begeleiden.

Als een client onvoorwaardelijk geloofd moet worden door de therapeut, kan de client net zo goed naar de buurvrouw. Dan is therapie niets meer dan betaalde vriendschap. En de therapeut een “luisterhoer”

Beste Jan Potdorie, Heel goed wat te probeert te doen: gewoon gezond en helder nadenken. Verschillende jaren geleden, kreeg ik op mijn toenmalige opleiding een film te zien over een vrouw met DIS. Ik werd erg boos over het feit, dat zowel mijn docenten als mijn studiegenoten voor zoete koek aannamen, dat wat daar vertoond werd de waarheid was. De titel van de film herinner ik me niet meer, wel weet ik dat ik het pure nep vond en beschamend voor iedereen die hier geloof aan hechtte. Aan het einde van de film werd getoond, dat deze vrouw omhelsd en gekoesterd werd door haar therapeuten en toen schoot door me heen: oh, daar gaat het die vrouw natuurlijk om, de aandacht en de koestering.

Echt eerlijk tegenover jezelf en je motieven zijn is voor de meeste mensen misschien te moeilijk en te confronterend. Liever kiezen mensen voor een “ziek” etiketje, is het niet psychisch, dan wel lichamelijk. Maar toch bedankt, leuk om te lezen!

Hoi Klaartje

Mocht ik ooit behoefte hebben aan therapie dan denk ik niet dat ik jou zou kiezen als therapeut. Niet omdat je geen gezond verstand hebt of zaken niet nuchter kan bekijken (wat ik meestal juist bijzonder waardeer) maar omdat je jouw waarheid (citaat“ik vond het pure nep en beschamend) zo laat prevaleren boven de bevindelijke waarheid van de ander dat je die onmiddelijk vertaal“d naar het verdenken van de motieven. Ofwel als ik iets denk te hebben waarvan jij het bestaan als onwaar beschouwd ik als gevolg daarvan een psychische crimineel wordt die zijn waren behoeftes niet onder ogen wil komen. Ik ben dan niet eerlijk tegenover mezelf. Immers eerlijkheid kan in jouw ogen alleen bestaan als je het met die persoon eens bent. Dat is wel een heel makkelijke diagnose. Als jij het niet aanvaard dan heb jij gelijk en de ander ongelijk.

Kan het niet zo zijn dat iemand volkomen integer en zonder zich te verstoppen of zichzelf eerlijk onder de ogen te komen toch iets heeft (of meent te hebben) die niet passen in jouw waarheidsbevinding.

Fred: als ik beweer dat ik een onzichtbaar kaboutertje op m’n schouder heb zitten, neem jij dat dan zondermeer aan?

Als jij het zou beweren moet ik haast wel geloven.

Nee maar dat is natuurlijk weer een hele stap verder dan wanneer iemand zegt als kind ernstig misbrikt te zijn en last heeft van stemmen en stemmingswisselingen. Ik weet zeker dat als in de opleiding een film zou worden getoond met iemand die kabouters zag wel anders ziu worden gereageerd als in dit geval. Of je het nu leuk vind of niet DIS bestaat dus volgens het toonaangevende handboek (ik weet niet precies hoe dat ding heet en heb er zeker nog nooit in gelezen) dus wel. Ik kan me niet voorstellen dat de onzichtbare kabouter wel is opgenomen in dat handboek.

NB Rien poortvliet zou het wel eens met ons oneens kunnen zijn over die kabouters wat maar weer eens beweerd dat waarheidsbevinding niet absoluut te noemen is.

Ik heb ergens anders je al geantwoord dat de opname in de DSM NIETS zegt over het werkelijk bestaan van DIS. Als je m’n bovenstaande stuk helemaal gelezen hebt, zou je dat toch hebben kunnen opmaken.

Als ieder z’n eigen werkelijkheid heeft, kunnen we wel ophouden met wetenschapsbeoefening.

Als de opname in het DMS niets zegt over het werkelijk bestaan van DIS wat is dan de functie van dit DMS. Staat er dan van alles in wat in werkelijkheid niet bestaat, heeft het handboek met een fantasy element. Ik kan me toch geen medisch handboek voorstellen met beschrijvingen en ziektebeelden die dan toch stiekum niet bestaan (op grond waarvan). Onderstaand stukje kwam ik tegen op de site van het Trimbos instituut (niet de minste). Klinkt niet als een handboek waar onzin en sprookjes in voor komen.

De DSM is gebaseerd op consensus van Amerikaanse psychiaters. Om de 5 à 10 jaar wordt tijdens een grote vergadering besloten of diagnoses worden gewijzigd, of verwijderd, of dat nieuwe diagnoses worden toegevoegd. Dat leidt dan weer tot een nieuwe versie van het handboek.

De keuze voor dit classificatiesysteem als basis voor dit jaarboek lag voor de hand:

De DSM wordt standaard gebruikt in internationaal psychiatrisch onderzoek. In de gespecialiseerde GGZ in Nederland wordt de DSM in de dagelijkse praktijk ook vrijwel standaard gebruikt voor het stellen van diagnoses.

Overigens heb je me nog nooit geantwoord met de opmerking over het DMS. Ik had immers nog nooit eerder gereageerd op dit onderwerp.

Nou, dan heb ik hier waarschijnlijk een alter van je geantwoord: http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.php?id=115#jan_potdorie-0601041409

Bepaalde onderwerpen in de DSM zijn hoogst omstreden.

Zo wilden veel psychiaters bij het opstellen van de DSM-IV de psychoanalytische theorie UIT het handboek laten. Dit leidde tot veel verzet van psychiaters die zich juist gespecialiseerd hadden in psychoanalyse. Broodroof.

Gevolg: het staat er nog in.

Inzake DIS staat het volgende trouwens ook in de DSM:

There has been considerable controversy concerning amnesia related to reported physical or sexual abuse, particularly when abuse is alleged to have occurred during early childhood. (page 480)

There are no tests or set of procedures that invariably distinguish Dissociative Amnesia from Malingering… (page 480)

There is currently no method for establishing with certainty the accuracy of such retrieved memories in the absence of corroborative evidence. (page 481) (bron:)

Daar hoor je de Dis-proponenten dus nooit over.

Hier wat meer: http://www.werkgroepwfh.nl/ziektebeelden/mps_dis.htm

Dat is inderdaad duidelijke taal (het laatste stukje dan) en geeft ook wel iets aan over de controverse. Aangezien een controverse alleen kan bestaan als er een substantieel gedeelte van de hulpverlening er wel iets in ziet geeft lijkt dat wel een betekenis te hebben. Overigens had ik je andere reactie niet gelezen (even gemist). Dat krijg je als je op plekken dezelfde discussie voert. Ik denk dat de standpunten weer helder zijn en laat graag aan andere om hier weer op te reageren.

sorry jan ik kan het toch niet laten ondanks waarschuwingen mijnerzijds hahaha…

ik heb het meegemaakt sexueel misbruik ik kon het mij lange tijd niet herinneringen en toen met bijna zeventien jaar wel …het was een hel kan ik je beloven …

ik hield me mond en toen niet meer…what the fuck ik gek ,dan maar iedereen gek..zoiets maar dan anders…

en wat denk je ? ik was niet de enige ook vier van de vijf broers waren misbruikt vanaf heel jong ….dus wat nou ? fantaseren ?

gelukkig ik was niet de enige gek ………..

ps jan zonder ei geen kip dus wie was er eerder de kip of het ei?

Hoi Linda, Dat je door een hel ging (“toen met bijna zeventien jaar”) geloof ik direkt. Maar dat is m.i. het gevolg van de therapie.

Als je de verhalen van “retractors” leest zal je hetzelfde tegenkomen. Diepe ellende en wanhoop. Je wereld stort in elkaar (stel ik me zo voor).

Dat is diep tragisch.

Maar ik blijf erbij dat dit met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het effect van de gevolgde therapie is. Ik durf dit zo stellig te beweren omdat een overdaad aan wetenschappelijk onderzoek voldoende heeft aangetoond dat zeer traumatische gebeurtenissen NOOIT verdrongen worden. En dat is absoluut niet alleen laboratoriumonderzoek geweest, maar ook onder concentratiekamp-slachtoffers, kinderen die getuige zijn geweest van moordpartijen etc.

De uitgangspunten van die $%$#@ therapie deugen gewoon niet. Ook jij bent daar slachtoffer van.

lieverd ff de puntjes op de ii zal ik voor je zetten …ik volgde toen geen therapie….ik ging van mavoD naar havo …en kreeg herinneringen…over mijn jeugd ja op de havo was ik ook niet oud ,nee maar mijn nog jongere jeugd…. ik was zestien moest nog zeventien worden …en kreeg die herinneringen terug …..geen therapie ,nix …ja ik dacht dat ik gek werd….tot ik het opbiechtte dat was na een ruzie met mijn mmoeder die sloeg een bloempot op mijn hoofd kapot en toenzei ik bel je vader ; kijken wat die zal doen cq zeggen …………en toen zei ik ; die ? die heeft dit en dat gedaan…gelukkig was mijn jongste broer in de kamer….woonkamer….mijn ma zei geschrokken ; hoor je dat R? ja en je moet haar geloven en ging weg .later bleek naar broer nr3……………

enfin…

jan ik kan je zeggen in alle eerlijkheid dat ik het heb meegemaakt zo als ik het je vertel en wil desnoods om dat te bewijzen meedoen aan een leugendetectortest of wat dan ook ; wat jij wilt .

ik fuck je niet .

pas later ging ik in therapie ……toen ik een vriendje kreeg mijn ex hedentendage .en nee die heeft wel een goedcontact met zijn kids …en ja ik weet hoe andere mannen dat niet hebben door kutterige exen etc…zoals mijn oudste broer…

Leugendetectortest? Ik ben Ricky Lake niet! Foei.

Nogmaals: alles wijst erop dat traumatische herinneringen NIET verdrongen kunnen worden.

door kloterige rechters die doodleuk zeggen ; het feit dat u bent misbruikt spreekt niet in uw voordeel (letterlijk gezegd he !!)

hoe verklaar je mijn verhaal dan jan?

daar ik zeg dat ik het niet verzin of bij elkaar lieg?

een face too face gesprek kan je me zien irl?

je maakt nu dollen met me en ik waardeer dat want humor blijft belangrijk zeker in deze zaken maar ik maak geen humor en zeg je wat ik heb beleefd en hoe en ik lieg niet ,wat nu jan?

zeg me wat jou als psycholoog kan overtuigen of zeg het juist niet en trie me…..ik durf ,jij ook?

Linda,

Het is bijna 5 am, dus ik ga zo naar bed. Een face to face gesprek: daar begin ik niet aan, sorry.

Ik wil best verder met je discussieren hierover, maar dat zal dan tot morgenavond/ of vrijdag moeten wachten.

Voor nu: welterusten

Linda, hoe oud was je toen het misbruik begon en weer eindigde? Als het zeg maar tot je vierde was, kan het feit dat je er zolang niks van herinnerde gewoon te wijten zijn aan infantiele amnesie. Infantiele amnesie houdt in dat het geheugen van baby’s en peuters nog niet zodanig is ontwikkelt dat herinneringen worden opgeslagen. Daarom heeft niemand herinneringen aan de periode tot zijn 3e of 4e (kan een beetje verschillen per persoon). Dus stel dat je vier was toen het stopte en er vervolgens niks in je leven is geweest wat aan die ervaring refereerde, kan het volgens mij wel dat het door die opmerking van je moeder ineens omhoog is gekomen. Het heeft er dan alleen niks mee te maken dat die herinnering zolang verdrongen was omdat het te traumatisch was, maar gewoon omdat het geheugen zo werkt. Hoe ouder je bent hoe beter herinneringen worden opgeslagen. En dan klopt het inderdaad dat juist traumatische ervaringen beter opgeslagen worden en nooit vergeten.

het misbruik begon waarschijnlijk voor mijn vierde tot mijn dertiende levensjaar.

Linda, hoe lang heb jij erover moeten doen om de herinneringen als waar aan te nemen? Het lijkt erop dat jij je herinneringen verdrongen heb die door een trigger opeens weer terug kwamen. Dat vind ik wat anders dan het hervinden van herinneringen.

Het is lastig dat de begrippen ‘verdringen’ en ‘hervinden’ op verschillende manieren gebruikt worden, waardoor er steeds misverstanden ontstaan. Je kunt bijv. ook herinneringen verdringen zonder dat je ze compleet vergeten bent, maar er gewoon met een grote boog omheen loopt. Of je verdringt alleen het bijbehorende gevoel en weet daardoor de gebeurtenis op een afstand te houden, tot er inderdaad iets is dat het triggert en het in volle hevigheid terugkomt. Wat dan in ieder geval zo is als die herinneringen niet meer tegen te houden zijn is dat er geen seconde wordt getwijfeld aan het waarheidsgehalte ervan, maar dat je meteen weet dat het allemaal klopt. Wat vaak het geval is bij hervonden herinneringen is dat degene die de herinneringen krijgt er in eerste instantie ernstig aan twijfelt, en door therapie of andere suggestieve toestanden als bidsessies langzaam tot geloof in die ‘herinneringen’ gebracht wordt. Die hervonden herinneringen, die vaak beginnen met een flits, droom, vaag gevoel en niet weten wie de dader is, en zich vervolgens uitbreiden tot gedetailleerde verhalen die van kwaad tot erger gaan, zijn in mijn ogen de schoolvoorbeelden van fictieve herinneringen.

De begrippen zijn idd moeilijk maar je had het voor mij op geen duidelijkere manier kunnen verwoorden, dank daarvoor. Twijfelde jij aan je herinneringen Linda of wist jij meteen dat het klopte?

nee ik twijfelde eraan.

oh ging iets verkeerds .ik had nog een reactie geplaats.voor deze….

het begon bij mij met flitsen ,beelden ,pas toen gedetailleerder ..ik was toen zestien ..uiteindelijk begreep ik dat het wel plaats moest hebben gevonden ,je krijgt dit soort dingen niet zomaar en je moet beseffen dat ik toen niet in therapie was maar op school zat.

typische schoolvoorbeelden van fictieve herinneringen volgens jou maar het bleek wel te kloppen en pas toen ik ermee op de proppen was gekomen bleken ook mijn broers ,iig vier ,te zijn misbruikt.

hoe plaats jij zoiets dan?

pas veel later ging ik in therapie ,in 1998 na een verplichte vakantie van vijf weken in Heerhugowaard.

verder kan ik je vertellen dat mij verder helemaal niets is aangepraat ,door wie dan ook en ook niet door therapeuten.

wel is er een diagnose gesteld.

Vreemd dat Linda precies dat heeft ervaren wat volgens enkele “deskundigen” niet mogelijk is. Geen therapie, geen opgeroepen gedachten, twijfel, niet voor het vierde jaar. Als haar verhaal klopt (klinkt mij betrouwbaar in de oren) dan zijn de argumenten dat hervonden herinneringen niet bestaan duidelijk niet een vaststaand feit. Linda, klopt alles wat je zegt of verdedig je. Ik ga ervan uit dat je de waarheid spreekt en dat maakt veel van wat er gezegd wordt (door oa Kitty en Jan Potdorie) niet echt betrouwbaar.

@Fred Ik ga er van uit dat Linda oprecht meent wat ze zegt. En ik waardeer haar openheid. Maar ik verklaar het op een andere wijze dan Linda doet.

Op welke wijze verklaar je dit dan. Ze noemt immers feitelijkheden (alhoewel dat natuurlijk relatief is) en verder niet.Feiten die volgens eerder beweringen niet zouden bestaan.

ik verdedig mij niet waarom zou ik ? ik heb uiteindelijk niet mijzelf gediagnosticeerd ;) en neem niemand in het ootje …

ook hebben ik en een broer toendertijd aangifte gedaan.

voor de andere broers was dat al verjaard.Nou is ff denken ,geen idee of die dingen bewaard worden hoor .maar voila..22 jaar geleden? Nou dat werd niets want als ik het mij goed meen te herinneren maakte het o.m. een vormfout…toen kregen we de keuze gaan we door of laten we het erbij en gaan we door met leven?

ik en broers kozen voor het laatste.EN dat ging redelijk tot jongste broer in 1998 doordraaide en ik verhaal ging halen bij de dader.(vandaar die vakantie in Heerhugowaard)

Linda, Voor alle duidelijkheid, ik geloof je maar stelde de vraag om dit te onderstrepen dat je dus in tegenstelling tot het beweerde door deze site en de site van hervonden herrineringen (van kitty) wel degelijk herrineringen kan hervinden die dan simpelweg waar blijken te zijn. Wat mij betreft lijkt er geen andere verklaring te zijn en is de site van kitty helaas niet objectief te noemen omdat het geen recht doet aan mensen zoals Linda. Ik ben daarbij van overtuigd dat Linda heus niet de enige is die iets als dit heeft meegemaakt. Objectieve berichtgeving is er alleen als ook de andere kant van de zaak op waarde wordt geschat en niet te eenvoudig wordt afgedaan. Deze site en de site van Kitty blijft mi daarin spijtig genoeg in gebreke. De opmerking “Ik verklaar het anders dan Linda doet” vind ik echt teveel een dooddoener en opnieuw teveel uitgaan van het eigen gelijk.

nou ik neem aan dat jans verklaring er aan komt :)

tja fred …het eigen gelijk …van kitty begrijp ik dat nog wel enigszins…van bepaalde ervaringen in je leven word je ook niet altijd vrolijk …en kan je erg zwart/wit gaan denken .

wbt jan ? ik denk dat die gewoon lekker kritisch is …maar die bijl hier en daar eens moet slijpen ;)

Daarbij is er natuurlijk toch een groot verschil ; ik kreeg die “hervonden herinneringen” niet in therapie en ook sra heb ik nooit meegemaakt en is me ook in therapie niet ter ore gekomen.

Maar het feit blijft dat je de herinnering eraan kwijt was en dat die zijn teruggekomen. Ik twijfel niet aan de mogelijkheid dat therapie herinneringen zou kunnen oproepen die vervolgens blijken niet te bestaan. Het had echter ook zo kunnen zijn dat jouw herinneringen naar voren waren gekomen pas tijdens therapie. Daarmee zouden ze niet minder waar zijn geweest toch. Ik vind het vreselijk dat het voor komt dat mensen vals worden beschuldigd maar ik vind het ook vreselijk als mensen die op latere leeftijd pas weer de herinnering krijgen aan misbruik worden neergezet als fantasten of leidend aan een andere psychische aandoening (opzettelijk of onbewust)omdat dit nu eenmaal niet zou kunnen voorkomen. Beide doet geen recht aan geen van de partijen.

Nou nou, van dik hout zaagt men planken, hé Fred. Ik kan vanachter m’n toetsenbord niet even een oordeel vellen, zoals een rechter in een rechtbank zou doen. Maar ik constateer wel dat

– Linda in eerste instantie twijfelde (gezegd op 6-01-06)

– Linda bij een Dis- therapeut(e) onder behandeling is (geweest).

– er geen rechtelijke uitspraak is.

Wat zegt de Gezondheidsraad? “Een herinnering, ook als hij als authentiek beleefd wordt, kan echter niet gelden als maatschappelijk of juridisch feit.” Waarom zouden ze dat zeggen? Omdat herinneringen a.g.v. zo’n therapie notoir onbetrouwbaar zijn. Zonder aanvullend bewijs zal daarom nooit tot vervolging worden overgegaan.

Zeg ik daarom dat Linda DUS niet misbruikt is? Nee, ik kan daar geen betrouwbare uitspraken over doen.

Maar ik vind het wel raar dat die herinneringen blijkbaar verdrongen zijn, want er is ondertussen genoegzaam aangetoond dat ernstig traumatische gebeurtenissen NIET verdrongen worden.

Kan ernstig trauma vergeten worden? Ja, maar uitsluitend door hersenletsel en dan komen die herinneringen ook niet meer terug.

dat is zo fred maar ik had wel de “mazzel” dat mijn broers ook waren misbruikt ,hoewel ik dat pas hoorde toen ik ermee uit de kast kwam.

hoe denk jij overigens over de diagnose ; disnao of dis?

Dik hout of niet, van die bewijslast bij de rechter begrijp ik wel (er mag dan simpelweg geen enkele twijfel zijn). Linda’s verhaal geeft aan dat ernstig trauma dus blijkbaar wel verdrongen kan zijn. De opvatting dat dat niet kan is volgens jou dan genoegzaam aangetoond, ik ben daar (en er zullen er wel meer zijn) niet zo van overtuigd. Linda twijfelde, bij een DIS therapeut in behandeling en dan blijkt het waar te zijn. Het feit dat er geen gerechtelijke uitspraak ligt zegt niet zoveel aangezien (zoals genoegzaam bekend) de meeste misbruikzaken (ook die bij blijvende herinnering) nooit de rechtzaak halen wegens de wettelijke verplichting dat het slachtoffer vervolging moet willen.

tja jan ….dan moet een vader die vals is beschuldigt en zijn gelijk moet gaan bewijzen dan ook maar niet zeuren als hij dat niet kan …..

Ik ben best bereid van mijn zwart-wit een grijstint te maken als daar aanleiding voor is. Als Linda’s verhaal is zoals ze het vertelt: hervonden herinneringen zonder tussenkomst van therapeut of andere suggestie en meerdere anderen die haar herinneringen bevestigen zonder dat dit bij hen ook hervonden herinneringen zijn, dan zal ik niet zeggen dat haar herinneringen niet waar kunnen zijn. Ik heb dan wel vraagtekens bij het feit dat er maar drie jaar zit tussen het moment dat het misbruik is gestopt en dat de herinneringen – inclusief twijfel – terugkomen. Naar alle kennis die ik hierover heb (en dat is meer dan mijn eigen ervaring) zou dat niet kunnen.

Daarbij komt dat ook herinnering die er steeds waren (niet hervonden) niet mogen gelden als bewijs (alleenstaand) in een rechtzaak. Dit heeft dus niets te maken met de vaagheid van een bepaalde therapie.

joh mensen kennen jullie eigenlijk wel lezen ,dat het waar was ,wat ik mij herinnerde was mij al bekend ,al lang voordat ik in therapie ging.hallo !!

nou jan en kitty dan ben ik een niet bestaand geval …ook goed hoor ;)

het kwam niet tot een rechtzaak ,foutje o.m? kent u zich die nog herinneren?

Aan je bestaan twijfel ik niet hoor en je zult vast ook wel een geval zijn. Misschien een geval apart????

of fred de rechtzaal nooit halen omdat het verjaard is.

feitelijk doet het er niet toe ,iig voor mij ,ik vertel je hoe ik het hebt beleefd ,ondervonden en je gelooft het of niet .zo simpel is het.

Doe ermee of juist niet wat je wilt.

Linda, zoals ik al eerder zei, verkeer ik niet in de positie om hierover betrouwbare uitspraken te doen. Dat jij al “hervonden herinneringen” ervoer vóór je in therapie ging, is minder gebruikelijk, maar beslist niet uniek.

Je zal mij nooit horen zeggen dat iedereen die DIS-therapie ondergaat DUS niet misbruikt kan zijn.

Ik weet zeker dat ook misbruik slachtoffers bij Dis-Therapeuten terechtkomen, omdat dis-Therapeuten zich nu eenmaal profileren als DE deskundigen op het gebied van sexueel misbruik.

geen idee of dat zo is Jan …ik heb allang geen therapie meer .

ik werk ,heb een gezin om voor te zorgen en studeer.Het zal me allemaal een biet wezen.

maar hoe zat het nu met jouw logische verklaring? of heb je die al gegeven?

@ Fred Ik heb absoluut niet de illusie dat ik hier op m’n weblogje de “memory wars” wel eens even definitief zal beslechten.

Maar Fred, zou jij me even willen vertellen of jij gelooft dat veel Amerikaanse vrouwen door buitenaardse wezens zijn ontvoerd en misbruikt? Ja of Nee?

hoewel die vraag niet voor mij is ,zou ik zeggen ; heeft u bewijzen in de vorm van groene kotertjes?

Haha, nee, ik denk dat ze de eitjes weghalen, om die in buitenaardse draagmoeders te planten. Dus die koters zien we nooit meer terug.

hoezo zijn die aardse eitjes zo superieur aan die van de buitenaardse?

werpt nog ff snel een blik op fotoos van eigen koters…hmm ja vast wel eigenlijk

nou jan….moet je niet zeggen hoor ,dat je die broedsels nooit meer terug ziet …hoe ontaard(s)of ze ook zijn cq zijn opgevoed.

ik hoor het ze al zeggen ; die lichtgroene kotertjes ..ergens heb ik altijd al geweten dat jij mijn echte moeder niet was …..>

@ Linda: Het kan best zijn dat onze (half)-aardse koters uitsluitend gefokt worden voor ritueel misbruik aldaar. Dat zullen we helaas nooit weten, zolang we ze niet gevonden hebben. Misschien moeten we elk vrouwelijk eitje van een zendertje voorzien. De techniek staat toch voor niets.

lichtgroene herroepers sturen we wel door naar kitty he?

Ik vraag me trouwens al jaren af of ze lichtgeven in het donker.

hebben ze daar geen euh buitenaardse koterstelefoon?

jeetje wellicht heb ik er ook wel een paar groene bij ….geen idee,maar daarvoor is amnesie voor de amnesie voor uitgevonden ,toch?

ik ontken ze gewoon hoor als ze voor de deur staan….passen toch niet bij die vier blondjes met blauwe ogen

Ach, als ik Frans nageslacht zou hebben, zou ik het al niet kunnen verstaan, laat staan van een andere planeet. En ik moet niet denken aan de telefoonkosten.

Was dat niet iets van Dr. Onno? Dat je amnesie voor amnesie kan hebben? Een merkwaardige tautologie.

pfff wat dacht je van al die autokosten met oud en nieuw met frans nageslacht?>

Autokosten? Geen idee, ik zie ze nooit!

een merkwaardige tautologie? volgens mij is dat ook dubbelop jan

contradictio in terminis?

Ik ben blij en verheugd met je opmerking.

hehe

Maar dat over O. van der Hart meen ik serieus, die heeft bij mijn weten ooit ergens zoiets geschreven, dat je amnesie voor amnesie kan hebben.

ja kan best wel kloppen ik heb het ook ergens ooit gelezen.

best raar he?

waarom zou die zoiets nou schrijven?

Om weer eens een gat in die dubieuze theorie te dichten met een volgende onbewezen verklaring. Daar zijn kwakkers erg goed in.

je vergeet dat je iets vergeet ….

“je vergeet dat je iets vergeet” Ja zoiets, maar dat is de essentie van vergeten, dus dat hoeft niet dubbelop.

Maar voor ik het vergeet: ik ben zo weg. Tijd voor Idols. Een van de kandidaten zingt bij m’n zwager in een band. Ik zeg niet wie.

geef mij maar battlestar galactica

Linda, je bent toch wel van deze wereld?

nee sinds vanmorgen rond een uur of 5:07 niet meer.

kloontje is bevallen van een superkloontje en ik ben het moederschipkloon

maar ook aliens drinken rustig om half zes a zes uur smorgens champagne hoor

de bio moeder van kloontje was niet aanwezig …die denkt namelijk al jaaaaaaaaaaaaaaaren dat kloontje bezeten is door de duvel haarzelf….en dat ik de duvel ben…ach dat arme mens heeft heel wat jaren gespendeerd aan het uitdrijven van demonen ,helaas zonder succes.

tja…..

Wat verteld je me nou, alweer een koter erbij? Hoe lang is de draagtijd dan, enkele uren?

eigenlijk wel maar om net te doen alsof we mensen zijn laten we de omgeving denken dat de draagtijd negen maanden is>

Jeetje, en ik maar denken dat ze mij niet voor de gek konden houden!

think again

Ik kan me aansluiten bij het verhaal van Linda. Er is bij mij wel altijd een herinnering geweest aan traumatisch misbruik in mijn jeugd, maar nooit de ernst en de details ervan, want die waren verdrongen. Ik was op mijn 19e in therapie geweest en dacht alles verwerkt te hebben en ging verder met mijn leven. Studie af maken, trouwen,werken en kinderen krijgen. Toen mijn dochter 5 jaar was en ernstig onrecht aangedaan werd, werkte dat als trigger naar een diepere laag met herinneringen aan trauma’s. Dat waren verdrongen herinneringen, die naar boven kwamen op een moment dat ik GEEN therapie had en totaal niet met mijn verleden bezig was! Door de trigger kon ik bij deze diepere laag. In tegenstelling tot wat Linda hier schreef was het voor mij meteen duidelijk dat dit echt waar was, geen twijfels. Ben toen weer op zoek gegaan naar therapie. Er is mij dus niets aangepraat en het zijn voor mij dus ook geen hervonden herinneringen, maar vedrongen herinneringen die zo traumatisch waren dat ik er niet mee verder kon leven en ze dus diep weggestopt had. Verder lees ik met stijgende verbazing de hele discussie hier. Zo stelt men dat er geen klinisch bewijs is voor DIS, maar stelt men dat er wel bewijs is voor het bestaan van hervonden herinneringen, waarbij met het grootste gemak tevens gesteld wordt dat alle verdrongen herinneringen in feit hervonden herinneringen zijn. Ik kan het hier niet mee eens zijn. Ik geloof zeker dat kwetsbare mensen manipuleerbaar zijn, maar ik zie en lees nergens bewijs dat verdrongen herinneringen altijd hervonden herinneringen zouden zijn. Hoe dan? Hebben Linda en ik het onszelf onbewust aangepraat ofzo? hahaha. Ook in mijn geval is er een bewijs in de vorm van een zusje met dezelfde herinneringen en zij heeft een BPS overgehouden aan een traumatische jeugd. Helaas geen rechtzaak, daar alles toen al was verjaard en zo komen de meeste daders er zeer genadig vanaf, behalve dan dat zij met hun eigen geweten moeten zien te leven (mits ze dat hebben dan).

tja wat is zeer genadig ; in mijn geval nooit meer je zes kinderen zien …al je achttien kleinkinderen niet kennen en ook (sinds gisteren )twee achterkleinkinderen?

maar al zou het de dader geen ene reet interesseren ….daar gaat het niet (meer ) om …voor mij dan.

ik moet verder …voor mij ,voor mijn vier koters…kijk die jeugd is vergriept heel spijtig ,maar ik heb wel een toekomst…en dat mis ik toch vaak bij sommige misbruikslachtoffers ,ze blijven er zo in hangen…

bij dat verder gaan hoort ook een stuk afscheid nemen.van een dader en een jeugd die niet echt geinig was.

verder …bonne nuit etc…et c est la vie ,finallement je ne regret rien

@sasja: ik begrijp het punt niet als je zegt: waarbij met het grootste gemak tevens gesteld wordt dat alle verdrongen herinneringen in feit hervonden herinneringen zijn. Een herinnering is een verdrongen herinnering zolang je er geen weet van hebt, als je je verdrongen herinnering weer herinnert is hij hervonden. In die zin zijn verdrongen en hervonden herinneringen altijd met elkaar verbonden. Daarnaast hebben we het hier over fictieve – valse – pseudo – aangeprate – enz. herinneringen, maar het is wel zo handig om al die begrippen uit elkaar te houden, anders krijg je maar spraakverwarring en het onderwerp is al lastig genoeg.

Verder is de term ‘verdringing’ in verband met seksueel misbruik zo ‘hot’ geworden, dat als je een tijdje niet aan het misbruik gedacht hebt het meteen verdrongen zou zijn. Maar jij zegt zelf dat je altijd op de hoogte bent geweest van het misbruik. Dat is dus heel wat anders dan vrouwen die op hun 40e vanuit het niets ineens zeggen een incestverleden te hebben. Je zou je dus niet aangesproken hoeven te voelen door deze discussie.

Kitty

Dat is wel vreemd. Nu heb je het in eens over fictieve-valse-pseudo-aangrprate-enz herinneringen. Dat geeft aan dat je toegeeft dat er wel degelijk verdrongen herinneringen kunnen zijn die dus niet fictief zijn. Het feit dat het dus wel kan (zie de voorbeelden) betekent dat het niet aan jou is om te bepalen dat het wel kan tot je 18e of 20e maar dat als je 40 bent het dan dus per definitie fictief is. Kijk of het veel voorkomt of niet is een tweede, het aangemete absolutisme van de fictieve herinnering zoals door jou gesuggereerd is feitelijk genomen een voorigenomen conclusie die simpelweg niet altijd de waarheid blijkt te zijn (en gelijktijdig heel vaak ook wel).

Ik ben met Traumaversterking begonnen en heb mijn boek geschreven omdat ik in therapie valse herinneringen aangepraat heb gekregen aan ernstig seksueel misbruik dat nooit plaatsgevonden heeft.

Bij mijn therapeut was ik niet de enige en via mijn website kreeg ik al snel berichten van andere vrouwen (en een enkele man) dat hun hetzelfde overkomen was. Ik heb mijn ouders vals beschuldigd en via de Werkgroep Fictieve Herinneringen hoorde ik meer schrijnende verhalen van vals beschuldigde ouders, families die daadoor uiteen vielen, mensen raakten hun baan kwijt omdat men liever niet zo’n verdacht persoon in dienst heeft, ouders werden op grond van valse beschuldigingen opgepakt en dagenlang vastgezet en verhoord, worden er daarna in hun omgeving op aangekeken want waar rook is is vuur.

Tot nog toe kunnen we stellen dat de meeste mensen die hun ouders vals beschuldigen die beschuldigingen nooit intrekken, en dus dat de meesten die zijn gaan geloven in fictieve herinneringen daar nooit op terug zullen komen en ws. voor de rest van hun leven blijven geloven in hun hervonden misbruikverleden.

Maar ze zijn er dus wel, vrouwen die ontdekken dat hun herinneringen toch niet blijken te kloppen, gelukkig steeds meer en ik hoop via mijn website en boek nog meer mensen de ogen te kunnen openen. Wat ik van alle herroepers hoor is hoe het herroepen van hun fictieve herinneringen hun leven compleet op zijn kop zet. De waarheid waar je jaren mee geleefd hebt blijkt ineens onwaar. Alle pijn, angst, walging enz die je gevoeld hebt tijdens het hervinden en herbeleven van de valse herinneringen is voor niets geweest.

Die herbelevingen zijn echter zo levensecht dat die net zo traumatiserend kunnen zijn als echt misbruik.

Door de therapie ben je ontzettend beschadigd, en behalve dat je het vertrouwen in je medemens en m.n. hulpverleners verliest raak je ook het vertrouwen in jezelf kwijt.

Je kunt je blijkbaar niet beschermen tegen iemand die in je geest kruipt en daar aan de knoppen gaat draaien.

Wat je vaak hoort van misbruikslachtoffers en ik zelf ook ken (want ik ben ook echt misbruikt, maar daar had mijn therapeut geen belangstelling voor, er moest meer zijn …) is dat je tijdens het misbruik uit je lichaam vlucht en het allemaal gevoelloos onndergaat.

Vaak gehoorde uitspraak: “Hij heeft mijn lichaam gepakt, maar mijn geest zal hij nooit krijgen.”

Herroepers van fictieve herinneringen zijn in hun geest gepakt, dat plekje waarvan je denkt dat het helemaal alleen van jezelf is blijkt dus niet veilig.

Ik weet niet of iemand zich kan voorstellen hoe dat voelt, ik vind het zelf moeilijk uit te leggen, maar ik kan je vertellen dat dat het afschuwelijkste is geweest wat ik meegemaakt heb, terwijl mijn leven verder toch ook niet echt een pretje was.

Na de onthutsende ontdekking dat je geloofd heb in een verleden dat nooit bestond moet je je leven weer gaan oppakken. Je hebt vrienden verteld over je misbruikverleden, moet nu gaan uitleggen dat het toch anders was. En erger, je hebt mensen vals beschuldigd en moet dat weer gaan rechtzetten. Die schaamte!

Zelfs als je je ouders niet rechtstreeks geconfronteerd hebt met je fictieve herinneringen schaam je je dood omdat je toch geloofd hebt dat zij in staat waren dat misbruik te plegen.

Van alle herroepers die ik ken kan ik zeggen dat hun leven na de therapie meer verwoest is dan toen zij hulp zochten voor heel iets anders dan een ‘verdrongen’ misbruikverleden, het kost jaren om die puinhopen weer op te ruimen en de meesten kijken er wel voor uit om nogmaals de hulp van een therapeut daarbij in te roepen.

Nou heb ik het nog niet gehad over de gevolgen die fictieve herinneringen hebben op een huwelijk of relatie, maar ik moet zo de deur uit, dus ik ga afronden. Ik hoop hiermee duidelijk te maken waarom ik het belangrijk vind ten strijde te trekken tegen therapeuten die fictieve herinneringen aanpraten.

En dat is heel wat anders dan dat ik nu iedereen die herinneringen aan incest heeft in twijfel trek.

Ik baal er dan ook van om de haverklap persoonlijke verhalen onder mijn neus geduwd te krijgen met de vraag of ik daar even een oordeel over wil geven.

Daar is het mij nl. helemaal niet om te doen. Als jouw therapeut je niets aangepraat heeft, mooi. Mijn therapeut heeft mij wel iets aangepraat en er zijn er veel meer die dat doen en dat moet gestopt worden!

@ Fred, Ik kan alleen maar voor mezelf spreken, maar wat mij betreft moet je een onderscheid maken tussen herinneringen die er altijd geweest zijn (maar waar je liever niet aan denkt) en herinneringen die “klaarblijkelijk” verdrongen waren. Dat laatste (herinneringen verdringen) is nu net het heikele punt, het is volledig in tegenspraak met wat wetenschappelijk bekend is over de werking van het geheugen onder traumatische omstandigheden.

Het is duidelijk dat die herinneringen als authentiek worden ervaren, maar dat wil niet zeggen dat ze DUS betrouwbaar zijn. Dan moet je ook voetstoots aannemen dat mensen ontvoerd zijn door buitenaardse wezens of via regressie kunnen terugkeren naar een eerder leven.

http://www.tegenwicht.org/14_incest/verdringing.htm http://skepdic.com/repressedmemory.html

In zekere zin kan je deze discussie vergelijken met de controverse rondom homeopathie.

Wetenschappelijk onderzoek toont genoegzaam aan dat homeopathische middeltjes het placebo-effekt niet overschrijden, maar dat is voor de voorstanders van homeopathie geen enkel probleem. Ze gebruiken dan gewoon de smoes dat regulier wetenschappelijk onderzoek ongeschikt is om het effekt van homeopathische middelen te meten.

Nou moe? Dat het uitgangspunt van de homeopathie (similia similibus) volledig ongefundeerd en dus onbewezen is, maakt ze allemaal niets uit. Ook hier een parallel: ook de homeopathie is “belief” based en niet “evidence“based.

link: http://nl.wikipedia.org/wiki/Homeopathie

@ Fred, Je blinkt uit in ingewikkelde zinsconstructies, maar lezen is blijkbaar niet je sterkste kant. De begrippen verdrongen en hervonden herinneringen worden op zoveel manieren gebruikt en iedereen bedoelt er weer iets anders mee, dat ik er voor pleit om die bergippen duidelijk uit elkaar te houden of anders duidelijk te zijn in wat je ermee bedoelt. Uit deze poging van mij meen jij te kunnen concluderen dat ik toegeef dat er verdrongen herinneringen bestaan die niet fictief zijn, maar dat kan ik alleen bevestigen ofwel ontkennen als ik weet wat jij onder verdrongen herinneringen verstaat.

Verder hoop dat ik dat je mijn vorige bericht goed gelezen hebt en begrijpt dat deze strijd voor mij om heel iets anders gaat dan van allerlei individuën te moeten beoordelen of hun herinneringen echt danwel fictief zijn. Ik wil niet over anderen oordelen, ik wil alleen het probleem van fictieve herinneringen en de therapeuten die ze aanpraten aan de kaak stellen.

Kitty Het gaat mij niet om ingewikkelde zinsconstructies. Mochten die er wel zijn mijn excuses. Het gaat mij om de feitelijkheden en daarin valt me op dat de opvatting die divers toonaarden tegenkomt op je website nogal botst met een verhaal van iemand die dus iets heeft mee gemaakt waarvan jij zegt dat dat niet mogelijk is. Met lezen heb ik geen probleem, ik heb wel problemen met iemand die een verhaal van iemand (Linda) bevraagd en dan toch weer blijft uitkomen bij de eigen vooringenomen opvatting (dat noem ik absolutisme). Uit deze bevraging blijkt duidelijk dat het gaat om hervonden herinneringen (bedoel als dat in dit geval al niet zo is dan bestaat er ook geen therapie die wel iets doet met hervonden herinneringen) en dan blijf jij toch zitten op de waarschijnlijkheid van verdrongen herinneringen. De definitiediscussie wordt dus niet door mij veroorzaakt maar door het feit dat jij (wellicht vanuit je eigen negatieve ervaring waar ik niets aan af wil doen) niet aan die hervonden herinneringen wil. Natuurlijk mag een herinnering alleen nooit de reden zijn voor openlijke bechuldiging of rechtsvervolging (geen enkele soort van een opzich zelf staande herinnering). Als dingen niet waar blijken te zijn dan kan iemand voor zijn leven kapot zijn gemaakt. Dat is echter per saldo niet veel anders dan andere valse beschuldigingen (naar de mate van de ernst kan dat ook iemand kapot maken). Je zegt dat het je niet gaat om het beoordelen over de feitelijk of fictieve herinneringen. Dat klinkt nobel, maar als je vooronderstelling is dat hervonden herinneringen niet bestaan en iemand heeft ze toch en je blijft in dat standpunt het automatische gevolg is dat je oordeelt dat die herinnering fictief zijn. Is dat niet zo (en daarom mijn vraag) geef je impliciet toe dat hervonden herinneringen dus wel bestaan. Nogmaals dat doe ik niet, dat doe jij door de door jouzelf ingenomen stelling.

Ach Fred, Jij stelt je nu op als de Uri Geller adept die, coûte que coûte, wil blijven geloven dat Geller paranormale gaven heeft, ondanks het feit dat iedere illusionist hetzelfde kan vertonen zonder zich te beroepen op het bovennatuurlijke.

Ooit van het scheermes van Occam gehoord?

Ik vraag het je voor de derde keer: wat dan met ontvoeringen door buitenaardse wezens of regressie naar een eerder leven?

Dat moet je dan ook zonder voorbehoud (kunnen) geloven, wat me overigens (zover ik je ken uit andere uitlatingen alhier), niet zou verbazen.

Je hebt wetenschap en je hebt pseudo-wetenschap. Hoe toevallig, dat zowel creationisme als MPS/DIS tot de pseudowetenschap worden gerekend!

Link: http://skepdic.com/pseudosc.html

@ Fred, Op 5 januari rond een uur of 9 ‘s avonds schreef ik hierboven een stukje dat begon met Het is lastig dat de begrippen ‘verdringen’ en ‘hervinden’ op verschillende manieren gebruikt worden, waardoor er steeds misverstanden ontstaan. Ook in jouw laatste bijdrage gebruik je deze begrippen veelvuldig en denkt daarbij te weten hoe ik ze interpreteer, maar ik heb geen idee wat jij ermee bedoelt en kan hier dus inhoudelijk niet op reageren.

Verder kan ik mij niet herinneren een ‘eindoordeel’ over Linda’s situatie uitgesproken te hebben, omdat dat hier vanachter mijn pc en Linda niet persoonlijk kennend onmogelijk is. Als jij mij dat wel hoort zeggen ligt dat er misschien aan dat je mij ook enkel van achter je pc kent en beoordeelt, en misschien ook wel een vooringenomen beeld over mij hebt.

Deze discussie zal nooit verder komen als het allemaal zo persoonlijk gemaakt wordt en dat probeer ik zelf dan ook steeds te vermijden. Desondanks krijg ik met enige regelmaat verhalen van mensen toegestuurd die eindigen met: “Dus jij zegt dat ik lieg?” Die tendens begint hier ook te ontstaan, dus ik wilde nogmaals duidelijk maken waar het mij allemaal om te doen is. Misschien kunnen we het daar over gaan hebben ipv ons vast te bijten in zo’n woordenstrijd???

Lekker belangrijk hoe jullie over Dissers denken. Van vrijwel alle ziektes en storingen hebben bestaan voor dat deze bewezen werden. Logisch lijkt me. De hersenen zijn het minst bekend (zeker hier) in de medische wetenschap. Geen DIScussie mogelijk lijkt me. Zijn jullie dan zo dom, om te verwerpen dat er bepaalde hersendelen verkeerd kunnen linken. Ja ik heb DIS, ja bij mij zijn de bewijzen uit mijn jeugd van de oorzaken. En nee ik vraag niet om aandacht en ben niet zielig.

d’araceli, Hoe denk ik dan over “Dissers”, volgens jou?

“vrijwel alle ziektes en storingen hebben bestaan voor dat deze bewezen werden.” Hekserij bijvoorbeeld?

kan me ook ff niet herinneren dat ik om een eindoordeel vroeg hoor ,beste dames en heren ,alleen hoe men er over denkt alhier…

wisten jullie dat de serie Rome ,ook op canvas draait?Die lopen wel iets voor …heerlijke serie …grappige man ook die Ceasar

hekserij?(soort kruidendokter)?? een “van” te veel (discussie ging niet over taal en woord gebruik) en volgens mij probeer je te zeggen dat het niet bestaat. Ze overdrijven allemaal (vooral als je naar overdreven zaken zoekt zal je ze tegen komen). Toch begint de wetenschap te twijfelen, er zijn in hun woorden wel aanwijzingen van het bestaan (hersenscans en afwijkende hartritme’s). Als je zoekt zullen er ook genoeg wetenschappers zijn die het er niet mee eens zijn. Er zijn er ook die zeggen dat de mens nooit op de maan is geweest

d’araceli Ik wil maar zeggen dat er in de geschiedenis ook vele voorbeelden zijn van (achteraf gezien ) NIET bestaande ziektes en storingen. Jij zegt dat de wetenschap begint te twijfelen, ik vrees dat dat “wishfull thinking” is. Het onderzoek van Reinders (ik neem aan dat je daar aan refereert) rammelt aan alle kanten. Hoe bestaat het, jubelen dat je via Pet-scan’s denkt aangetoond te hebben dat “het Dis brein in twee verschillende toestanden van bewustzijn kan verkeren”, terwijl Reinders niet eens een CONTROLEGROEP had. En dat dan ook nog eens op basis van slechts ELF subjecten. Rotzooi in—-> rotzooi uit.

Natuurlijk zijn er knuppels die beweren dat de mens nooit op de maan is geweest. Al vanaf 1969. Maar in tegenstelling tot beweringen dat traumatische herinneringen verdrongen kunnen worden (bewijs graag!), is het te checken dat de Amerikanen op de maan geweest zijn. Er staat namelijk nog een autootje….

Je mag hem hebben, maar dan moet je hem zelf halen.

bron inzake het onderzoek van Simone Reinders: http://noorderlicht.vpro.nl/artikelen/16078082/

hekserij is bewezen …. en heeft niks te maken ziektes. Was alleen niet in het straatje van de kerk. Tuurlijk zijn er zaken die achteraf niet waar was, ook vaak gebleken dat het een andere ziekte was. Dat het onderzoek niet toe reikend is ben ik met je eens, een keertje degelijk onderzoek is helaas wish full thinking vrees ik. Pas niet in het straatje van de verzekeraars.

Over je wagentje …… bewijs eerst maar dat ie er staat …. heb ook kapitain kirk overgestraald zien worden …. en dat met photoshop -3.1 dus zegt niks www.startrek.com of zo ;)

oh ja vergeten (nu door het blowen) Maar in tegenstelling tot beweringen dat traumatische herinneringen verdrongen kunnen worden (bewijs graag!) http://nl.wikipedia.org/wiki/Geheugenver..

d’araceli Tsja, als jij hekserij bewezen acht, dan zie ik daar graag de bewijzen van tegemoet.

Het onderzoek van Reinders werd bij mijn weten niet gefinancierd door de verzekeraars, maar (deels?) door het “Nationaal fonds geestelijke gezondheidszorg”. Weggegooid geld, als je het mij vraagt.

Dat je wél in photoshop 3.1 gelooft is hoopgevend!

Ik heb net je ip-nummer aan de verantwoordelijke instanties doorgegeven, zodat je wordt opgepakt om verplicht af te kicken.

Dus zet je koffertje maar klaar bij de voordeur!

hekserij is een beweging van een soort boomknuffelaars. Dat het niet gefinaciert is door de verzekeraars dat zei ik niet (dislektyfis bestaat :p) deden ze dat maar eens, dat pas niet in hun straatje, net als eventueel bewijs. en er stond photoshop -3.1 (was het tijdperk van voor photoshop dus min 3.1 ) dus geen bewijs voor het karretje en wel voor geheugenverlies (door vrijveel oorzaken) en leesblindheid tja dat mag je zelf uitzoeken. idee voor de volgende discussie :D

koffer staat klaar …. ik hoop op een warm land :)

zal je ff voor wezen …Dat het niet gefinaciert is door de verzekeraars dat zei ik niet … moet natuurlijk zijn,Dat het gefinaciert is door de verzekeraars dat zei ik niet ….

Hihihi, Of de vogelgriep is al dichterbij dan ik dacht, óf je moet nodig naar bed! Welterusten!

ja en mooi blauw is meestal groen …. droom zacht …

dus van dik hout zaagt men bezemstelen ?

trouwens jan ,als hekserij niet bestaat waarom word die studie dan wel vergoed?>

Wijn: Opleiding tot heks fiscaal aftrekbaar DEN HAAG – Wie een opleiding tot heks volgt, kan de kosten aftrekken voor de belasting. Voorwaarde is dat de opleiding leidt tot een betere financieel-economische positie van de betrokkene of dat de scholing nodig is voor het op peilen houden van diens vakkennis. Leerling Maaike Buurman (links) en Heks Margarita brouwen een drankje in Appelscha.

Staatssecretaris Wijn van Financiën heeft dat maandag geantwoord op schriftelijke vragen van de Tweede-Kamerleden Van Vroonhoven en Omtzigt (beiden CDA).

Aanleiding voor de vragen waren mediaberichten over een vrouw die een heksenopleiding had gevolgd aan de Heksehoeve in Appelscha. De 2197 euro die zij daarvoor moest neertellen, mocht zij van de Belastingdienst als aftrekpost opvoeren.

Volgens Wijn trad de vrouw op als actrice bij festiviteiten en bedrijfstrainingen. Ze wilde haar activiteiten uitbreiden door workshops te geven over de Middeleeuwen en hekserij. Daarom volgde zij de heksenopleiding, die volgens Wijn voor een belangrijk deel was gewijd aan alternatieve geneeswijzen, wichelen en dergelijke.

Naar het oordeel van de Belastinginspectie kon zij zich met de opleiding „een belangrijk grotere vakkennis verwerven dan zij al bezat en zodoende haar vakbekwaamheid uitbreiden”.

De opleiding tot heks is overigens niet erkend door het ministerie van Onderwijs. Ook zijn er geen vacatures bij het CWI voorhanden voor dit beroep. Wel bestaan die voor actrices en artiesten, voegt Wijn er aan toe.

Ik doelde natuurlijk op de heksenjacht. Als je beschuldigd werd van hekserij en ontkende, dan was dat volgens de “Malleus Maleficarum” (de heksenhamer) een teken dat je werkelijk heks was. M.a.w. eenmaal beschuldigd werd je altijd veroordeeld. http://www.malleusmaleficarum.org/

Een variant op deze middeleeuwse denkwijze is hedentendage terug te vinden bij de MPS/DIS theoretici: misbruik dat je je niet herinnert is verdrongen, ontkennende beschuldigden zijn juist schuldig.

Over de fiscale hekserij aspekten heb ik al eens geschreven: http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.php?id=78

in dat geval maakt de rechtspraak cq justitie zich dus ook schuldig aan heksenjachten?

want een vader die word beschuldigt moet maar gaan aantonen dat hij het niet heeft gedaan en rechter die zegt ; het feit dat u ook bent misbruikt spreekt niet in uw voordeel ,lijkt mij ook niet geheel onbevooroordeeld….

zijn dat dan allemaal aanhangers van de dis/mps theorie?

Uitgangspunt van de Nederlandse rechtspraak is volgens mij dat je onschuldig bent, tot het tegendeel bewezen is. Dit betekent (helaas) dat soms schuldigen vrijuit gaan, omdat voldoende bewijs ontbreekt.

Maar, als we dit rechtsbeginsel zouden loslaten vervallen we tot een bananen- republiek.

Ik weet niet in welke context de rechter deze woorden sprak, maar het komt inderdaad nogal vreemd over.

ja ,toch was het zo …sterker zelfs hem werd aangeraden te bekennen dan zou hij er vanaf komen met een taakstraf,uiteraard bekende hij niet.

en die man werd beschuldigt nadat hij definitief had besloten te scheiden….goh toevallig he? Toen na een jaar werd hij beschuldigt van incest…door zijn dochtertje van net 5/6…..

ach ja……over dit specifieke geval zou ik een goedlopend boek kunnen schrijven….eind van het verhaal? dochter nam toen ze 14 was weer contact op en gaat nu al jaren goed met hem om…

terugkomen op haar verhaal (of eigenlijk dat van haar moeder)zal ze vast wel niet en zeker niet zolang die moeder nog leeft.

Hoi Linda, Als ik je goed begrepen heb beschrijf jij hier (globaal gezien) het volgende

– echtpaar met kind(eren) heeft slecht huwelijk

– man vraagt echtscheiding aan

– vrouw neemt wraak en beschuldigt man van incest met dochter

– man ontkent en wordt niet veroordeeld

– dochter raakt na aantal jaren herenigt met haar vader

Is het zo gegaan?

ja globaal gezien wel jan

Wat zegt de dochter nu zelf van die beschuldiging?

ze gelooft het nog steeds.

maar wilde wel contact met haar vader. en die moeder vond het goed.

raar toch kan je dan niet meer misbruikt worden als je 14 bent?

inmiddels is ze 18.

Mij intrigeert dat ene zinnetje van jou: terugkomen op haar verhaal (of eigenlijk dat van haar moeder)zal ze vast wel niet en zeker niet zolang die moeder nog leeft.

Wat wil je daarmee zeggen?

omdat ze erg aan haar moeder hangt en na de scheiding ,alleen die moeder had.

Sorry hoor, volgens mij hebben jullie zelf een storing in je bovenkamer. Is het laatste hersencelletje dood gegaan uit verveling daar boven? Jullie hebben geen flauw benul waar je over schrijft, zo kortzichtig, zo zelf verzekerd. kwantumtheorie is in strijd met de relativieteitstheorie… potjandorie …. (vast en zeker dat jij wel weet wat de enigste waarheid is….. jahova??) voor mij einde discussie

Je zit zeker alweer aan een joint te lurken? Ik heb nergens gezegd dat de quantum (mechanica) theorie in strijd is met de relativiteitstheorie.

Maar inderdaad, mijn site is niet bedoeld voor mensen die het begrijpend lezen nog niet beheersen.

begrijpend lezen….. IK zeg dat het in strijd is…..oja een leuke link voor je volgende topic http://nl.wikipedia.org/wiki/Kabouter is waar want het staat op wikipedia….

Begrijpend lezen: Er staat duidelijk boven dat artikel dat het hier een sprookjesfiguur betreft. Maar wat doe je hier eigenlijk nog? Het was toch einde discussie? Houd je aan je woord, please.

nou jan , die moeder beweerd al jaren dat ze dood gaat en het kreng gaat maar niet …daarmee houd ze haar dochter in feite ook in een “houdgreep”

dat mens is altijd ziek of onderweg en enige wat ze blijkbaar wel heeft is botontkalking…tis een soort tara singh varma…als je begrijpt wat ik bedoel.

wat een gegooi met theorien zeg …ik hou het maar gewoon op de theorie vd koude grond…de klets vooral begrijpelijk …ik ben namelijk niet zo slim hoor

Hallo mensen, heb getracht de discussie te lezen, was lastig zoveel tekst. Ik wilde even onder de aandacht brengen dat DIS in feite een overdrijving is van hoe de persoonlijkheid van mensen in elkaar steekt. Ieder mens kent aan zijn/ haar persoonlijkheid meerdere ‘rollen’/ ‘kanten’. Zo kan je op het ene moment een zakenman zijn, koeltjes en berekenend en op een ander moment een stoere motorcrosser zijn, die roekeloos te keer gaat. Ook kent ieder mens het verschijnsel dissocieren; je zit bijvoorbeeld wat weg te dromen en merkt plotseling dat andere mensen zitten te wachten op je reactie op het één of ander. Zo werkt ons ‘brein’ blijkbaar, of liever gezegd; zo werkt de geest in het lichaam, samen met het lichaam en soms niet, en is je geest een soort schakel tussen je belevingswereld en de realiteit die je omgeving samen met jou schept/ registreerd. Dit functioneren is een prima wijze van bestaan. Het beschermt ons door ons in de veilige illusie te houden, dat wij een ‘ik’ hebben/ ZIJN. Dat we een goed zelfbeeld hebben over die egostructuur en onszelf gunnen te overleven in deze toch wel behoorlijk confronterende wereld. Nu, iedereen snapt dat er in die ontwikkeling van persoonlijkheid iets ‘mis’ kan gaan. Het ontwikkelen van een ‘stevige’ egostructuur vereist een veilige, heldere opvoeding die grenzen en structuur biedt. Ouders die een goed voorbeeld kunnen geven… ouders die je in je waarde laten en je goed kanten bekrachtigen en de minder handige kanten negeren/ afstraffen. Okay, terug naar wat er gebeurt is wanneer iemand opgroeit in een fucked-up gezinssituatie. Ten eerste neemt een kind de werkelijkheid zoals die gepresenteerd wordt door de ouders aan als; ZO gaat dat in de wereld. Vervolgens merkt een kind op dat het anders is bij leeftijdgenoten..(op school) mits er sprake is van contact met leeftijdgenoten,(men kan aannemen dat in nederland dat het geval is aangezien er een leerplicht is). Het nuttige van de verschillende kanten van een persoonlijkheid worden door een kind met een ‘geheime’ afwijking in het gezin leert, wanneer ze hoogbegaafd zijn (en dat zijn veel kinderen tegenwoordig); die andere kanten net zo toe te passen als een volwassene dat doet, maar dan onbewust. Het kind splitst zichzelf op om geheimen te bewaren. Op die manier kan een kind trouw blijven aan de loyaliteit van die ouders. De ouders zijn namelijke partij waarvan het kind het meest afhankelijk is. Pas op latere leeftijd is een kind in staat de ouders te erkennen als afwijkend. In het begin wordt de buitenwereld als afwijkend beschouwt. Het kind wordt op een gegeven moment gedwongen toe te geven dat de ouders afwijkend zijn. En met dat te erkennen moet het kind (heel triest) konstateren dat zij/ hijzelf aldus ook afwijkend in elkaar steekt. ZIj het niet door de traumatische ervaringen dan zij het wel door erfelijkheid en gewoonte-overname..‘opvoeding’. KInderen zijn super in copieren van gedrag. Ik ben het ééns dat traumatische ervaringen JUIST WEL worden onthouden..wanneer het misbruik structureel aanwezig is gaat het kind erop anticiperen; het stelt zich er op in om minder eronder te leiden. Je snapt wat voor schade dat aanbrengt aan het onderbewuste van deze kinderen. De innerlijke conflicten die dat oproept. Conflicten met de buitenwereld en de ‘daders’. Als je hele akelige herinneringen hebt die zich aan je geestesoog opdringen op momenten dat je het niet wenst, ga je manieren verzinnen om het weg te drukken. Dat kan op alle mogelijke manieren, als er mensen zijn. IN mijn geval gebruikte ik veel cannabis, ging me uithongeren en nog meer foute dingen. Ook veel filosoferen! Jemig het is zoveel dat ik wil schrijven/ uitleggen.. Helaas, wanneer je nooit geconfronteerd bent met je eigen niet-zijn kan je denk ik nooit weten wat het is om een gespletenpersoonlijkheid te hebben. Maar het bestaat wel degelijk!! Probeer maar eens te herinneren of je ooit hebt meegemaakt dat je zou willen dat je er niet was. Bijvoorbeeld toen je heel verlegen was en een blunder maakte. Dit gevoel maar dan in het kader van bv. sexueelmisbruik op jonge leeftijd. Je wilde daar niet zijn, dus deed je aslof je er niet was. Of je ouders wilden bijvoorbeeld dat je er niet was. Kinderen doen hun ogen dicht en denken dan dat ze weg zijn. Bij sexueel misbruk werkt dit niet, want ook al zijn de ogen dicht, je voelt de handelingen en de indringingen. Daar is een grovere methode voor nodig om niet te voelen / zijn. Ontkennen dat je er bent. Ofwel doen alsof niet JIJ dit meemaakt maar een ANDER. Als een kind verder met rust gelaten wordt (lees ook verwwarloosd) krijgt de persoonlijkheid van het kind vrijspel in het fantaseren. Fantasie vermengen met de waarheid is een methode om te overleven! De realiteit te akelig om te moeten ervaren. (dat is overigens relatief..de ene mens kan wel een stootje hebben, de ander is getraumatiseerd als iemand hem laat schrikken.. bij wijze van). Anyway…ik vind het een heel normaal verschijnsel dat echter tot zeeeeer heftige en serieuze problemen kan leiden wanneer deze overlevingstactiek word in gezet ook op andere gebieden van het leven op latere leeftijd. De verzonnen persoontjes die voortkomen uit bewust en onbewust geblokkeerde emoties/ gevoelens/ zienswijzes duiken op op onhandige momenten. De geest is in staat zichzelf door auto-suggestie te saboteren, maar ook via suggestie te activeren. OM bij de discussie te blijven; mijn mening is dat DIS wel bestaat in de zin van een dissociatieve identiteits stoornis. Een stoornis die als symptomen heeft; het schuiven verspringen van persoonlijkheid als reactie op situatie’s die aanwezigheid van geest vragen. Net als de leraar die op maandag morgen zichzelf in die rol moet stoppen, om vervolgens gewoon Jan te zijn in het gezelschap van zijn vriendin. De DIsser’r doet precies hetzelfde, maar dan op een heel scala aan appéls en situatie’s. Bij sommige beschadigde persoonlijkheden kan dit heel extreme vormen aannemen. En is het moeilijk te integreren. Helaas. Er zijn zoals bij veel andere psychische stoornissen verscheidene gradaties van ernst van de storing en hoe deze zich uit. Verder; het probleem zit hem niet in het feit dat iemand uit meerdere bestaat (ook gezonde mensen hebben delen)Het probleem en de waarheid van DIS bestaat uit het wegvallen van bewustzijn in je dagelijksleven. Het onbewuste heeft op zeer jonge leeftijd allerlei trucjes geleerd om weg te zijn (niet bewust te zijn) Uiteindelijk konkludeer ik dat DIS dus wel degelijk bestaat, maar dat het een echte stoornis wordt op het moment dat iemand écht leed ervaart, door het niet kunnen beheersen van deze overlevingstactiek. Er is geen controle meer over…. noem het de (negatieve) MACHT DER GEWOONTE. Over het simuleren kan ik slechts zeggen; jammer. soms misschien ook overlevingstactiek en nodig om tot besef te komen over hoe we, wij, jij, jullie, de persoonlijkheden en geest en ziel van de mens in elkaar zit en te ontdekken wat we nou echt willen en nodig hebben en tot waar onze eigen verantwoordelijkheid begint en eindigt.

Hallo Olijf, heb getracht je reactie te ontcijferen, was lastig zoveel tekst. En ook inhoudelijk niet helemaal duidelijk. Bedoel je nou dat volgens jou dis of dat dissociatie wel bestaat? Dat laatste wordt bij mijn weten nergens in twijfel getrokken. Maar om dis te verklaren aan de hand van de verschillende rollen die iedereen wel vervult in zijn leven, of de verschillende kanten die iedereen wel heeft???

Het gevaar met jouw benadering is dat iedereen zich er wel in herkent en het dus allemaal erg logisch over komt, en dan stel je tot besluit (hoewel, jij begint ermee): Dis is gewoon de overtreffende trap daarvan. Zodat iedereen geneigd is te reageren met “ohhhh, zit dat zo.” Klinkt allemaal erg aannemelijk, dus het zal wel zo zijn.

Tijdens mijn therapie liet ik me ook door dit soort verhalen misleiden, maar het mist achteraf gezien elke onderbouwing. De vraag is dus: waar baseer je dit op?

Ik baseer mijn ‘uitleg’ op grond van wetenschappelijke studies naar de ontwikkeling en tot standkoming van ‘persoonlijkheid’. Men beweert dat de kiem voor de persoonlijkheid wordt gevormd in de eerste twee levensjaren van een mens. en dat op de leeftijd van 5 jaar de actieve persoonlijkheid al duidelijk is. Er zijn diverse sociologen te noemen die dit met hun onderzoek bevestigen. Er is ook onderzoek gedaan naar de manier waarop kinderen hun persoonlijkheid op’bouwen’. Het blijkt dat kinderen een persoonlijkheid ontwikkelen aan de hand van affect. In eerste instantie is dat het affect van de ouders en het lustprincipe van het kind. Ik twijfel niet aan het bestaan van zowel DIS, als het fenomeen dissocieren. Het zijn geen verzonnen woorden. Het zijn woorden die uit waarnemingen zijn voortgekomen. Echter het is therapeuten-taal. De client komt bv. met de klacht dat ze moeite heeft (kan ook een man zijn) met ‘erbij’ blijven’. Dit afdwalen van de geest word dissocieren genoemd. Dat heb ik niet uitgevonden. Een stoornis in het besef van de eigen dissociatie kan leiden tot DIS. En de oorzaak daarvan kan men vinden in de zeeer jonge leeftijd van de persoon in kwestie. Er hoeft niet eens altijd sprake te zijn van (sexueel- )misbruik structureel of anderszins. Het heeft te maken met draagkracht en een zeer zwak ik-besef

ik zie zelf geen gevaar in mijn uitleg. Dat anderen zich er makkelijker in kunnen herkennen was precies mijn bedoeling. Ik wil de mysterieusheid en de spookachtige sfeer rond DIS opheffen. Dat herkennen van jezelf in psychische aandoeningen gaat voor alle stoornissen op. Het gevaar zit in de persoon zelf, die zichzelf niet serieus kan nemen, of bang is niet serieus te worden genomen… of een verklaring wil voor allerlei vage klachten.. en zichzelf gaat identificeren met een onmachtspositie. Dat komt voor bij elke diagnose! Dat gaat niet specifiek op voor DIS. En hoort dus thuis in een andere discussie.

@Olijf Ik kan je goed volgen voorzover je verhaal gaat over de opbouw van de persoonlijkheid. Ook dissociëren doen we allemaal wel in meer of mindere mate. Dat dat allemaal onderzocht is en wetenschappelijk onderbouwd kan worden betwijfel ik niet. Maar jij trekt het moeiteloos door naar DIS, terwijl het ontstaan van DIS (dus het hele verhaal inclusief alters en amnesie) gebaseerd is op veronderstellingen en aannames en niet op wetenschap.

@ Kitty, Okay.. laten we eerst even vaststellen waar DIS onder valt. Naar mijn weten behoort DIS tot de persoonlijkheidstoornissen en is het geen psychiatrisch ziekte-beeld. Er is sprake van een psychologisch probleem en helaas zijn we niet in staat dat met empirische wetenschap te bewijzen. Het is een aanname dat wij mensen een psyche hebben. Het hebben van een psychologisch probleem uit zich in de omgang met de buitenwereld. Er wordt aangenomen dat er sprake moet zijn van een psychische verwarring; je ziet, je voelt het, je weet het, maar je kan het niet bewijzen, anderszins dan door de interpretatie van eigen zintuigen en verstand. Het kan nooit helder worden getoetst. De empirische wetenschap doet zichzelf de strop om aangaande verschijnselen die heel werkelijk zijn, maar die je gewoon niet tot de wereld van de materie (zoals bij natuurkunde wél het het geval is)mag toekennen. De materiele wereld kun je empirisch toetsen,maar dat gaat niet op voor de geestelijke wereld. Men zou op zijn minst een apparaat moeten ontwikkelen gericht op de geestelijke wereld om geestelijke verschijnselen te kunnnen bewijzen. Vandaar mijn begin over het ‘normale’ verloop van opbouw van persoonlijkheid. Bij DIS is sprake van een specifieke persoonlijkheidstoornis, namelijk het opsplitsen van het geheel in delen, ofwel het niet bij elkaar groeien van uit den beginne al ‘delen’. Niets abacadabra aan, echter voor de DIS’ers zelf een lijdensweg. Herinneringen roep je niet zomaar op. iets triggert geheugen. Tuurlijk kunnen we zelf bestaande herinneringen oproepen en ook verzinnen, maar of dat nu bewust of onbewust gebeurt maakt het lijden niet minder. een herinnnering kan bv. worden getriggert wanneer de psyche in kwestie word geconfronteerd met een specifieke, geur, of klank (stem) of een beeld.. Niemand hoeft daar energie in te steken, dat gebeurt vanzelf.

Leuke move, Olijf, om nu de psyche zelf en dus alles wat daarmee te maken heeft als aanname neer te zetten. Dan kunnen we concluderen dat we beiden over deze aanname wat anders aannemen en zijn we denk ik uitgepraat.

Maar ik ben wel benieuwd naar jouw kijk op DIS-patiënten die later hun diagnose herroepen. Ik bedoel dan niet degenen die DIS simuleren, maar zij die jarenlang als disser door het leven gingen, met alle symptomen, alters, amnesie enz. en een duidelijke diagnose van een deskundige DIS-therapeut. Zij verklaren achteraf geen dis te hebben en zelfs nooit te hebben gehad, en dat de herinneringen van de alters nooit zijn voorgevallen.

Zij bevestigen wel de stelling van de empirische wetenschappers dat het geheugen niet zo werkt dat je traumatische herinneringen volledig kunt verdringen, maar dat het wel mogelijk is valse herinneringen (met of zonder DIS) aan te praten.

@ Olijf Hoewel je je richt tot Kitty, neem ik de vrijheid je te antwoorden. Er wordt wel degelijk empirisch onderzoek gedaan naar de werking van de psyche. Vroeger noemde men dit vakgebied de “Psychologische functieleer” tegenwoordig heet het “cognitiewetenschap”. Binnen dit vakgebied wordt o.a. onderzoek gedaan naar waarneming en geheugen. Laat nou een groot deel van wat de Dis-aanhangers beweren hiermee in tegenspraak zijn. Een wetenschappelijke theorie voorspelt iets: als dit ——> dan dat. De Dis “theorie” voorspelt niets (behalve “after the fact”) en is daarmee net zo onwetenschappelijk als bijvoorbeeld de astrologie.

Alters bestaan niet. Het concept gaat in tegen de wijze waarop de hersenen functioneren. Dat de dis theoretici iets anders beweren zegt iets over hun totale onbenul inzake de fysiologie van de mens.

Netzomin als dat een mens kan veranderen in een weerwolf, kunnen parallelle structuren in de hersenen “alters” met een eigen geisoleerd geheugen doen ontstaan.

@janpotdorie, Is dit dan het einde van de discussie? Volgens jou? Alters bestaan niet zeg je stellig, hoe zit dat dan met de bekende es, ich,überich van onze zeer bekende dokter Freud.. of het begrip; alterego? En nogmaals; de empirische wetenschap kan helemaal niets objectief onderzoeken, aangezien wij mensen zowel bewust als onbewust door suggestie worden beinvloed. Alle psychologische testen die zijn ontwikkeld geven nauwelijks een beeld van iemands volledige psyche. Het is een moment opname en de subjecten kunnen valse antwoorden geven, ofwel zich door de situatie laten beinvloeden en of sociaal wenselijke antwoorden geven. Daar is rekening mee gehouden door de vragen in de testen op een bepaalde volgorde te zetten.. maar dat weegt niet op tegen de onbetrouwbaarheid van de test. De psyche (menselijke geest) kan men gewoonweg niet met empirische wetenschap onderzoeken omdat er geen objectiviteit mogelijk is. Wij mensen zien slechts wat wij willen zien. En niet wat er werkelijk aan de hand is. Verder over DIS. Het is niet voor niets dat het vroegere MPS verandert is in DIS. Ik ben het ééns dat er in feite geen meerdere persoonlijkheden zijn, maar wel dat er delen van de persoonlijkheid als het ware afgesplitst kunnen zijn. Angst is meestal de oorzaak voor afsplitsen. Er is veel onderzoek gedaan naar angst en wat dat doet in iemands psyche. We kennen de uitdrukking een kat in het nauw maakt rare sprongen’ Die uitdrukking is niet op niks gebaseerd. Het is een hele normale reactie om in gevallen van angst lichamelijk te ‘bevriezen en de hersenen op top snelheid te laten werken ofwel te reageren met een black-out of bizar gedrag. In bepaalde onderzoeken over deindividualisering in een gevangeniscontext, bleek dat angst leide tot zeer extreme reacties in het zelfbeeld en het gedrag van de inmates’ Tijdens het onderzoek bleef er weinig over van de sterke persoonlijkheden. Achteraf bleek dat deze personen zeer moeilijk herstelde naar hun ‘oude’ persoonlijkheid. Ze ervaarden een soort splitsing en een grote moeite hun concentratie vast te houden. Klachten als depressie en ongecontroleerde agressie kwamen aan de orde. Bekenden van de proefpersonen vertelden dat het wel lijkt alsof ze totaal andere personen geworden waren,.. ze herkenden hen niet meer.

Beste Olijf (ik ben gek op olijven!) Je kan maar beter niet Freud aanhalen. De psycho-analyse van Freud is volledig onderuit gehaald. http://www.skepsis.nl/freud.html DIS wordt aangepraat, zonder twijfel!

bovenstaande is niet compleet; verder over DIS. DIS houdt onder andere in; depersonalisatie en derealisatie. Dit gebeurde ook in het deindividualisatie onderzoek. Gevoelens van vervreemding van zichzelf en de omgeving. Het etiket MPS is niet meer en nu gaat het om personen die veel (te veel) dissocieren (overtreffende trap idd van wat normaal is..) en die geen sterk ik-besef hebben en of dat op specifieke moment juist wél hebben. Ik ben het ééns met de uitspraak dat behandeling van DIS enorme desastreuze gevolgen kan hebben, wanneer de therapeut aanmoedigt de verspringingen in de persoonlijkheid een aparte naam gaat geven (dus benaderen in de zin van; ‘wie is er nu aan het woord, Jan of Piet”). Of de nadruk legt op het verleden en (wel of geen echte) herinneringen bewust op gaat roepen bij de client. zonder dat het initiatief van de patient uitgaat. Gelukkig zijn de meeste therapeuten gericht op het hier en nu. Hier en nu kijken wat er nodig is om de client te sterken in het ik-besef. Versterken in een besef van eigen-wil. Sterken in het vermogen vanuit een ik-besef te kunnen beslissen en behoeften onderkennen en daar iets mee kunnen en uiteindelijk het samenvoegen van de ‘delen’/ flarden van het zelfbesef. Echter het is eerst zaak dat de client (met dissociatieve klachten en tijdverlies) zelfonderzoek aangaat wat betreft de triggers’die hen in hun bewustzijn vernauwing duwt. met andere woorden; eerst in kaart brengen wanneer en waardoor de overmatige dissociatie, depersonalisatie, derealisatie,,vervorming van de zelfbeleving op gang wordt gebracht. En in hoeverre het hen belemmert in een ‘normaal’ functioneren. Ik kan niet beweren dat DIS niet bestaat. Wat ik wel in twijfel trek is dat herinneringen die worden gesuggereert door de therapeut als waar worden beleeft door de client. Ik vermoed dat daar juist een mechanisme in werking treedt op basis van een verlangen naar een oorzaak voor de klachten. Of een eager-to-please persoonlijkheid met een lage ik-sterkte die niet tegen de ‘autoriteit’ van de therapeut opgewassen is. Zo is het ook verklaarbaar dat achteraf mensen weer zeggen dat ze die herinneringen aangepraat hebben gekregen; er is geen ‘archief’ in het brein.. de therapeut wordt gewoon naar de mond gepraat en klachten nemen toe omdat de client in zijn achterhoofd donders goed weet dat die herinneringen vals zijn. Maar ja, waar komen die klachten dan vandaan!? Want de klachten zijn wél echt. Ze suggereren zichzelf in een slachtofferrol en dat leidt tot therapie maakt meer kapot dan je lief is.

ik weet het potjandorie. Ik ben ook geen fan van freud, echter in de psychologie wordt wel nog gewerkt met deze termen. Ik had ook kunnen schrijven; krokodil,paard, mens. Krokodil als es’ paard als ego en mens als uberego. Krokodil als lustprincipe, paard als emotioneel principe en mens als ratio principe. Dezen als bepalende factoren voor hoe iemands persoonlijkheid in elkaar steekt.

Beste Olijf, Jij hebt je ontegenzeggelijk verdiept in de DIS theorie. Maar alles wat je zegt is empirisch niet te controleren, omdat de DIS theorie niet te controleren/falcificeren is. Allemaal humbug.

Je bent verblind (gevallen) voor de “trauma-industry”. Lees m’n nieuwste stukje please!

in feite zijn hulpbehoevende mensen die radeloos zijn enorm vatbaar voor suggestie.. mensen die veel dissocieren en moeite hebben fantasy te onderscheiden van de werkelijkheid. Een ander bekend fenomeen is dat clienten vaak een ‘goedkeuring’ willen hebben wat betreft hun verminderde functioneren. Ze vinden zichzelf vaak aanstellers en als de therapeut dan een heftig verleden voor ze verzint hoeven ze zichzelf minder te veroordelen en is de oorzaak makkelijker in de buitenwereld te vinden, want mensen met psychische problemen hebben ernstig de neigng zichzelf vrij te plijten; zij zijn slachtoffer van hun jeugd…etc.

waarom zoek je nog steeds naar bewijzen en …te controleren wanneer jezelf al geconcludeerd hebt dat het niet te bewijzen valt met de emoirische wetenschap. Het bewijs zit hem in de waarneming; Kijk eens goed naar mensen , mensen om je heen; de een is dromeriger dan de ander…Het bewijs voor deze stoornis is te vinden in het contact dat je met mensen hebt.

Onze berichten kruisten elkaar, ik moet nu even met de @##$$% hond uit, maar ik kom er zo op terug.

Okay dan!

Ik heb de snijdende wind overleefd. Beste Olijf, de empirische wetenschap hééft een verklaring, maar daar willen de “dissers” niets van weten. Te ontgoochelend, denk ik dan.

welk nieuw stukje, jan Potdorie? Ik wil het graag lezen, maar waar refereer je naar?

M’n nieuwste: De onzichtbare draak der ‘Onno’zelen. http://www.potdorie.nl/weblog/pivot/entry.php?id=122

daar ben ik dan zeker wel nieuwsgierig naar; zou je me van die verklaring op de hoogte willen stellen? Vanavond, of liever gezegd, vannacht hoeft dat niet meer. Het is laat en ik ga zo naar bed. Blij dat je de snijdende wind hebt overleefd! Geef je hond maar een aai over zijn kop van mij. ;) goet, Olijf

@ Olijf, Ik citeer even twee zinnen uit je schrijfsels om op in te gaan: Wat ik wel in twijfel trek is dat herinneringen die worden gesuggereert door de therapeut als waar worden beleeft door de client. en de therapeut wordt gewoon naar de mond gepraat en klachten nemen toe omdat de client in zijn achterhoofd donders goed weet dat die herinneringen vals zijn.

Uit eigen ervaring en getuigenissen van andere herroepers kan ik je vertellen dat valse herinneringen juist als zéér echt worden beleefd. Als je weet dat het niet waar is maar gewoon een beetje meelult met je therapeut, zou het achteraf niet zo’n punt zijn om die herinneringen te herroepen.

Het is niet zo dat de therapeut iets suggereert en dat door de cliënt klakkeloos als waarheid wordt overgenomen. Het is een proces waar veel tijd overheen gaat. Het begint ermee dat je vertrouwt in de deskundigheid van je therapeut, anders geef je je niet aan zo iemand over. Dus toen mijn therapeut zei dat mijn klachten niet helemaal te verklaren waren uit het misbruik in mijn puberteit, en dat ze aan allerlei lichaamssignalen van mij kon afleiden dat er juist in mijn vroege jeugd iets gebeurd moest zijn, ging ik ervan uit dat dat waar kon zijn.

Dat speelt dus een grote rol in het geheel, de aanname (daar issie weer) dat het mogelijk is om traumatische ervaringen volledig te verdringen. Ik geloofde daar op dat moment in. In alles wat ik mij wel nog kon herinneren uit mijn vroege jeugd wist mijn therapeut aanwijzingen te ontdekken dat ik toen al misbruikt moest zijn. Ik heb dat niet direct voor waar aangenomen, maar werd er wel heel bang van. Het idee dat je allerlei verschrikkelijks in je onderbewuste hebt opgeborgen dat op het punt staat aan de oppervlakte te komen is echt heel angstaanjagend. En ik denk dat die angst een grote rol speelt in het verdere verloop van het verhaal.

Je gaat erover dromen, je krijgt allerlei verschijnselen die uitgelegd kunnen worden als een trauma dat zich bekend wil maken, zoals geurhallucinaties, lichaamsherbelevingen, ‘flash backs’. Ik heb eindeloos getwijfeld aan alles wat omhoog kwam, maar juist door die herbelevingen en heftige lichamelijke reacties op de ‘herinneringen’ kon ik uiteindelijk niet anders dan geloven dat het wel waar moest zijn. Daarbij komt dat je twijfel wordt uitgelegd als horende bij de ontkenningsfase, maar dat je die ontkenning moet loslaten wil je je trauma kunnen verwerken.

Dus wat deed ik: ik ging op zoek naar informatie over dissociatie, las onder andere die dikke pil van Onno van der Hart en las daar de verklaring van het proces waar ik in zat, aangevuld met verhalen van andere slachtoffers die eerst door de ontkennings- en twijfelfase moesten, maar daarna ‘wisten’ dat het toch allemaal wel echt gebeurd was.

Dit allemaal aan de hand van mijn verhaal, andere herroepers zullen je soortgelijke ervaringen vertellen. Vroeg of laat ga je er écht in geloven en beleef je al die valse herinneringen als zéér waar. Het is niet zo dat je in je achterhoofd donders goed weet dat ze niet waar zijn, want dat is nou net de clou van verdringing. Zolang je gelooft in verdringing is alles mogelijk.

Olijf, ergens in de lap tekst hierboven heb je het over onderzoeken die zijn gedaan naar wat angst doet met iemands psyche. Onderzochte gevangenen bleken na een periode van angst moeilijk te herstellen naar hun ‘oude’ persoonlijkheid. Weet je of ik over die onderzoeken ergens op internet meer info kan vinden?

@Kitty. Over je eerste stuk op mijn schrijven; de kracht van suggestie word ernstig onderschat. Je hebt waarschijnlijk een laag ik-besef en een kinderlijk vertouwen gehad in je therapeut. Ik betwijfel of het je ook maar iets geholpen heeft in je bestaan van nu… het onderzoeken wat die (valse) herinneringen met je hebben gedaan. Je spreekt jezelf steeds tegen en dat maakt het lastig om jou standpunten helder te krijgen.. Over dat onderzoek van deindividualisering processen binnen zware strafinrichtingen is vast wel iets op het net te vinden. Ik moet even in mijn archief van mijn studie Psychologie gaan zoeken wanneer en waar dit experiment is uitgevoerd. Dit onderzoek heeft enorme inzichten geboden in de voorwaarden en externe factoren van invloed zijn op de beleving en uiting van iemands persoonlijkheid. Het is zeker de moeite waard om er meer over te weten te komen.

@Kitty, Als je blindelings vertrouwd op een diagnose gesteld door een minder specialistisch therapeut, die zij heeft gesteld door jou attentie op specifieke klachten…tja, dan kan ik me voorstellen dat jij; als gene die haar afwijkend gedrag wil veranderen/ mee wil leren omgaan, en hele studie van het DIS-fenomeen gaat maken en onthoud dat Dissers vaak traumatische dingen hebben mee-gemaakt. Dan ga je vanzelf accoord met de suggestie dat jou iets ernstigs is overkomen in je vroege jeugd. WAT EEN BULLSHIT. Maar gelukkig dat erken je zelf nu ook!!! Hopelijk ben je er inmiddels achter wat er dan wél met je aan de hand is en dat je nu de juiste hulp krijgt aangeboden. ik wens je daarmee veel sterkte!

@Olijf, je doelt toch niet op de onderzoeken van Sherif? Sherif deed onderzoek naar gedrag tussen groepen. Ik ben ook bekend met een (voortijdig afgebroken) experiment waarbij mensen in twee groepen werden verdeeld: bewakers en gevangenen. Dat liep zo snel uit de hand dat het experiment moest worden afgebroken.

@ Olijf Kitty HAD een misbruikverleden, zocht hulp in therapie, en daar werd er door haar “therapeute” vanalles aan toegevoegd! WIE moet je dat kwalijk nemen? Kitty??? En deze “therapeute gaat notabene gewoon door!

Olijf, misschien kun je even aangeven waar ik mezelf tegenspreek volgens jou. En verder bedankt voor je analyse op afstand: een laag ik-besef en een kinderlijk vertrouwen in je therapeut! Ook nog eens mijn eigen stomme zet dat ik het boek van onnozele Onno ging bestuderen. Heb jij je er toch mooi vanaf gemaakt!

Ik ben dan misschien de enige herroeper die zo duidelijk met haar verhaal naar buiten komt, ik ben zeer zeker niet de enige die achteraf beseft dat haar herinneringen zijn aangepraat. Daarnaast kan ik je verzekeren dat er nog véél meer zijn die nog in hun aangeprate fictieve hervonden herinneringen geloven en dat misschien wel altijd blijven doen. Als er iets onderschat wordt is het volgens mij de omvang van dit probleem!

Misschien hebben al die andere honderden of zelfs duizenden ook een laag ik-besef en een kinderlijk vertrouwen in hun therapeut. Zijn we daarmee uitgepraat? Eigen schuld, moet je maar geen laag ik-besef hebben???? Ik ken niemand die in therapie gaat omdat ie zo gelukkig is en zo lekker in zijn vel zit. Een therapeutische relatie is per definitie ongelijkwaardig, het is de verantwoordelijkheid van de therapeut om zorgvuldig om te gaan met en geen misbruik te maken van de afhankelijke en kwetsbare positie van de cliënt.

Jouw reactie is er een van ‘blaming the victim’ en het is niet de eerste keer dat dat richting herroepers gebeurt. Enig idee waar dat vandaan komt???

@Kitty, … wat ontzettend jammer voor je dat je je zo aangevallen voelt. Jij legt woorden in mijn mond die ik helemaal niet heb beweerd. ik ben echt niet van ‘blaming the victim’ ik ben juist vol mededogen, maar kan het zijn dat jij jezelf nog steeds kwalijk neemt, voor het feit dat je je herinneringen hebt laten aanpraten die nooit zijn gebeurd? Is het wel zeker dat de therapeut dit heeft veroorzaakt, misschien (en er zijn zeker mensen die dat doen) vond je je eigen misbruik verleden te sumier in het kader van je klachten dat jij suggesties hebt gedaan naar je therapeut.. ter goedkeuring van je eigen klachten.. zal ik maar zeggen. Het is een bekend verschijnsel dat mensen die lijden, vinden dat ze zichzelf aanstellen, tenzij er een heel schokkende reden voor hun klachten is. Dan pas gunnen zij zichzelf hulp. Was jij er ook zo één? Ik heb ook misbruik meegemaakt, ik kan me alles nog herinneren; wat die man vroeg, wat die man zei, wat hij deed, de plaatjes uit de boekjes die hij mij liet zien, dat hij later opbelde terwijl ik een heel ander adres had opgegeven….etc.. (merk op; dat in dat etc. de ander de kans word geboden mijn verhaal aan te vullen met fantasie. Het feit dat ik niet verder vertel zorgt voor een sterke suggestie naar een zéér groot geheim).. Het doet er eigenlijk niet toe over welk experiment ik het heb. Belangrijk zijn de uitkomsten. Als je een kind van geboorte af aan in een kast houd, blijft dat kind onderontwikkeld, het zal vergroeit raken met de kast. Het zou in de kast blijven ook al zet je de deur open. Die kast is het enig veilige dat zo’n kind heeft. Dat het afwijkend verdrag vertoont ligt voor ons voor de hand. Dat kind vind ons juist gek. Als je aldus iemand structureel dingen aandoet gaat diegene er op anticiperen en beschouwen als een normaal van het bestaan. Waarom misbruik als zo vreselijk wordt beschouwd is dat het bij incidenten blijft. Word iemand elke dag structureel misbruikt dan word dat een normaal. Niet een leuk normaal…maar wel behorend tot de dagelijkse dingen. (Ik val in herhaling, ik heb dit fenomeen eerder beschreven). Het is erg jammer dat Dissers wordt verweten dat zij hun geschiedenissen bij elkaar liegen, maar JIj Kitty, geeft het zelf toe… Maakt jou dit nou geen DIsser meer.. zijn jou klachten opgehouden toen jij stopte met het maken van een intereesantere oorzaak van je klachten??? ben benieuwd. Eventjes nog Kitty, ik bedoel het niet zo kwaad en al helemaal niet persoonlijk, maar de toon die jij zet lokt het wel een beetje uit, om een zelfde toon terug te geven C’est la tone, qui fait le music Nogmaals; sterkte.

By the way… de discussie gaat toch over de onzinnige diagnose DIs?? Nu lijkt het te gaan over de legitiemheid van het hebben van psychologisch pijn en lijden. Ik erken juist dat er wel degelijk zoiets als een dissociatieve identiteitstoornis bestaat. Wat is jou standpunt nou, Kitty.. je doet wel erg veel moeite om jezelf in een slachtoffer rol te proppen aangaande je eigen leugens. Jij bent degene die oordeelt. Ik voel mededogen en vind het erg rot voor je..ik wens je sterkte.

Het punt is niet “dat Dissers wordt verweten dat zij hun geschiedenissen bij elkaar liegen”. Zoals je in m’n tweede antwoord op Carla H. kan lezen , zie ik “Dissers” als het slachtoffer van een buitengewoon kwaadaardige therapie. Natuurlijk geloven de cliënten oprecht in “hun” dissociatie. Maar dat wil nog niet zeggen dat dissociatie (het compartimentaliseren van traumatische gebeurtenissen) als fenomeen DUS bestaat.

Alles wijst erop dat verdringing (en daarop berust het hele MPS/DIS “framework”!) van traumatische gebeurtenissen NIET bestaat.

Nogmaals: enig idee hoe het toch komt dat herroepers steeds zelf verantwoordelijk worden gehouden voor het feit dat ze zijn gaan geloven in valse herinneringen die onder invloed van een therapeut tot stand kwamen?

Ik hoef geen slachtofferrol en geen analyses van mijn persoon, ik probeer een probleem aan de kaak te stellen dat zich op grote schaal afspeelt en waar het gros graag zijn ogen voor gesloten houdt. Als jij het ook liever blijft ontkennen en het houdt op zelfverzonnen leugens ipv fictieve herinneringen heeft het weinig zin om erover door te praten.

Wat betreft mijn standpunt over dis ben ik geloof ik wel duidelijk geweest: ik geloof niet in het concept van alters die jarenlang traumatische herinneringen verborgen houden.

wat ben ik toch ook een rund… al die jaren voor niks geweest. Al die jaren anderen geloofd dat ze DIS hadden, al die jaren ze voor niets ondersteund… holy cow.

Dan ben je nog geen rund, alleen vreselijk naïef en goedgelovig!

Nog erger. Het ligt ook aan mij, aan mij. Heb geholpen al die aantijgingen in stand te houden.

Dan wordt het tijd dat je het recht gaat zetten en opkomt voor de waarheid.

ik vraag me ook stees maar af wat ik beter had kunnen doen als ik dit allemaal van te voren had geweten… in plaats van alles te geloven en achter hen te staan. had ik ze wakker moeten schudden, moeten zeggen dat ze onzin verkochten… dat ze moesten stoppen met die ongein en bedriegerij… dat ze gewoon dom bezig waren en hun dagen aan het verspillen…? en die van mij?

Nee, neem ze serieus, want problemen hebben ze wel degelijk. Misschien zonder traumatische ervaringen….misschien met….. Neem een neutraal standpunt in, benader ze niet van uit geloof of ongeloof, maar vanuit wat ze voelen zonder er een oordeel over te hebben. En in het kader van alle onderzoeken kun je aangeven dat verdrongen herinneringen niet bestaan, mochten ze beweren die te hebben. Maar dat je wel wilt helpen om de achterliggende problemen op te lossen en ze te begeleiden naar een beter leven. In het HIER EN NU moeten ze leven. Mijn ervaring is dat je moet kijken naar wat je NU hebt en waar je mee verder kan en moet en niet in het verleden blijven graven naar eventuele oorzaken van de klachten, zonder duidelijke herinnering. Als de herinnering vaag is, dan doet dat er helemaal niet toe. Er zijn NU problemen en daar meot je mee verder!

shit man… en al dat bidden wat er is geweest. Allemaal voor niks. Al die aandacht voor deze mensen en dat allemaal omdat die therapielui alle macht over deze willoze, machteloze mensen namen….

Oh ja, en je afvragen waarom iemand beweert DIS te hebben met alle bijbehorende symptomen en klachten en dat ook aan die ander voorleggen. Vooral niet aanmoedigen zich te uiten in “alters” of andere persoonlijkheidsdelen.

weet je wat ik allemaal wel niet heb zien gebeuren in samenkomsten…

men… nee maar ik moedigden ze niet aan. sprak aan op volwassen nivo… en toch waren ze daar dan wel. kleine stemetjes, en later niet weten wat er was gebeurt.. en ook al ging ik niet mee in dat gedrag en richte me ook op nu en waar ze nu bang of boos door waren dan bleven ze toch komen en getriggert worden.

Ben jij therapeut? Komen die kleine stemmetjes en de triggers, dan ga je daar niet te diep op in, maar neem je het gewoon aan dat ze er zijn en je steunt de cliént waar dat nodig. Derealisatie en depersonalisatie en dissociatie bestaan allemaal, vanuit die optiek is het allemaal te verklaren én belangrijk: te behandelen! Zoek naar een methode die daarbij aan sluit en ga niet mee in de onzin die DIS heet!

Jij zat ook in een christelijke (sektarische) gemeenschap? Kaart het aan! Breng de mensen die zulke dingen in stand houden in DISkrediet, hou je niet stil, maar sta op voor alle mensen die dit leed is aangedaan!

wacht effe… kan het niet meer helemaal volgen. Dis bestaat niet dis bestaat wel, alters zijn er niet maar neem het zoals het is… ik raak even de weg kwijt. Nee ben niet therapeut.

kzat niet in een sektarische gemeenschap maar ben wel es tijdens conferentiedagen daar geweest. heb heel wat mensen over de grond zien dweilen als het over deze dingen ging.

Ik volg je even niet meer, wat bedoel jij dan met “al die jaren…” dat je deze mensen hebt gesteund? Waar was dat dan?

vrienden. bekenden. op gegeven moment raak je betrokken in een bredere kring van mensen die elkaar weer kennen etc. etc.

Oké, het bekende DIScircuit dus……. Niets zo schadelijk als dat. Ze stoken elkaar op, ze kijken gedrag bij elkaar af. In plaats van een genezend groepsproces krijg je een situatie waarin DIsgedrag als “normaal” wordt gezien. Wat juist een regressief effect heeft in plaats van opbouwend en stabiliserend. Alters komen in grotere getale naar voren, hoe meer hoe getraumatiseerder het verleden (en dus hoe “zieliger”) Het wordt een “tegen elkaar opbieden”. Veel mensen die beweren DIS te hebben claimen mensen in hun omgeving en manipuleren. Ze kruipen in de slachtofferrol in plaats van in de volwassen sterke zelf. Op die manier hoeven ze geen verantwoordelijkheid voor hun leven te nemen. Maar ze genezen nie als je daar in mee blijft gaan. Het wordt letterlijk een “gebed zonder einde”.

okay, ik herken wat je zegt. Hoe meer alters hoe ontzagwekkender voor de anderen, neem daarbij ook nog het zootje demonen wat zich vasthecht en ook bij grotere aantallen ontzag wekt bij de anderen, want hoe meer demonen hoe erger slachtoffer geweest.

Precies! En dan komt het SRA weer om de hoek kijken; sadistisch (of satanisch) ritueel misbruik, waarvan het bestaan nooit en te nimmer is aangetoond en waar voor elk gebrek aan bewijs het “slachtoffer” wel een verklaring voor heeft: topfunctionarissen (als politieagenten, doktoren en advocaten) die deel uit maken van de satanische organisatie zelf, als de “slachtoffers” praten worden ze vermoord, de daders zijn erg goed in het verbergen en verhullen van de geheime bijeenkomsten, ze zijn details (namen, plaatsen, gezichten) “vergeten” , omdat het zo traumatisch was of ze veranderen in een zogenaamde alter als ze geen verklaringen meer hebben. Er is geen DIScliënt die eindelijk eens op durft te gaan staan en alles op tafel durft te gooien om te zorgen dat het ophoudt en er geen slachtoffers meer vallen. En waarom niet? Omdat dat wat ze beweren niet te bewijzen is, omdat het eenvoudig weg niet bestaat en het ook nooit bestaan heeft. DIS is de grootste kul die ooit in de geestelijke gezondheidszorg is bedacht als verklaring voor mensen met (ernstige) dissociatieve-, depersonalisatie- en/of derealisatiestoornissen.

moet veel nadenken. Maar waar komen die verhalen dan elke keer weer vandaan. Je kan het otch niet alleen de dagschotelplates van therapeuten gooien? of ben ik nou naief.

Ja, je bent naïef. En nee het is niet alleen op het bordje van de therapeut te gooien. De cliënt zelf draagt wel degelijk haar steentje bij. Door niet te luisteren naar haar eigen twijfels. Door vast te blijven houden aan een verleden dat wellicht wel nooit heeft bestaan en door de angst houvast kwijt te raken als haar DIS niet is wat ze altijd dacht dat het was. Haar hele zekere (DIS)wereldje stort in elkaar als ze dat gaat beseffen. Want dan moet ze zichzelf in de ogen kijken en dat is nu net wat de meesten niet kunnen of durven. Uit gebrek aan zelfvertrouwen, uit minachting voor zichzelf, uit onzekerheid, opgekropte woede, depressiviteit… enz. En dan heb je de simulanten, die dus net zo’n groot aandeel hebben in het verloop van hun DISleven als hun therapeut of andere mensen in hun omgeving die meegaan in het DISverhaal. Die dus met opzet deze stoornis simuleren Vaak is dit om dezelfde redenen als de mensen die echt denken DIS te hebben. Ze zijn depressief, bang voor het leven, bang om verantwoordelijkheid te dragen, bang voor zichzelf, bang voor anderen. Wel degelijk dus mensen die in nood zijn.

@Pfff, wat dacht je van boeken, films, groepsbijeenkomsten met andere ‘overlevenden’. En bepaalde therapeutische technieken natuurlijk. Vergeet niet dat het meestal heel geleidelijk gaat, langzaam raak je overtuigd van de verschrikkelijke dingen die je aangedaan moeten zijn.

De therapeut speelt hierin een belangrijke rol. Gelooft de therapeut in SRA, dan zullen onmiskenbaar veel van zijn/haar clienten satanisch ritueel misbruikt blijken. Gelooft de therapeut niet in SRA, dan zal blijken dat de clienten “gewoon” (sorry, komt raar over) misbruikt zijn.

Onderschat de rol van internet niet. Sinds de komst van internet is het aantal DIScliënten sterk toegenomen. Vergeet niet dat internetten de grootste (en tevens de meeste anonieme) manier van informatie verwerven is wat betreft DIS en SRA. Daarnaast rijzen emailgroepen, websites en forums rond DIS en SRA als paddestoelen uit de grond. Mensen vinden zogenaamd “herkenning” en krijgen aandacht en liefdevolle woorden van elkaar. Wat DIS nog meer in stand houdt en zelfs bevordert om het tot uiting te brengen, letterlijk ziekmakend dus.

In plaats van dat er wordt geappeleerd aan het goede volwassene gezonde gedrag en verstand, wordt kinderlijk gedrag en kinderlijke taal gestimuleerd. Zo ontstaat er een sfeer waarin het nog normaal is ook dat volwassen mensen zich als een klein kind gedragen.

@ Ikke, Ik had inderdaad internet niet moeten vergeten.

dus effe tsjekke… SRA is definitief een niet bestaand feit. De mensen die zeggen dit te hebben meegemaakt zijn misleidt, misleiden zichzelf en anderen. De wetenschap moet ten alle tijde ook zaken als deze kunnen onderbouwen en doet dat in deze (dus) niet. Ik vraag me nog wel af of dit steekhoudend is. Ik bedoel : geloof, liefde etc kan je ook niet bewijzen.

geloof en liefde hebben met gevoelens en emoties te maken. Daarbij: liefde kun je zien doordat mensen elkaar zoenen, aanraken, met elkaar trouwen enz enz Geloof kun je zien doordat mensen naar de kerk gaan, bidden enz. SRA is op geen enkele plek te “zien” en er is nog nooit enig bewijs ervan gevonden. Aan het bestaan van seksueel misbruik, pedofilie en incest twijfelt niemand, omdat daar aantoonbare bewijzen voor geleverd zijn. Denk aan videofilms en foto’s, kinderporno die door de daders zorgvuldig verborgen waren, maar toch opgedoken zijn, maar ook aan DNAsporen gevonden op de plaats delict of op het slachtoffer. SRA is ook iets wat aantoonbaar gemaakt zou kunnen worden op die manier en dat is tot op de dag van vandaag niet gebeurd…. Nog geen spoortje bloed of DNA is er gevonden op plaatsen waar slachtoffers beweren misbruikt en mishandeld te zijn. En met de technieken van vandaag zou je toch denken dat er tenminste iets te vinden zou moeten zijn.

Iedere wetenschappelijke uitspraak is probabilistisch, dwz is een kans uitspraak. Behalve in de Wiskunde, dat is een gesloten systeem.

Maar even praktisch: er is aardig wat geld gestoken in het onderzoek naar SRA, daar is nooit wat uitgekomen. Er is geen enkele reden te geloven dat de beweringen dienaangaande die worden gedaan onder invloed van een bepaald soort psychotherapie, WAAR zijn. Hoe kan de wetenschap nu iets onderbouwen wat niet bestaat? Dat is trouwens ook niet de taak van de wetenschap.

En dan je rare vergelijking met geloof en liefde. Daar wordt toch echt wel onderzoek naar gedaan: wat dacht je van godsdienstpsychologie en sociologie?

@Jan Potdorie, Dan zijn we het daar dus met elkaar ééns; verdrongen herinneringen bestaan niet, maar ontkennen van herinneringen bestaat wel? Iets kan te pijnlijk zijn om te delen met de buitenwereld? Ter bescherming van het ego nare situaties/ herinneringen verzwijgen.. Aangeleerd dissociatief gedrag. Ik ben ook ééns dat het bemoedigen van fenomenen als Alters e.d zeér schadelijk is voor de client..

@Olijf, ja ik denk wel dat je je herinneringen kan onderdrukken, in de zin dat je weigert er dieper over na te willen denken, of erover te willen praten ofzo. Velen zoeken daarom verlichting in alcohol of drugmisbruik kan ik me zo voorstellen. Want het blijft aan ze vreten. Ik geloof dus niet dat je trauma’s zover weg zou kunnen stoppen dat je ze geheel ‘vergeet’ en dat ze bij therapie weer ‘oppoppen’.

even tussendoor; ik erken dat er sprake kan zijn van fictieve herinneringen en dat auto-suggestie iemand helemaal gestoord kan maken.. maar dit is in principe een symptoom van een ander psychiatrisch ziektebeeld. Ik heb geen flauw idee van het bestaan van sra… ken wel wat sektes en heb wel notie van grenzeloos sexueel gedrag dat schadelijk is voor ALLE betrokkenen en een reflexie is van een zieke geest die het onder het mom van zogenaamde deugdelijk offering aan een of andere god is. ‘Men moet wel héél jong in zo’n groep terecht komen, ofwel zéér makkelijk te brainwashen’ zijn om niet te herkennen dat zo’n geloof niet gezond is. Als angst een reden is om dergelijke gebeurtenissen aan te geven bij de politie (met bewijzen..) is het al helemaal iets dat niet door de beugel kan en als je maar een greintje mededogen hebt met toekomstige slachtoffers, zou je als de wiedeweerga naar de politie moeten stappen. Sektes hier in Nederland…hebben we die?? Hare Krishna en boedhistische gemeenschappen nagelaten. Sommige therapeutische gemeenschappen kan (das mijn mening)je een schadelijke vorm van een sekte kunnen noemen. ELk verwende rotpuber met bezorgde ouders leren elkaar daar wat voor gruwelijkheden je op jezelf kan loslaten om nog een dosis pillen en een dosis ‘zorg’ te krijgen. Is dat de schuld van die pubers?? Nee, het ligt aan verloop van maatschappelijke ontwikkelingen die een goed toekomst beeld bijna tot een onmogelijkheid maakt.

Bij SRA bedoel ik in dit geval het veronderstelde bestaan van geheime genootschappen die stiekum ritueel kinderen offeren en meer van dat soort gruwelijke details. Er is nooit een greintje bewijs gevonden voor het bestaan van dat soort cults. Het is meer een urban legend geweest.

Wat WEL bestaat zijn psychopaten,kindermoordenaars en kindermisbruikers. Daar kan en mag niemand de ogen voor sluiten. Overlevenden daarvan verdienen de beste zorg die geboden kan worden.

Sektes hebben we hier zeker ook. Hetgeen trouwens niet wil zeggen dat die zich met kindermisbruik bezighouden. Meestal met manipulatie van de leden, waarbij keer op keer geld een belangrijk motief blijkt. Zowel Berea als GCCI hebben duidelijk sektarische neigingen. Vroeger had je Bagwhan. Ook zo’n geldwolf.

In zekere zin kan je sommige therapeutische gemeenschappen inderdaad ook een sekte noemen. Niet altijd bedoeld om je het geld uit de zak te kloppen, maar er zijn zeker overeenkomsten:

– de leider (therapeut) krijgt enorm veel macht over leden (clienten

– isolatie van de direkte familie en sociale omgeving

– groepsdruk om te voldoen aan de (in de groep) heersende normen

– kritisch denken wordt niet gewaardeerd

– op afvalligen wordt karaktermoord gepleegd

– de therapeut heeft altijd gelijk

Dat soort dingen….

NOOT WEBMASTER Ik sluit de discussie HIER, maar deze kan voortgezet worden op http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.php?id=122#body

De pagina wordt anders te “Zwaar”.