Het interview van Carla Hamoen met het christen-fundamentalistische blad Opwekking geeft een inkijkje in de pseudo-wetenschappelijke benadering die dit soort therapeuteraars hanteert.

"Helaas ontkent de wetenschap nog steeds het bestaan van hogere machten en een geestelijke wereld."

Ik heb Hamoen al eens eerder  (zie reactie gedeelte) duidelijk proberen te maken dat de wetenschap per definitie empirisch is (zich baseert op het waarneembare) en als zodanig geen uitspraken kán doen over het al dan niet bestaan van (onwaarneembare) hogere machten.

Hamoen, die beweert psychologe te zijn, snapt blijkbaar de essentie van wetenschap (waarheidsvinding) niet.
Gezien haar ongefundeerde uitlatingen in het interview en op de Fragile Wing website was dat ook niet te verwachten.

Laat ik het belang van de wetenschappelijke benadering illustreren aan de hand van een voorbeeld:

Epilepsie werd eeuwenlang gezien als een teken van demonische bezetenheid.
Dat was het verklaringsmodel.
De wetenschap, die zich baseert op de empirie, heeft een heel andere verklaring: een overprikkeling van het zenuwstelsel als gevolg van een verstoring in de verhouding van inhibitoire (remmende) zenuwcellen en excitatoire (stimulerende) zenuwcellen.  (bron)
De "demon did it" hypothese heeft eeuwenlang gedomineerd, zonder ook maar iets bij te dragen aan een beter begrip van epilepsie.
Het is aan de lezer om te beoordelen bij welke benadering de patient beter af is: de demonische benadering, waarbij de patient ondanks vele gebeden niet genas en vaak verstoten werd of de wetenschappelijke benadering, die epilepsie niet geneest maar de kwaal via medicijnen onder controle weet te houden. 

Het is dus geheel de verdienste van de wetenschappelijke methode geweest dat er nu medicijnen zijn waarmee epilepsie bestreden kan worden. 
Dat heeft alles te maken met het empirisch karakter van de wetenschap die, zonder beperkende vooronderstellingen, de oorzaken zoekt in het waarneembare/afleidbare.
Het type "wetenschap" dat Hamoen en haar fundamentalistische consorten voorstaat zou niet eens onderzoek hebben gedáán naar epilepsie omdat alleen het "demonisch model" vanuit hun religieus dogmatische visie voor hen acceptabel is.

Een ander illustratief voorbeeld komt uit de geschiedenis van de genetica:
Trofim Lysenko, een russische "wetenschapper"  veronderstelde (ideologisch gedreven) dat de Mendeliaanse genetica filosofisch onacceptabel was en verving haar door de "correcte" stalinistisch theoretische variant.
De natuur laat zich natuurlijk niet leiden door een ideologie, zodat de (ondertussen voormalige) Sovjetunie nog steeds kampt met een jarenlange achterstand op het gebied van voedseltechnologie. 

De parallellen met Satanisch Ritueel Misbruik (SRA): het feit dat nooit enig bewijs is gevonden voor het bestaan van satanische cult's is voor figuren zoals Hamoen geen enkel probleem of reden om te twijfelen aan haar eigen theorieën, omdat haar religieus geinspireerde ideeën doodeenvoudig geen andere verklaring TOELATEN.
Deze mensen zijn volledig ongevoelig voor (tegen)bewijs, hun dogmatisme staat voorop en dat betekent dat men selectief gebruik maakt van bewijs (dat is een doodzonde in de "echte" wetenschap!).
De benadering van nitwits zoals Hamoen is niet evidence-based, maar belief-based.

Deze fundamentalistische houding staat haaks op de wetenschappelijke benadering.
In de wetenschap gaat het principieel niet om hoe men zou willen dat de fysische wereld om ons heen eruit ziet, maar hoe die wereld in werkelijkheid IS (in zoverre die wereld kenbaar is).
Het beste voorbeeld daarvan is de kwantummechanica: een volledig non-intuitieve natuurkundige theorie over de aard van materie. De theorie stuitte op veel weerstand (o.a. van Einstein), maar vele experimenten hebben inmiddels aangetoond dat de kwantummechanica de werkelijkheid zeer nauwkeurig beschrijft: veel wetenschappers vinden dat niet leuk, maar het is niet anders, zo is de werkelijkheid nu eenmaal. (bron)

"Een wereld vol duistere geheimen ontvouwde zich voor haar; de psychologie mag dan de oorzaak ontkennen, er zijn natuurlijk wel goede behandelmethodes voor de gevolgen van ritueel misbruik" (uit het interview met Opwekking)

Hoewel Hamoen kokketeert met haar psychologie-studie, stel ik vast dat haar benadering onwetenschappelijk is en dat de methoden en technieken die Hamoen hanteert hoogst omstreden zijn en rieken naar kwakzalverij.
De behandelmethodes waar hier op gedoeld wordt zijn namelijk de bron van alle ellende omtrent valse herinneringen en de daaruit voortvloeiende beschuldigingen.
Dat begint al met het uitgangspunt dat de verdrongen herinneringen moeten worden "herbeleefd" omdat alleen daardoor integratie mogelijk is.
Dit uitgangspunt staat geheel haaks op het therapeutisch principe dat de client/patient geen schade mag worden aangedaan. (Primum non nocere)

Dat er in werkelijkheid enorme mentale schade wordt aangericht blijkt bijvoorbeeld uit de website van deze "believer":

In oktober 1993, ik was toen 32 jaar, ging ik in therapie, met voor mij vage klachten. Ik was chaotisch, vergat nogal eens iets, kon veel dingen tegelijk doen. Ik was altijd bezig, maar moe werd ik nooit.

De dag dat ik in therapie ging (ik had al eerder een afspraak met deze therapeute gemaakt, maar kon deze op de èèn of andere manier maar niet nakomen) had ik nooit kunnen weten, wat mij allemaal te wachten zou staan. Achteraf geien is dat maar goed ook. Ik had er geen idee van Dat ik drie jaar later nog in therapie zou zijn. Het enige dat ik op dat moment nog zeker wist, was, dat er toch wel wat met mij aan de hand moest zijn. De diagnose MPS werd gesteld en ik (wij) stonden aan het begin van een pijnlijke reis naar het interne verdriet.

en (verderop in het zelfde artikel):

Het hebben van MPS doet pijn. Ik schaam me ervoor. Het hebben van MPS betekent weer afscheid moeten nemen; afscheid van normen en waarden; afscheid nemen van een wereld, waarin je dacht te geloven. Herinneringen zijn verwarrend en zaaien twijfel, terwijl ik verstandelijk weet dat ik dat niet moet doen. Angst is moeilijk te overwinnen en het voelt ‘gek’ om de controle kwijt te zijn. Het hebben van MPS zorgt ervoor, dat mijn gedachten maar rond blijven tollen, dat ik niet meer kan stoppen. Mijn lijf doet pijn en geeft mij het gevoel dat ik een trap in me maag heb gekregen. (bron)  [Met dank aan Kitty Hendriks]

Andere voorbeelden van het destructieve effect van deze therapie:

• Deterioration during therapy: Persons diagnosed with MPD/DID tend to start to deteriorate as soon as they are diagnosed. One leading MPD therapist commented that therapy "causes significant disruption in a patient's life outside the treatment setting". 4 He also notes that suicide attempts are common after diagnosis. It is an unusual mental health therapy that actually makes its clients worse. "As MPD psychotherapy progresses, patients may become more dissociative, more anxious, or more depressed...; the longer they remain in treatment, the more florid, elaborate, and unlikely their stories about their alleged childhood maltreatment tend to become....This worsening contributes to the lengthy hospitalizations - some costing millions of dollars... - that often occur when MPD patients who are well-insured are treated by the disorder's enthusiasts. Hospitalizations occur more frequently after the MPD diagnosis is made.... (bron)
  
  
  
• "Loftus (1997) reviewed 30 cases selected at random from 670 claims submitted to the Washington Victims Compensation Program. Twenty-six had 'recovered' a memory of abuse through therapy. All 30 were still in therapy after three years, 18 for more than five years. After treatment 20 were suicidal compared with three before treatment began, 11 were hospitalised (cf. two before treatment), eight engaged in self-mutilation (cf. one before) and marriage break-up occurred in almost all. It appears that in these cases, recovery and abreaction had serious adverse effects." -- Sydney Brandon, M.D., et al, "Recovered memories of childhood sexual abuse: implications for clinical practice," British Journal of Psychiatry, April 98, p. 303 (bron)
  
  
• Despite long years in treatment (often lasting 3 to 7 years), records show that the patients' condition continued to deteriorate.
  Nearly half (36/84) indicated that they had either attempted suicide or had cut or mutilated their bodies because of their horror at the emerging images of abuse. Many were hospitalized in psychiatric wards, some for as long as two years at a time. Some were even encouraged to hospitalize their young children. They were made to fear that their children were at risk from a ritualistic cult or that the youngsters might show signs of developing MPD. (bron)

Samengevat: de therapie leidt niet tot verbetering, maar juist tot een (vaak zeer ernstige) verslechtering van de client. Soms met de dood tot gevolg. Dat is ook geen wonder, want in feite wordt de patient ieder vertrouwen in het eigen oordeelsvermogen en ieder vertrouwen in de mensheid ontnomen.

Als mens hebben we een aangeboren behoefte tot zingeving: we willen de wereld waarin we leven leren begrijpen.
Deze buitengewoon kwaadaardige therapie ontneemt de patient die mogelijkheid: de patient wordt aangeleerd niet op z'n geheugen te kunnen vertrouwen omdat grote delen ervan verdrongen zouden zijn.
In feite wordt de patient daarmee een slaaf van zijn of haar fantasie: werkelijkheid en fictie gaan door de therapie in elkaar overlopen: de patient verliest iedere grip op de werkelijkheid.
Koppel daaraan de suggestie dat je naaste omgeving (meestal vaders en broers, vaak met medeweten van de moeder) je op gruwelijke wijze systematisch ritueel misbruikt hebben en het recept voor totale mentale destructie is compleet.
Met het beetje logica dat de patient nog rest, verbreekt zij/hij de banden met dierbaren die (in zijn ogen) niets meer waren dan liefdeloze samenzweerders tegen hun persoon. De enigen die ze nog vertrouwen zijn de therapeut en andere "overlevenden".

Totaal isolement dus. De motieven van iedereen buiten die kleine groep "vertrouwden" worden in twijfel getrokken, vanuit hun perspectief overigens niet onlogisch als je zelfs je eigen familie niet kan vertrouwen.

Over de rampzalige gevolgen voor de (beschuldigde) naaste familie heb ik het dan nog niet eens gehad.
Hele families worden uiteengereten en worden onterecht achtervolgd door het stigma dat hen wordt opgeplakt.

Het is niet satan die via SRA de levens van velen vernietigt, het is homo sapiens ignoramus (de nitwit) zoals bijvoorbeeld Carla Hamoen, die op basis van fundamentalistische uitgangspunten dit klusje zonder zijn hulp prima weten te klaren.
Maar toegegeven: satan had geen effectiever middel kunnen bedenken! 

Later meer.