Onvoorstelbaar dat de EO en Opwekking dit serieus nemen en mevrouw Hamoen een platform geven om haar ideeën te spuien! Zelf heb ik begin jaren 90 meegemaakt dat een “pastor” een openbaring kreeg dat de vader van mijn vrouw haar misbruikt had. Mijn vrouw wist van niets natuurlijk, we hebben het gelukkig niet lang serieus genomen! Deze theorieën over satanisch misbruik komen zowel binnen als buiten de christelijke wereld voor. Hieronder heb ik een paar links geplaatst hoe echte wetenschappers over deze materie denken:

http://www.katholieknieuwsblad.nl/actuee..
http://members.lycos.nl/bamboo/newpage5...

Over gedetailleerde kennis gesproken: voordat je je als slachtoffer van ritueel misbruik openbaart, kun je op deze site linktext precies lezen hoe je je moet gedragen, waar je allemaal last van moet hebben, op welke dagen je moet triggeren vanwege duistere feesten, hoe je geprogrammeerd bent enz. Dan komen de verhalen van jou en medeslachtoffers tenminste overeen en lijkt het weer stukken echter. Hoe kan het toch dat slachtoffers wereldwijd dezelfde details vertellen? Deze site staat in 6 talen op internet.
Handig, zo’n kant en klaar “hoe word ik SRA-survivor”-pakket!

Ja, en ik heb zo’n pakket gebruikt om 12 jaar lang DIS te simuleren
Mijn verhaal is te lezen op http://www.traumaversterking.nl
Ik ben er open over geworden omdat ik zeker weet dat veel mensen DIS simuleren, omdat ze niet weten dat ze goed zijn zoals ze zijn en geen leugens nodig hebben om te mogen bestaan en aandacht en liefde te krijgen.
Ik heb veel zelfvertrouwen opgebouwd de laatste jaren en daarom durf ik nu met mijn verhaal naar buiten te komen.
Nog niet onder mijn eigen naam, maar dat komt misschien nog wel in de toekomst.
Groetjes en een eerlijk leven toegewenst!
Waarheid

De juiste link is deze:
http://uniform.messageboard.nl/10017/vie..

@ waarheid
Dank voor je reactie.

Als ik je goed begrepen heb simuleerde jij (dat moet tamelijk zelfbewust gebeurt zijn) DIS. Met andere woorden: je geloofde zelf niet dat je echt DIs had, maar had redenen te doen alsof je het had.

Allereerst is m’n vraag waarom je dat deed.
En hoever ging je daarin? Had het consequenties voor je “omgeving” (lees familie)?

Met andere woorden: als je er eigenlijk zelf niet in geloofde (en dat begrijp ik uit je woorden) hoever ging je er dan in mee?

Ik heb alleen in therapie maar verteld dat ik DIS had.
Verder wist niemand hier in mijn omgeving iets van af.
Behalve dan op de DIS-sites waat ik schreef en mijn verhaal kwam doen.
En ja ik heb altijd geweten dat ik geen DIS had en vertelde heel bewust mijn verhalen, ik heb me compleet ingelezen, daar had ik een dagtaak aan, aan het afstruinen van internet naar alles wat met DIS te maken had.
Ik verklaar mezelf nog voor gek dat ik dat deed.
Wat een kostbare tijd ging daarmee verloren zeg!!
Ik ben me altijd erg bewust geweest van mijn leugens.
Dat was het moeilijke ook, ik moest op een gegeven moment zoveel onthouden dat ik elke dag met hoofdpijn rondliep.
(oh ja hoofdpijn is een symptoom van DIS hahahaha)
De redenen waarom ik DIS verzon:
Ik had een hele lieve (en echt een goede!!) therapeut.
En ik denk dat ik een aandachtstekortstoornis of zoiets had.
ik heb thuis niet veel liefde gehad, mijn vader jong verloren.
En alle aandacht die ik kreeg, daar groeide ik van, maakte niet uit op welke manier.
het begon met hele kleine dingen, bijv. op school dat leraren lief voor me waren als ik hoofdpijn had.
Dat ging van kwaad tot erger.
Ik verzon verhalen over misbruik thuis enzo, en dat verzandde uiteindelijk in therapie in DIS.
Mijn therapeut is niet iemand die een ander fictieve herinneringen aanpraat, dat weet ik zeker.
Hij heeft me nooit woorden in de mond gelegd.
Alles is letterlijk uit MIJzelf gekomen.
Het enige wat hij deed was luisteren en lief voor me zijn.
En vooral: doordat hij mij steeds liet merken dat ik goed was zoals ik was, en me goeie tips gaf om in het dagelijkse leven om te gaan met mijn gebrek aan zelfvertrouwen, ben ik echt van mezelf gaan houden.
Dat is ook de reden waarom ik hiermee naar buiten durf te komen.
Ik heb DIS niet meer nodig om te bestaan, omdat ik gewoonweg voel dat ik ben wie ik ben.
En ja, dat is een zo grote bevrijding!
Ik voel heerlijk……..
Mijn hele verhaal staat op http://uniform.messageboard.nl/10017/vie..
Ik zet dit hier neer om te voorkomen dat ik alles dubbel vertel, wat ik nu al doe hihi.
Vraag maar hoor als je meer wilt weten.
Ik wil nu niet anders meer dan de waarheid vertellen!!

Hallo Waarheid,
begrijp ik nou goed dat je je geen DIS hebt aan laten praten door een therapeut maar dat jij je therapeut heb aangepraat dat je DIS hebt? Is er dan geen sprake van pure simulatie om de rol van “zieke” op je te nemen om aandacht te krijgen? Of val je meer onder de noemer van Pseudologica Fantastica?

Vreemde discussie die hier wordt gevoerd rondom DIS. Ikzelf weet helemaal niets van DIS (kom uit een ander vakgebied zie mij reactie op paus en evolutie) maar zie wel wat vreemde zakem voorbij komen.

1 mensen die zeggen DIS te hebben zijn onbetrouwbaar en alles is aangepraat, je kunt het niet hebben (ik begrijp ondanks de opname in het toonaangevende handboek die er bestaat) maar iemand die simpelweg beweerd dat ze net alsof heeft gedaan en nu de waarheid spreekt wordt beschouwd als een betrouwbare bron. Is toch een beetje vreemd want wellicht heeft die persoon juist wel DIS en heeft ze ruzie met de therapeut en wil ze die nu in diskrediet brengen (ik weet het niet maar wie zegt dat dit wel de waarheid is).

2 het feit dat je de gevens op internet kan vinden (om te DIS’en zeg maar) zou een bewijs zijn van het nadoen. Als dat zo is (al kan ik me voorstellen dat er mensen zijn die dat doen) is elke ziekte dus onbestaand aangezien je elk symptoom van elke psychische ziekte kan vinden op internet en er na kan gaan leven (bestaat ook niet zoiets als hypochondrie (als het goed heb)

3 Het is de verantwoordelijkheid van de therapeut om de waarheid te bieden je mag je niet laten leiden door de therapievrager en er niet vanuit gaan dat die de waarheid spreekt (zie bij andere stuk hierover).
Volgens mij als ik bij de huisarts kom en ik vertel hem dat ik pijn in mijn knie heb dan zal die er vanuit gaan dat dat klopt ook al kan die verder niets vinden. Als ik bij de garage kom en ik vertel dat ik een geluid hoor bij mijn rechtervoorband en ik vertel hem erbij dat ik tegen een paaltje heb gezeten dan zal die dat geloven al kan die niks vinden. Als iemand verteld dat er sprake is van enige vorm van misbruik dan zal de therapeut dat geloven.
Voor alles geld totdat het tegendeel bewezen is.
Waarheid is immers bevindelijk en onderhavig aan vooronderstelling (kom ik toch weer een beetje op eigen terrein) en dient derhalve serieus genomen te worden. Natuurlijk is het wel goed om die bevindelijkheid te bevragen en te testen maar toch. Levensgevaarlijk is het natuurlijk wel om die bevindelijke waarheid te laten werken in beschuldiging en strafvervolging met alle vreselijke gevolgen van dien.

Fred, jij schrijft sneller dan ik kan ademhalen.

Over de opname van DIS is de DSM IV het volgende:
Alleen in dit handboek opgenomen “ziektes” komen (in de USA) voor vergoeding door een verzekering in aanmerking, dus je begrijpt dat er grote belangen gemoeid zijn met de vermelding van een “stoornis”.
De DSM IV is daarom (helaas) in veel opzichten een compromis.
zie ook hier: http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.ph..

Natuurlijk dient een therapeut de client serieus te nemen, maar een therapeut heeft ook een eigen professionele verantwoordelijkheid.

Toch ben ik benieuwd hoe Justitie denkt over deze site. Dit alles lijkt mij pure laster. Doodeng hoe jullie omgaan met jullie frustratie en woede! Overigens… is dit een christelijke site? Nog enger!

overigens is de cliènt te allen tijde verantwoordelijk voor zijn of haar eigen proces. De therapeut is afhankelijk van de hem-haar gegeven informatie en vzv ik weet zal een goede therapeut geen herinneringen aanpraten. Daarbij weet ik dat genoemde en gewraakte psychologe zeer integer en voorzichtig is. Het doet mij persoonlijk wel wat dat mensen elkaar op zo´n lage manier bestoken. Misschien kun je je eens met open vizier presenteren.

@ Jo
Ik denk dat de essentie van deze therapievorm je volledig ontgaan is. Het is een soort hersenspoeling.

Het ontgaat jou blijkbaar wat ik eerder schreef, nl dat ik het geen stijl vind hoe mensen persoonlijk worden aangevallen. Het gaat niet meer om de inhoud in sommige reacties maar er wordt afgegeven op de persoon zelf. Dat vind ik uiterst kwalijk. Ik vind dit eerder een haatzaaiende site en de naam christelijk niet waardig.

De persoon zelf zocht de publiciteit (EO-visie en Opwekking). Daar staat ze met naam en toenaam reclame voor haar praktijk te maken.
Wie kaatst moet de bal verwachten.
Haar ideeën zijn m.i. een gevaar voor de geestelijke volksgezondheid. Dus daar waarschuw ik tegen.

Toch protesteer ik tegen de manier waarop. Dat kan op een andere manier. Dit heeft totaal geen zin. Of dit goed is voor een geestelijke gezondheid van het volk is nog maar de vraag. Het is geen vijand maar als het goed is je naaste.
Als jij overtuigd bent dat zij misleidt is cq misleidend is er een andere weg om dit kenbaar te maken en mijns inziens een betere.

@ Jo
Als je de rest van m’n schrijfsels over DIS leest, zal je zien dat ik lang niet alleen m’n pijlen op haar richt.
Besef een ding: families worden uiteengereten en er vallen doden door deze therapie!
Ik zie het als mijn plicht me daar heftig tegen te verzetten.

In januari 2004 is er een rapport van de Gezondheidsraad verschenen waarin is aangegeven dat dit risicovolle therapieën zijn. Dat er desondanks therapeuten zijn die op de oude weg blijven doorgaan, en dus schade aan slachtoffers en derden kunnen blijven toebrengen, is een teken aan de wand. Nu de Inspectie van de Volksgezondheid nog steeds het eind 2004 toegezegde rapport over de voortgangsgesprekken met de diverse therapeutische koepels niet af heeft, zou het getuigen van een bepaald verantwoordelijksgevoel van de therapeuten zelf als zij zich wat terughoudender zouden opstellen. Dus, Jo van Eijk, steek de hand eens in eigen boezem en verschuil je niet achter de verantwoordelijkheid van de patiënten zelf. Dat op deze site geprotesteerd wordt tegen dit soort praktijken is het logisch gevolg van het feit dat een bepaalde groep therapeuten gewoonweg weigert terug te komen op de dwalingen huns weegs. Wie kaatst moet de bal verwachten! Toch…? Of zie ik het helemaal verkeerd?

Prima dat je misstanden aankaart want natuurlijk zijn die er OOK. De bal terugverwachten ook okay, maar zoals ik al zei kan dit anders. De teneur van deze hele site komt agressief op me over. Er bestaan wel degelijk situaties wb RA. Er zijn mensen die jullie site als schadelijk voor henzelf ervaren omdat er al zo weinig plek is voor hun verhaal.
Ik zou overigens niet weten waarom ik mijn hand in eigen boezem moet steken?

Misbruik (en herhaaldelijk misbruik) bestaat ZEKER. En moet uit alle macht bestreden worden.
Er is echter geen enkele aanwijzing dat SRA bestaat ( programmeren, cults, eten van babylijksjes etc.)
Herinneringen DAARAAN ontstaan in de therapie, met alle verwoestende gevolgen vandien.

Mensen die zijn gaan geloven in ‘hun’ DIS diagnose, zijn slachtoffers van de therapie.
Ik besef dat ik hen moeilijk kan bereiken en ik heb niet de illusie dat ze door mijn site op andere gedachten worden gebracht.
Meestal sluiten ze zich trouwens af voor sceptische informatie.

Zij hebben eigen fora: bij Fragile Wing, Ememo en Caleidoscoop.

Helaas ken ik geen “vriendelijke” manier om deze dwaling aan de kaak te stellen. Je moet de dingen soms onverhuld bij de naam noemen en dan hopen dat je misschien een paar twijfelaars over de streep trekt.
Maar misschien is dat zelfs te ambitieus……

Ik besef dat we geen spat dichter tot elkaar komen, die illusie had ik ook niet hoor. Ik hoor jouw zorg om de families en de gevolgen van valse herinneringen. Jij kent dus alleen situaties waarin tijdens therapie herinneringen worden `gemaakt`. Knappe therapeut overigens … Er zijn wel degelijk situaties waar mensen in therapie komen omdat ze SRA hebben meegemaakt. Ik persoonlijk denk dat je je vastbijt in iets wat je niet zult winnen. In ieder geval niet op deze manier. Het bewijs van het bestaan is moeilijk te geven maar evenzo het bewijs dat het niet zou bestaan. Het is okay om je bewust te zijn van gevaren in therapie. Nogmaals vind ik het niet okay om mensen zo aan te vallen want zo komt dat we over.

“Het bewijs van het bestaan is moeilijk te geven maar evenzo het bewijs dat het niet zou bestaan.”
Dat is een dooddoener eerste klas!
Dus UFO’s bestaan? Weerwolven? Kabouters? Draken?

Zie hier de grote gevaren wanneer je de rede verlaat!
Bewijs het bestaan van SRA dan eerst maar eens.

Beste Jo van Eijk.

Het is goed dat een site als deze tegengas geeft aan de onzin die Hamoen praktiseerd en landelijk uitdraagd.Het is goed dat je dit soort activiteiten die veel schade veroorzaken krities volgt en er over discusieerd.Ik kan niet anders dan lovend zijn over de manier zoals Jan Potdorie dit doet. Verder weet ik uit ervaring hoe vernietigend bepaalde therapien kunnen uitpakken,en het is dan ook te hopen dat u meneer Jo dit niet zal overkomen. En zeg nooit dat het je niet overkomt want wij hadden het ook nooit verwacht.

Rob

Ah, ik ga al iets meer begrijpen Rob…
Jan, Ufo´s en kabouters is weer een ander onderwerp. Maar om eerlijk te zijn heb ik iemand die eea simuleerde ook over gehoord.
Ik heb Ilonka´s opmerking elders op deze site gelezen dat bepaalde zaken niet echt worden opgepakt. Maar misschien is dat teveel gevraagd.

Ik denk te begrijpen dat er mensen zijn die op deze site plaatsen en zelf dus slachtoffers zijn van vermeende simulanten. Plaats je woede dan maar gerichter en niet veilig richting therapeuten.

Jo, nu beweer je iets heel gevaarlijks: je maakt onderscheid tussen “simulanten” en laat ik zeggen “authentieken”. Hoe onderscheid je deze twee groepen?
Het rapport van de Gezondheidsraad geeft duidelijk aan dat dit onmogelijk is zonder onafhankelijk ondersteunend bewijs.
Behalve simulanten heb je ook nog “herroepers”: mensen die heilig geloofden in hun hervonden herinneringen, maar er op een bepaald moment (gelukkig!) op terugkwamen omdat ze zich realiseerden dat hun beschuldigingen niet kónden kloppen.
Deze herroepers waren eerst dus ook “authentieken”.

Jo, ik moet er toch nog iets aan toevoegen.
Dezelfde therapievorm waarmee ‘verdrongen herinneringen’aan SRA of ‘gewoon’ misbruik worden ‘teruggehaald’, wordt ook gebruikt om ‘verdrongen herinneringen’ van ontvoering (en misbruik) door ‘buitenaardse wezens’ te herbeleven, of terug te gaan naar eerdere levens.
Moet ik dus concluderen dat sommige “ontvoerden” (-met levendige herinneringen) WERKELIJK gekidnapt waren? En acht jij middels deze therapievorm regressie naar een eerder leven mogelijk?

Je hebt het nu over actieve therapievormen waarin herinneringen daadwerkelijk worden aangeraakt en opgeroepen. Hoe weet jij zeker dat de therapeuten die werken met dis ook zo actief zijn in hun wijze van therapie? Ik vind het nogal wat om ervanuit te gaan dat dis_therapeuten dús zo werken. Ik vind eea nogal generaliserend. Hoe weet je dat men dus zo werkt? De therapeuten die ik vooralsnog ken werken zeer voorzichtig en houden de info vooral bij de cliènten juist omdat men weet hoe precair dit ligt.

Regressie naar vorig leven sluit ik uit als niet bestaand. Eenvoudig omdat ik uitga van wat de bijbel mij hierover leert. Inhoudelijk kan ik nog wel meer zeggen over regressie maar dat voert te ver. De ontvoering door buitenaardse wezens idemdito. Ik geloof dat hier andere zaken een rol spelen.

Hoe onderscheid je `echten` en `valse` beweringen? Goeie vraag. Ik denk dat je dit bij de cliènt moet houden, met deze persoon werkt men.

Het is toch zeker de DIS “theorie” die beweert dat dissociatie ontstaat door traumatische (jeugd)ervaringen? Met name sexueel misbruik.
Om te “helen” (ontstane alters te integreren) moeten die verdrongen herinneringen toch worden opgeroepen en herbeleefd?

Ik concludeer dat je zuiver op basis van je eigen “ideologie” sommige soorten ‘hervonden herinneringen’ authentiek acht en andere niet. DIS wel, ontvoerings- en regressie niet. Dat is niet consequent.
Maar het zegt des te meer over de aard van de therapie!
Wanneer die dit soort ongeloofwaardige hervonden herinneringen oproept, deugt de therapievorm gewoon NIET. NEVER.

je kan niet alles op 1 hoop gooien Jan. het is iets heel anders om te beweren dat je ontvoerd bent via ufo´s of dat je beweert dat je meegenomen bent in je jeugd en daar duidelijk iets over kan vertellen, hetzij door gefragmenteerde herinneringen, hetzij door beelden die je nog niet kunt plaatsen.
Mijn eigen ideologie… nee niet mijn eigen ideologie. Ik ga ervanuit dat er een bepaald soort geestelijk leven is buiten onze waarneming die wel degelijk invloed heeft op ons. Ik kan ongeveer inschatten wat nu je reactie zal zijn. Je zal het schakelen aan de herinneringen van SRA, waarom geloof ik dan niet dat dit dan ook niet door dat geestelijk leven buiten onze waarneming dit kan beìnvloeden. Ik sluit zelfs dat niet uit. Maar niet in alle gevallen! Er zijn ook ware verhalen en daar kom ik voor op.

Iedereen die met buitengewone claims komt, moet daar zelf bewijs van overleggen. Terecht stel je dat je niet in UFO ontvoeringen gelooft, doe ik ook niet, TENZIJ uit onafhankelijke bron overtuigend bewijs kan worden overlegd.
Datzelfde dient dus ook te gelden voor SRA of andere vormen van misbruik. (indien beschuldigingen uitsluitend op ‘hervonden herinneringen’ zijn gebaseerd)

En de DIS benadering is onwetenschappelijk (niet te bewijzen), gaat in tegen wat we WEL weten over de menselijke geest en levert ZOVEEL ellende op, dat zélfs als het DIS concept werkelijk zou bestaan, deze therapievorm verboden zou moeten worden.

…`Levert ZOVEEL ellende op, dat zelfs als het disconcept werkelijk zou bestaan, deze therapievorm verboden zou moeten worden`. Voor wie verboden: lees: voor de familie en beschuldigden die door degene die zegt misbruikt te zijn, in het nauw komen. De familie etc. is erbij gebaat als deze therapievorm stopt. Je hebt het hier nu niet over de misbruikten maar over de `slachtoffers` van het slachtoffers.

Leg jij me nou eens uit, waarom de beschuldigingen van sexueel misbruik (Op basis van hervonden herinneringen!!!) WEL serieus moeten worden genomen indien het b.v. aantijgingen naar familie betreft en NIET indien buitenaardse wezens als ‘daders’ worden aangewezen? DEZELFDE THERAPIE!!!!!

Well ik heb me nog nooit verplaatst in therapie over buitenaardse wezens. Ik zou aantijgingen niet meteen aantijgingen noemen, dan is de toon meteen gezet, maar serieus onderzoeken.
Weet je het valt me op dat het eerdere mailtje wordt genegeerd qua inhoud maar dat ik wel allerlei vragen moet beantwoorden die gaan om het gelijk te bewijzen. Ik wil geen gelijk in ieder geval.
Iets wat wetenschappelijk niet te bewijzen valt is nog niet meteen onwaar. Bewijs jij houden van maar es, gevoelens en emoties. Volgens mij is dat ook niet wetenschappelijk aan te tonen.

In ieder geval beschouw ik deze discussie verder als een beetje doodlopend. Waar het mij in eerste instantie om ging was aan te geven dat er sommige mensen zijn, zoals ik, die de toonzetting en de op de persoon gegeven kritiek, niet echt waarderen. Jij geeft aan dat je dat niet anders kan en wil doen. Ik denk dat er serieus waar andere methoden zijn om met elkaar van mening te verschillen. En niet alles over dezelfde kam te scheren. Als je alles over één kam scheert krijg je zo’n berg waarachter een mens zich kan verschuilen. Daar bereik je niemand mee. In ieder geval wens ik je het beste.

@ Jo
Het schiet zo inderdaad niet op, jij gelooft blijkbaar nog in repressie. Net als ‘wetenschappers’(ahum) zoals van der Hart, Boon, Draijer en Nijenhuis. En ‘therapeuten’(ahum) zoals Hamoen.
Als geheugenrepressie niet bestaat, bestaan hervonden herinneringen dus ook niet.
Raar toch dat praktisch alleen een klein stel clinici, geheel tegen alle wetenschap in, stug doorgaan met hun wereldvreemde toxische theorieën en therapieën.

Denk wat je wilt Jo, maar bedenk dat vooral fundamentalistisch geörienteerde christenen disproportioneel vaak beschuldigd worden van SRA en sexueel misbruik.
Als jou dat ten deel valt, bedenk dan dat ontkennen als teken van schuld wordt opgevat.

Je blijft schieten. Je blijft therapeuten in diskrediet brengen. Degene die ongeloofwaardig is op deze manier dat ben jijzelf. Al mijn inbreng ontken je, negeer je op een of andere manier voor 90%, ontkracht je en schiet je af. Je bent totaal niet open voor een open gesprek. Je wilt alleen maar jouw recht en gelijk halen. Onthoud jij dan dat God rechter is en uiteindelijk voor onterecht beschuldigden zal opkomen. Dat houdt verbittering misschien wat meer buiten de deur. Groet.

Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.
Het moet maar eens uit zijn met deze kwakzalverij.
Je MOET keihard optreden tegen de verkoop van dodelijke “wonderolie”.
Ik heb geen enkel medelijden met de kwak therapeuten en kwak wetenschappers waar ik m’n pijlen op richt.
Zónder hen zouden heel wat minder mensenlevens vernietigd zijn.

Wat mij betreft wordt die zogenaamde ‘academici’ hun bul ontnomen en hun licentie ingetrokken. Laten ze maar vloeren gaan dweilen, doen ze eens iets NIET schadelijks voor de samenleving.

Laten we de USA volgen: grote leermeester van Onno van der Hart en Suzette Boon: psychiater Bennett Braun, verloor daar z’n licentie. Wij zitten nu opgescheept met z’n onkritische volgelingen. Met desastreuse gevolgen.

Jo, je zou het boek “Vaag verleden” van Kitty Hendriks eens moeten lezen.
Ik wil wedden dat jij dan op hele andere gedachten zal worden over therapeuten als Carla Hamoen en Dinkie Tonkes!!!

Hi Ikke,
Prima, ik kan dat doen, één van de vele meningen/verhalen/ervaringen maar het zal voor mij niet één van de supergoeroeboeken worden die dus het bewijs aanvoert van het niet bestaan van en het foutfoutfout van therapeuten. Er wijzen vier vingers naar jezelf.

We moeten onthouden dat God voor de onterecht beschuldigden opkomt, zo schrijft Jo van Eijk. Is dat de manier om een discussie te voeren? We moeten onze mond dus maar houden en vooral niet zo moeilijk en agressief doen tegen die hardwerkende zich therapeut noemende kwakzalvers die zich zo empathisch erbarmen over al die arme vrouwen die op de meest vreselijke manieren zijn misbruikt. “Het gaat niet om de waarheid, het gaat om de pijn”, zei een medewerkster van het FIOM die zich ook ontfermde over vrouwen die zeiden zwanger geraakt te zijn na incest. En wat zei F. Brink (oud-voorzitter van de NCRV) ook alweer toen hem om een reactie gevraagd werd over de uitzending van de incestdocumentaire “Verborgen moeders;zwanger na incest”? “Het drama speelt zich af op een abstracter niveau dan de triviale zoektocht naar Waarheid en Onwaarheid”. Wie met dergelijke argumenten komt beseft blijkbaar niet wat het gevolg van dit soort therapieën teweeg heeft gebracht. Het lijkt me daarom maar beter deze discussie te stoppen, want rationele argumenten worden glashard genegeerd.

Jo van Eijk:“Onthoud jij dan dat God rechter is en uiteindelijk voor onterecht beschuldigden zal opkomen.”

Komt God ook op voor onterecht geëxecuteerden?
Zo ja, hoe dan? Greep God in toen genocide op de Joden werd gepleegd?

Wat een ontzettend gevaarlijke dooddoener.
Als je zo gaat redeneren kunnen we wel ophouden met de rechtspraak; God regelt het later wel. Waarom nog achter oplichters, moordenaars, kindermisbruikers aangaan: God regelt het later wel.

Het is een typisch sektarisch antwoord dat me zeer bekend voorkomt: ook Bereanen bedienen zich van deze non-logica als ik kritisch schrijf over Allart: oordeelt niet opdat ge niet geoordeeld wordt.

Jo, je bevestigt mijn vrees dat sommige ideologisch georienteerde groepen de verworvenheden van de Verlichting willen terugdraaien.

Leg mij geen woorden in de mond die ik niet heb gezegd. Over sekte gesproken, daar weten jullie alles van. Anders denken mag niet. Ik heb alleen die verbittering bedoeld aan te kaarten vanwaaruit er wordt geredeneerd en de manier van strijden die wordt gehanteerd waarvan ik denk dat je hier niets mee wint. Maar goed, over rede gesproken.

@ Jo
Ik illustreer slechts waar jouw wijze van denken toe kan leiden.
Als God niet bestaat staan de onterecht beschuldigden met lege handen.
Heb je nog meer lege beloften voor onterecht beschuldigden?

Begrijp ik het nou goed, Jo, dat je hier vooral langskomt om ons te heropvoeden, dat we ons wat netter moeten gaan uiten??? Het boeit je duidelijk niet wat slachtoffers van fictieve herinneringen voor schade ondervinden, die zorg laat je aan God de rechter over. Als God dan die rechter is die jij zegt, zal hij ons dan niet ooit op de vingers tikken mocht dat nodig zijn? Dat hoef jij toch niet te doen.

Wij proberen hier een inhoudelijk gesprek te voeren, maar inhoudelijk heb je weinig te melden. Behalve dan dat jij weet dat genoemde en gewraakte therapeute zeer integer en voorzichtig is.
Nou heb ik verscheidene malen geprobeerd met genoemde en gewraakte therapeute in gesprek te komen over fictieve herinneringen, maar zij weigert daar op in te gaan. Over haar website, forum en therapie zegt zij dat daar alleen dingen besproken worden die echt gebeurd zijn, met fictieve herinneringen heeft zij niets van doen. Nou ken ik iemand die bij genoemde en gewraakte therapeute in therapie is geweest en daar onder haar ‘integere en voorzichtige begeleiding’ herinneringen heeft hervonden en herbeleefd die later niet waar bleken te zijn. Voor het herroepen van deze herinneringen houdt genoemde en gewraakte therapeute zich doof. Haar weigering om zich over valse herinneringen uit te laten en in gesprek te gaan met iemand die door haar therapie valse herinneringen heeft gekregen, zegt mij dat zij haar verantwoordelijkheid niet neemt voor de gevaren van haar behandelmethode en zodoende ervoor kiest meer slachtoffers te maken. Ik noem dat niet integer en voorzichtig, maar een groot gevaar voor iedereen die zich aan haar therapie blootstelt! Daar moet tegen gewaarschuwd worden in zeer duidelijke bewoordingen!

Het is een schande dat justitie zich zelf niet over dit soort therapeuten buigt en mogelijkheden in het leven roept om ze te veroordelen voor hun misdaden (want dat zijn het!), dus mocht justitie zich druk maken over deze site (daar kwam je hier twee dagen geleden mee binnen), dan wil ik daar wel heel graag met ze over in gesprek. Misschien kun je ze even tippen????

Wat jammer dat jullie zo op zenden staan en zo weinig luisteren naar elkaar.

Sorry,
Een debat heeft alleen maar zijn als reële argumenten ingebracht worden. Die zijn volgens mij door de Carla Hamoen-aanhangers niet aangedragen. Die zijn uiteindelijk niet verder gekomen dan dat we maar op de hulp van God moeten rekenen. Daar kan ik echt niets mee!
Dat heeft niets met luisteren naar elkaar te maken. Nogmaals, het gaat om argumenten, niet om (magisch) religieuze gedachten of meningen.

Ik ben niet geneigd om iets of iemand te voeroordelen die ik verder niet ken, maar ik besef wel dat DIS, net als trouwens elke vorm van therapie, waarbij met hervinden van herinneringen wordt gewerkt een groot gevaar ligt voor valse herinneringen. Ik ben het er dan ook mee eens dat een therapeut altijd heel kritisch moet zijn, vooral bij cliénten die in het verleden al zovaak en zolang zijn gemanipuleerd. Die zijn heel gemakkelijk te manipuleren. Ik zie zelf meer het grijze gebied en voor alle hulpverleners, en extra voor christelijke hulpverleners denk ik, geldt dat zij vooral hun verstand en actuele professionele kennis serieus moeten blijven nemen. juist omdat het om zulke kwetsbare slachtoffers/ personen gaat.

@ E. Tina J.
Zolang niet onomstotelijk bewezen is dat “verdrongen herinneringen/DIS” überhaupt bestaan, moet men zich niet met zulke ‘technieken’ inlaten.
En niets wijst in de richting dat ze bestaan, dus ze moeten er mee kappen!

Maar hoe moeten deze personen dan opgevangen worden, die blijkbaar vol fragmentherinneringen zitten en zwarte gaten in hun verleden? Die heb ik zelf trouwens ook nog steeds, maar dat heb ik maar geaccepteerd. Maar die fragmenten en herbelevingen (PTSS- symptomen) waarvoor ik zelf naar therapie ben gestapt(regulier), geloof me, daar kun je niet bepaald lekker mee leven. Moeten deze cliënten dan verstookt blijven van enige hulp? Aan wek alternatief denk je dan, of jullie?

Je moet m.i. een onderscheid maken tussen mensen die hulpzoeken omdat ze WETEN dat ze misbruikt zijn en mensen die met vage klachten ( geen misbruikherinneringen) naar een therapeut gaan en dan door therapie “ontdekken” dat ze misbruikt zijn.

Dat zijn twee heel verschillende groepen. En zwarte gaten hebben we allemaal. Niemand kan z’n levensgeschiedenis vanuit z’n geheugen perfect reproduceren.
Natuurlijk verdienen misbruikslachtoffers de best mogelijke hulp. De vraag is echter waar die uit zou moeten bestaan. In ieder geval niet uit suggestieve therapieën.

@ E.Tina J.

Natuurlijk moeten die cliënten hulp krijgen. Maar m.i.z. geen etiket opgeplakt van dis. De reguliere hulpverlening kan mensen helpen met PTSS symptomen. Het gevaarlijke van de disdiagnose is dat men een behandeling eerop los laat die cliënten nog ernstiger kunnen beschadigen, waardoor ze onnodig ontzettend lang in therapie nodig hebben. De zwarte gaten in ons geheugen hebben we allemaal, je kunt niet alles opgeslagen hebben. Binnen één gezin kunnen b.v. gezinsleden een totaal andere herinnering hebben aan dezelfde gebeurtenissen. En sommigen herinneren zich van een bepaalde gebeurtenis niets meer. Dat heeft niet te maken met dissociatie.

@Yael
Opmerkelijke overeenkomst!

Een andere overeenkomst heb ik met E. Tina J.
Uit eigen ervaring weet ik hoe ellendig het is om herbelevingen te hebben als PTSS symptoom. Maar ik weet ook dat de reguliere hulpverlening daar goede hulp bij kan bieden, zodat je niet verder in de put maar uit de put geraakt. Daarvoor hoeft niet je hele jeugd vanaf je geboorte voor doorgespit te worden. Zelf weet je om wat voor dingen het gaan.

@ E. Tina J.

het maakt niet uit of een hulpverlener christelijk is of niet. Zelf ben ik liberaal joods en mijn hulpverlener was van christelijke huize. Belangrijk vond ik in de therapie dat ik mijn worsteling met m’n geloof onder woorden mocht brengen en dat daar respectvol mee om gegaan werd.
Ik ga er vanuit dat iedere therapeut, christelijk of niet, gewoon gedegen z’n/haar werk moet doen.

Nou, dat het niets met dissociatie te maken heeft kan ik het echt niet met je eens zijn. Dat is in de psychologie al een eeuwenoud begrip een veelal onderzocht en bewezen. Ik kan natuurlijk alleen maar uit eigen ervaring spreken, maar ik heb daar ervaringen genoeg mee gehad. Op het moment dat iets heel schokkend gebeurd kun je je zo distantiéren van jezelf en wat er gebeurt, dat dat je geheugen (tijdelijk) aantast. Kort of lang. Als je het hebt over zwarte gaten, werkt dat net als met een roes onder alcohol; om te overleven heb je zo’n mechanisme echt nodig. Hoe ze herkenbaar zijn? Ze zijn niet zolang, maar ze roepen wel heel veel spanning op en vlak ervoor herinner je je alles nog heel exact en vlak erna ook. eraan denken roept veel weerstand op, angst en verdriet.
Dat zijn ervaringen die ik zelf heb. Dat is dan een waarheid voor mij. Niemand heeft die mij aangepraat. Een eigen ervaring is echter heel moeilijk om over te discussiëren en dat geldt natuurlijk voor een ieder.

Ik ben het met je eens dat er veel onderzoek naar gedaan is, maar echte bewijzen zijn er niet voor dis. Het is een zeer omstreden diagnose, maar waar het mij om gaat is niet de diagnose dis waarop ik je een antwoord wilde geven maar een antwoord op je vraag: moeten die cliënten dan niet geholpen worden.

@ E. Tina J
dan zouden overlevenden van concentratiekampen en masse ook dit overlevingsmechanisme hebben, maar daar is geen sprake van. Integendeel, alles staat die mensen haarscherp voor de geest en men heeft ook nachtmerries en herbelevingen. Toch heeft dit met dis niets te maken!

Ja, ik weet dat therapeuten die in de disdiagnose geloven, beweren dat het moet gaan om trauma’s ontstaan in de vroege jeugd. Maar veel slachtoffers hebben het kamp overleefd toen zij nog kind waren. En nergens sprake van dis. Wel van ernstige trau’ma’s.

@ E.Tina J.
Het traumatische gebeuren vergeet je volgens mij niet (tenzij je te jong bent: infantiele amnesie), wél allerlei details daaromheen. Je kan het nooit zo ‘begraven’ dat het volledig weg is. Zo zie ik het.

Ik denk dat we hier dan gewoon over van mening verschillen. Dat is prima.
Ik moet toch nog wel even kwijt dat ik de achtergrond van deze pagina niet bepaald als prettig ervaar Hamoen als dubbelspion” zware aantijging. Dat grenst toch wel aan laster en daar heb ik, ondanks dat er verschillen van meningen mogen zijn, toch wel moeite mee!

Ik waardeer het wel om over dit thema met jullie in gesprek te kunnen gaan en vind het altijd goed om dingen kritisch, dus van meer kanten te horen. maar ik ervaar jullie site wel wat als radicaal. Toch heeft het mij aan het denken gezet.

@ E.Tina J.
Ieder z’n mening. Maar dit is geen Jullie site, dit is MIJN site, met mijn mening. Ik ben niet verantwoordelijk voor wat anderen schrijven.
Soms zijn er ‘grijze’ gebieden, maar ‘hervonden herinneringen’ of DIS horen daar niet toe. Lees maar eens Remembering Trauma van Richard J. McNally.

Toevoeging ( Nederlandse recentie) 20:10
http://www.skepsis.nl/mcnally.html

@E.Tina
Goed dat je er in ieder geval kritisch over nadenkt.
Vaak moet er een uiterste zijn (wat jij “radicaal” noemt) om te zorgen dat je uit je eigen (andere uiterste) hoek naar het midden wandelt.

Kan niet stoppen he? JP, je hebt dan weer wel gelijk, tenminste, ik deel je mening dat het om details gaat en het gebeuren zelf nooit echt vergeten wordt. Met het grijze gebied bedoel ik trouwens dat ik mij niet tegenover DIS plaats, maar wel skeptisch ben over de inhoud die eraan wordt gegeven.

Zo werkt het vaak wel. Maar blijf elkaar respecteren.

@ E.Tina J.
Klopt, ik kan niet stoppen. Ik zie hoe mensen door rampzalige therapie naar de kl*ten worden geholpen. Moet ik dan zwijgen?

@ E. Tina J

hoe ben je er achter gekomen dat er zwarte gaten waren?

Door de flash backs. Dat waren allemaal flarden, en in de loop van tijd, als ik dan die flarden eindelijk onder woorden bracht, op papier of in de therapie, dan volgden redelijk snel daarna nog meer flarden. Bijvoorbeeld het moment van het meest nare sexuele misbruik, waren het steeds slechts hele korte momenten die dan als een flits steeds door mijn hoofd bleven herhalen. Hoe meer ik ze hardop ging vertellen, en daar ging veel tijd overheen, want ik durfde dat natuurlijk niet zomaar, hoe meer de beelden het hele gebeuren compleet gingen maken. Deze beelden vonden en vinden nog steeds plaats op de meest onverwachte momenten. het enige wat de therapeut doet is naar mijn verhaal luisteren. hij vraagt niet door, niets, en dat wil ik ook niet. ook ga ik niet op zoek in mijn hoofd om zelf beelden op te roepen. Ik kijk wel uit. maar veel flarden blijven kort en flitserig, waarbij de tussenpozen onduidelijk blijven. Maar die flarden zijn zo duidelijk dat beeld, geur en geluid intens zijn. Alsof ik er nu nog steeds inzit.

@Tina
Ik heb altijd respect voor mensen zoals jij die niet meteen met hun oordeel klaar staan en hun best doen hun verhaal op een volwassen manier te vertellen.
Ik heb wel wat vragen, kijk maar of je er antwoord op wilt geven of niet:

Heb jij altijd geweten dat je een misbruik verleden had?
En weet je dat je eigen hersenen dingen daarin kan verdraaien, erbij kan verzinnen en je situaties anders voorspiegelen dan ze werkelijk zijn geweest?
Heb jij zelf aan waarheidsvinding gedaan en je verhaal op meerdere fronten gecheckt?

(deze vragen zijn overigens NIET aanvallend bedoeld, mocht je dat zo lezen).

Die flasbacks zijn een symptoom van PTSS en heel naar! En erg helder aanwezig dan. Waarom denk jij dat het met dissociatie te maken heeft?

Wat trouwens ook een tendens in de psychotherapie is (en daar schreef Yaël net al iets over) is dat een traumatisch verleden vaak (tot in detail) doorgewerkt moet worden om een normaal leven te kunnen leiden.
Maar het tegendeel is bewijst dat dit niet zo hoeft te zijn.
Ik ken een aantal mensen met een traumatische jeugd (waarvan ikzelf) die hun verleden gevoelsmatig in een kluis gezet hebben en op deze manier een heel gelukkig leven leiden.
Dat is natuurlijk voor ieder mens anders.
Maar de mogelijkheid om aan de toekomst te werken zonder in het verleden te graven wordt door DIstherapeuten en andere trauma-en geheugendeskundigen vaak niet gegeven.

NOg een aanvulling:
Een vriendin van mij, slachtoffer van een aantal verkrachtingen (overigens geen vroegkinderlijke traumatisering) doet nu EMDR en heeft daar nu na 3 keer al ontzettend veel baat bij.
Ze hoeft geen situaties tot in de puntjes door te spreken en te herbeleven en toch gaat ze zich steeds krachtiger voelen.
Die therapie bewijst dat het ook anders kan.

@ Waarheid

hoe kanje nou je verleden gevoelsmatig in een kluis zetten? Je verleden maakt toch ook wie je vandaag de dag bent en natuurlijk verander je tijdens je leven ook nog.
Wel kan je leren in hoeverre je trauma’s je leven beinvloeden en daar aan werken zodat je alsnog een beter leven kunt leiden. Maar in een kluis zetten lijkt me de ongekeerde wereld.

Hoe moet ik het uitleggen.
Ik zeg het altijd zo.
Ik ben jong mijn vader verloren vlak nadat mijn moeder kanker heeft gehad.
Dat is een periode geweest waar ik nog steeds erg moeilijk over kan praten en die nog steeds veel emoties op kan roepen.
Mijn kindertijd was ook niet fijn en ook daar heb ik af en toe nog heel veel boosheid over.
Dus helemaal in dekluis is misschien niet het goeie woord.
En ja het heeft meegespeeld bij de vorming tot wie ik ben.
Maar ik maak wel steeds de keus om mijn leven er niet (meer) door te laten leiden en me te richten op de positieve dingen die in mijn leven gebeuren.
En me vast te houden aan de dingen in het hier en nu die me een goed gevoel geven.

Ik snap ook heus (en daarom zei ik ook dat dat voor iedereen anders werkt) dat mensen niet zomaar die controle over hun eigen gevoel hebben.
Wat ik daarmee wilde zeggen is dat traumatherapeuten die mogelijkheid vaak niet eens benutten bij hetbehandelen van mensen met trauma’s.
Maar helemaal is dat ook niet waar, daarom mijn voorbeeld van EMDR erachteraan.

@waarheid,

in de kluis zetten is een vorm van dissocieren

Ja dat denk ik ook, maar dan bewust zonder dat je er last van hebt.

Dissociëren gebeurt volgens mij toch vaak zonder dat je dat echt wilt.
Mijn gevoel in een kluis zetten, daar kies ik zelf voor.

@ Johanna

je slaat de plank mis met een vorm van dissocieren. In de kluis zetten doen veel conc.kampoverlevenden jarenlang en praten nergens over. Maar ze weten dondersgoed wat ze meegemaakt hebben, alleen is het vaak te pijnlijk om erover te praten. Dat heeft niets met dissocieren te maken.

Onder disscioceren versta ik drealisatie en depersonalisatie maar niet dis, zoals jij het stelt.

Misschien kan ik beter zeggen:
Je kiest ervoor om je huidige leven niet meer te laten beïnvloeden door dingen uit het verleden.

Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.
Maar daar kun je wel naar toe werken met een therapeut zoals bijv. gebeurt bij EMDR.

EMDR zorgt ervoor dat de lading van een traumatische herinnering minder wordt en dat je er dus minder last van houdt.

@waarheid en yael,

ik therapie zet ik ook regelmatig dingen in een kluis om het als nog later uit te werken, mijn behandelaar heeft uitgelegd dat dat ook een vorm van dissocieren is.
Het gaat dan om dingen die ik al weet maar waar ik erg veel last van heb en omdat je nu eenmaal niet alles in een keer kan bespreken of verwerken ruim je dingen op in een kluis.

dus ik sla de plank niet mis.

Volgens mij is dat wel dissociëren Yaël.
Ik weet de definitie niet precies, maar volgens mij is dissociëren je gevoel afsluiten voor dat wat je meemaakt of mee hebt gemaakt.
Depersonalisatie is je zelf en/of je lichaam niet zien als eigen en voelen zoals het werkelijk is.
Derealisatie is je omgeving niet meer als ervaren zoals het werkelijk is.

Maar volgens mij kan JP beter het verschil uitleggen…..

Als je dissocieert heb je per definitie geen DIS hoor…..
Ieder mens dissocieert….

@ Johanna

volgens mij is het tijd dat je een andere therapeut gaat zoeken

@Yaël: ga je weer off topic?

Als je er nog even mee wacht om ergens over te praten is dat geen dissocieren. Dan dissocieert demens verdomd veel denk ik. Je therapeut kletst uit haar nek!!

@ Waarheid

nee hoor, geef slechts mijn mening en reageer op wat er geschreven wordt.

waarom zou ik Yael,??????Het is inderdaad wat waarheid zegt, ieder mens dissocieert, en het feit dat ik dingen in een kluis kan opbergen hoeft niet te betekenen dat ik dis heb, want jij kan dat ook als dat nodig zou zijn.
Dis hebben is iets anders dan dissocieren maar dat hoef ik jou niet uit te leggen toch?

Toch blijf ik erbij dat je therapeut uit haar/zijn nek kletst!

Er is een verschil tussen wachten met “praten ergens over…” en je gevoel afsluiten voor gebeurtenissen met een enorme emotionele lading.

Boeiend hoe erover gepraat wordt. Ik ben het ermee eens dat het per persoon verschilt. Waarheid omschrijft depersonalisatie en derealisatie goed zoals het is. Dissociatie is een begrip wat niet altijd even goed wordt begrepen. het betekent inderdaad dat je je gevoel volledig afsluit, anders kun je niet functioneren. Dat is mij ook heel lang gelukt. Vlak na mijn traumatische geschiedenis ben ik verslaafd geraakt voor lange periode, wat natuurlijk ook z’n bijdrage heeft geleverd. Toen ik daarmee gestopt was, maar uiteraard ook tijdens mijn verslaving zelf wist ik allang wat ik had meegemaakt. Maar het lukte mij heel goed om er pertinent niet aan te denken en dat leek heel goed te lukken. Ik wilde het inderdaad in de ijskast zetten en aan mijn toekomst werken. Dat was ook aardig gelukt en ik werkte ondertussen alweer jaren in de zorg. Maar ik kreeg steeds ( tot driemaal toe een burn-out en behoorlijk last van stemmings-spiralen naar beneden. Een bezoek aan het jeugdinternaat bij een meisje war mijn geschiedenis plaats had gevonden was de aanzet dat ik niet meer mijn gedachten en herinneringen eronder kon houden. het lukte gewoon niet meer. het werd steeds erger en ik kon niets meer. En sindsdien is dat nooit meer opgehouden.

Klein off-topic intermezzo
J’ai Demandé a la Lune

Als ik er bewust voor kies een pijnlijk onderwerp later te bespreken is dat toch geen dissociatie! Maak ‘t nou! Straks vergeet ik iets wat op mijn boodschappenlijstje stond te kopen en wordt het ook dissociatie genoemd zeg!

Tina;
Heb je het boek van Kitty “Vaag verleden” wel eens gelezen?
En heb je wel eens een therapeut gezocht die niet gelooft in DIS, maar wel gericht is op het verwerken van traumatische herinneringen?
Ik wil absoluut niet zeggen dat ik je herinneringen in twijfel trek hoor.
Integendeel, ik geloof je!!

Maar zoals je hier al vaker gelezen hebt is dat DIS-therapie en therapie gericht op het naar boven halen van herinneringen van vroeger ook hele schadelijke gevolgen kan hebben, zowel voor de patiënt zelf als voor de familie.
Lees de verhalen op http://www.traumaversterking.nl maar eens.

Daarom ook mijn vragen hierboven, misschien wil je daar nog antwoord op geven?
Heb jij eigenlijk therapie, zo ja welke en bij wie (of wat voor soort therapeut)?

U bent niet tot antwoord verplicht hoor

@Yaël, Johanna schreef niet dat ze er mee wacht om er later over te spreken.
Zoals ik het lees waren bepaalde dingen nog te pijnlijk voor haar en dan kun je ervoor kiezen je gevoel daarin niet mee te laten spelen, wat misschien op een later tijdstip wel verdraagzaam is.
En dat is wel degelijk dissociatie.
Je gevoel (bewust of onbewust) uitschakelen heet dissociatie.
Je boodschappenlijstje vergeten kan een vorm van dementie zijn

Ik denk dat je samen met je therapeut altijd hard aan je toekomst moet werken en daarnaast met je verleden; het is nooit goed om je alleen maar met je verleden bezig te houden.
EMDR ken ik wel, en mijn therapeut wil het zeker bieden als ik dat zou willen. Ik durf alleen niet goed.

Nou je wordt bedankt!

@Waarheid
Ik heb het boek van Kitty natuurlijk ook gelezen ( goed geschreven boek trouwens!), maar Kitty is geen DIS aangepraat, op dat gebied is Kitty geen deskundige.

Mooi Jp, ik ga de maan vanavond ook om raad vragen

Naar ik weet hangt mijn therapeut geen DIS-theorie aan. Nooit wat van gemerkt. Ik zit bij een goede RIAGG- therapeut.

In dat boek staat wel hoe zeer je af kunt zakken als een therapeut niet met jou aan de toekomst werkt, maar alleen bezig is met het graven naar herinneringen uit het verleden
Deze therapeute werkte ook met kinddelen en haar therapie was ook gericht op dissociatie en haar manier van therapeuteren kan wel DIS in de hand werken.

@Tina, volgens mij heb ik een verkeerd beeld van je.
Ik ging ervan uit dat jij of DIS zou hebben of bij Carla Hamoen in therapie was.

Nu snap ik ook wel een beetje waarom jij deze kant van het verhaal best wil zien, jij bent waarschijnlijk niet zo geïndoctrineerd in die materie.

(niet dat sommige DISsers geen open discussie aan willen of kunnen gaan, maar ik merk dat bij hen de openheid er een stuk minder is om de andere kant te zien dan bij jou en dat veel van hen in de aanval gaan als je probeert aan hun “veilige” wereldje te tornen.)

Nou, als ik iets belangrijk vind, is het mijn eigen toekomst wel! Die kan ik beïnvloeden, mijn verleden niet meer.
Wat dat betreft ben ik flink op weg.
En dat is je reinste eerwraak!

Goed zo Tina!!
De enige manier om de wereld te laten zien dat ze je er niet onder krijgen is zorgen dat je je eigen leven in eigen handen hebt en alles uit haalt wat eruit te halen is.

Nee, ik zit niet bij haar in therapie, maar vind wel een stukje erkenning op haar website en ga niet zover dat ik haar dis-therapie volledig afkeur. Bovendien zie ik haar volledig losstaan van het bericht over die hufter van een psychiater R. Schoonhoven, die ik graag zou willen spreken…

Merk jij op fragile wing niet dat mensen elkaar daar op veel fronten de put in praten door zo serieus in te gaan op bijvoorbeeld programmering en cult-zaken (waarvan op geen enkele manier hier in Nederland ooit enig bewijs is gevonden)?
Vraag jij je nooit af of er wel aan waarheidsvinding is gedaan?
En vraag jij je nu misschien niet af of je zelf niet mee werkt bij het misschien wel in stand houden van fictieve herinneringen door er zo serieus op in te gaan?

Psychiater S, is natuurlijk een hufter, je hoort van je patienten af te blijven, punt uit
Maar om een en ander in perspectief te plaatsen: zijn psychiaters/ psychologen/ maatschappelijk werkers die valse herinneringen aanpraten en hele families ruïneren niet net zulke schoften?

Sorry, maar daar kan ik gewoon simpelweg geen eenvoudig antwoord opgeven.
Ik ben nu heel erg moe en zit vol. Ik geef het gesprek voor nu even op. Ik moet morgen ook weer vroeg uit de veren om te werken en dit is emotioneel erg belastend voor mij.
Laat mij hierover nadenken.

Dank je wel voor het zo serieus ingaan op alles wat hier geschreven is, ondanks dat het op dit moment zo belastend voor je is.
Geef je zelf een flinke schouderklop dat je zo eerlijk en onbevooroordeeld kunt reageren…
Slaap lekker straks.

@ E.Tina J.
Neem je tijd!

Waarheid schreef dat het naar boven halen van herinneringen van vroeger ook hele schadelijke gevolgen kan hebben voor de patient zelf en voor de familie.

Ja zeg, nou breek ik toch mijn klomp. Vinden jullie het schadelijk voor mijn familie dat ik me herinnerd heb hoe ik verkracht en gemarteld ben? Had ik braaf op de chronische afdeling van een gesticht moeten blijven zitten omdat het zo akelig is voor mijn familie als de waarheid boven tafel komt?
Jullie zijn toch werkelijk met z’n allen een stelletje oenen ook.

@Vick
Onderschrijven ander familieleden jouw versie?

Tot zover ik het hen verteld heb, beslist.

Jo van Eijk zei :Ik zou overigens niet weten waarom ik mijn hand in eigen boezem moet steken

wee u hoogmoedigen ziet u de splinter in het oog van uw buurman maar de balk in uw eigen oog ziet gij niet.
Het kan natuurlijk ook zijn dat Jo van eijk geen boezem heeft, tja dan kan je nog attijd in je eigen hart kijken. we maken namelijk allemaal fouten en zeggen allemaal de verkeerde dingen, maar we zouden met elkaar natuurlijk er ook voor kunnen kiezen deze discussie zo constructief mogelijk te houden in plaats van elkaar te vuur en te zwaard te bestrijden.

@Vick
Ik weet en jij weet dat je nu niet helemaal eerlijk bent.

Ik wil toch even ingaan op een aantal dingen die gezegd zijn, in dit draadje of nog een ander draadje.
Ook al heb ik de diagnose DIS, dat wil nog niet zeggen dat ik een rotleven heb. Integendeel ik ben heel tevreden met mijn leven
Na de diagnose DIS is mij juist geen trauma- c.q. Dis-therapie aangeraden. Mijn psychiater gaf aan dat het inderdaad vaak voorkomt dat mensen daar slechter uit komen dan ze erin gaan. Omdat ik ten tijde van de diagnose niet echt stabiel was, is er besloten om eerst te stabiliseren en daarna verder te gaan met een therapie die gericht is op het hier en nu. Hoe ga ik om met met de klachten die ik heb en hoe kan ik dat verbeteren. Hoe kan ik zelf de stresspieken voorkomen (oorzaken van buitenaf daargelaten) en hoe kan ik het beste met die stress omgaan. Welke mogelijkheden kan ik benutten om in het hier en nu te blijven, etc.
Mijn verleden wordt niet opnieuw helemaal overhoop gehaald al is het in grote lijnen wel bekend bij de hulpverleners. En ja, mijn verhaal is door een aantal familieleden bevestigd.
Overigens heb ik absoluut geen verleden van satanisch of ritueel misbruik. De diagnose DIS kan je dus ook krijgen door “gewoon” getraumatiseerd te zijn.
Als ik op deze site lees krijg ik altijd het idee dat de diagnose DIS zo ongeveer betekent dat je geen volwaardig leven zou kunnen leiden. Gelukkig heb ik daar dan andere ervaringen mee

Door de therapien die ervoor zijn, loopt 80% of meer van de slachtoffers volgens mij het risico eeuwig patient te blijven.
Daarbij denk ik dat men eigenlijk nog niet echt een juiste behandelmethode heeft gevonden, omdat de diverse riaggs en andere hulpverlenings instellingen gewoon weg over dezelfde dingen anders denken.
Iedere zoveel jaar veranderd de naam eerst was het MPS nu is het DIS over een paar jaar is er weer een andere naam.
In de loop der jaren zijn er verschillende instellingen de grond uit gestampt met specialiteit DIS die vervolgens na een jaar of 5-10 weer weg zijn.
Uit eigen ervaring weet ik dat ze gewoon niet echt weten wat ze met het DIS fenomeen aan moeten. En dan….je kan leren therapeuteren uit een boek tijdens een studie, maar ieder persoon is uniek en heeft een andere aanpak nodig.

Dank je wel voor het zo serieus ingaan op alles wat hier geschreven is, ondanks dat het op dit moment zo belastend voor je is.
Geef je zelf een flinke schouderklop dat je zo eerlijk en onbevooroordeeld kunt reageren…
Slaap lekker straks.
[Waarheid] (Email) – 20 05 07 – 21:46

BEETJE EMEMO OVERKILL WAARHEID?

Misschien een beetje K*t opmerking….sorrie.
Houdt het maar op het verkeerde been en dat bed aub..

@ onbelangrijk
Wat jij schrijft is buitengewoon belangrijk. Je hebt wél de diagnose Dis, maar je psychiater is blijkbaar geen herinneringen gaan opdiepen en alters gaan “uitroken”. In plaats daarvan kreeg je een therapie die zich richt op de problemen waar je in het “hier en nu” tegenaan loopt.
Dat lijkt me een goede psychiater!

Ik ben dan ook al jaren heel blij met deze psychiater JP. Mijn psychiater ontkent DIS echter niet maar werkt liever zonder etiketjes die worden opgeplakt. Zijn insteek is om het leven in het hier en nu op een zo prettig mogelijke manier te kunnen verder leven. Geen gegraaf en al zeker geen alters “uitroken”.
De diagnose DIS is er gewoon en zal blijven staan maar dat betekent niet dat mijn leven is ingestort. Dankzij deze psychiater sta ik sterker in het leven dan ooit. Ook ik zal mijn valkuilen blijven houden natuurlijk maar ik krijg een prima begeleiding en sinds ik therapie krijg, is mijn kwaliteit van leven er alleen maar op vooruit gegaan. Ik kan beter met stress/spanning omgaan waardoor ik veel minder ben ga dissocieren. De hele therapie verandert niets aan mijn verleden maar dat hoeft voor mij ook helemaal niet. Zwarte gaten zal ik ook blijven houden en ook dat hoef ik niet te veranderen. De herinneringen die ik heb, vind ik meer dan genoeg en ik heb er zelf ook geen behoefte aan om alle details nog eens te gaan opdiepen. Mijn eigen herinneringen zijn meer dan voldoende om te weten welke personen ik uit mijn leven heb gegooid. Ook het contact verbreken met de “daders” heeft voor mij meegeholpen om weer een volwaardig leven te kunnen leiden.

Kortom: De diagnose DIS hoeft geen eindpunt te zijn maar kan een beginpunt zijn voor de rest van je leven als je de juiste hulpverlener treft.

Heel goed uitgelegd!! En inderdaad een goede psych.

@ onbelangrijk
Het bestaan van dissociatieve fenomenen stel ik ook niet ter discussie. Maar de achterliggende ‘theorie’ wél. Je mag me nu selectief lezen verwijten, maar ik constateer dat deze psychiater de DIS theorie ook niet zo serieus neemt, want anders MOET je (als psychiater) wel gaan speuren naar herinneringen en alters, omdat dat zo heilzaam voor de patient zou zijn.

Mijn psychiater neemt de etiketjes die de samenleving zo graag wil zien niet zo serieus. De verschillende diagnoses die er zijn echter wel.
Maar hij houdt zich niet aan de “richtlijnen” wat betreft therapie die gekoppeld moet zijn aan een diagnose. Hij kijkt liever naar de patient zelf en bepaalt aan de hand daarvan welke therapie het meest zou kunnen helpen om de patient (weer) een volwaardig leven te kunnen laten leiden.
De herinneringen zijn bekend bij mijn psychiater maar die hoeven niet gespecificeerd te worden en al helemaal hoeft er niet te worden gewerkt aan vergeten c.q. verdrongen herinneringen. Het verleden kan je niets aan veranderen, je huidige leven kan je beinvloeden en je toekomstige leven ook

@onbelangrijk
Het verleden kan je niets aan veranderen, je huidige leven kan je beinvloeden en je toekomstige leven ook

Wijze woorden, (on)belangrijk, wijze woorden!

Iedereen die echt er wat van weet, weet ook dat het in een gangbare DIS therapie NOOIT zal gaan om het naar boven halen van (traumatische) herinneringen. Als je even logisch denkt is dat ook te begrijpen, in “hun” theorie is e.e.a niet voor niets verdeeld en gescheiden opgeslagen. Dat moet je vooral zo houden. Dat zou me wat worden zeg. Dus het laatste wat een therapeut zal doen is speuren naar herinneringen en alters(JP).
Ik denk dat aan de uiteinden van het therapeutisch veld veel mis gaat. Daar bedoel ik mee zorg die grenst aan het alternatieve en zorg die op de grens zit van psychotherapie en pastorale begeleiding.

Elisabeth

@ Elisabeth
Dat staat toch echt in het fasenmodel van Van der Hart en consorten, kijk ook maar bij Caleidoscoop .

Ik wil best verder praten hierover maar dit gaat erg off topic, kunnen we niet verder gaan onder iets over het LCVT, dat vind ik ook prettiger dan onder zo’n opruierige titel.
Hoeft niet, is maar een voorstel, meestal sluit je nl. iets af als het zo off topic gaat.

Ik weet niet meer of ik hier in het verleden onder Elsbeth of Elisabeth heb geschreven, ik schrijf nu onder Elisabeth opdat een ieder weer weet wie, wie is.

@Elisabeth
Dat is wel zo duidelijk, maar je schreef in het verleden onder een iets andere naam, heb ik net even uitgezocht. Mag ik die oude naam bekend maken?
(Dat hoeft natuurlijk niet, maar dan svp aan deze naam houden)

Is denk ik dan Elske geweest?
Ik onthoud de naam Elisabeth beter omdat ik zo heet, ik schrijf dan ook onder deze naam verder mocht ik nog iets posten hier af en toe.

Elisabeth

Yep, was Elske. Welkom terug!

@ Elisabeth
Als je de discussie ergens anders wil voortzetten, vind ik dat best hoor. Dat stukje over Hamoen schreef ik in december 2005 omdat Hamoen zelf de publiciteit had gezocht met haar gevaarlijke ideëen.

Ik kijk wel even, hoe en waar dan, kan ik zelf iets copieren en plakken, nee hè

Jawel, teksten kan je copieren, maar nu gaan we echt off-topic!

@JP
Wijze woorden, (on)belangrijk, wijze woorden!

En zo kunnen mensen met de diagnose DIS dus ook leven

@ onbelangrijk
Daar ben ik dan ook blij om! Ik blijf erbij dat DIS als stoornis volgens mij niet bestaat, maar je psychiater is niet in de grote valkuil gestapt die veel levens deed instorten: het aanbieden van suggestieve therapie.

Iemand noemde DIS/MPS de UFO van de psychiatrie, dat vond ik wel een goeie.

@JP Als je goed leest wat ik geschreven heb, dan zie je dat ik eerlijk ben.

@Vick
NOT TRUE, dat weet je best!