Devaluatie van een ridderorde?
Groot was m'n verbazing toen ik op de site van Ellert Nijenhuis las, dat meneer sinds 2004 zich "Ridder in de orde van de Nederlandse Leeuw" mag noemen. HUH?
Wikipedia vermeldt:
Voor deze orde komen mensen in aanmerking met zeer uitzonderlijke verdiensten voor de samenleving. Het gaat dan om prestaties of inspanningen - vaak op basis van bijzondere talenten - die erg belangrijk zijn voor de maatschappij. Denk bijvoorbeeld aan baanbrekend wetenschappelijk werk of innovatief ondernemerschap.
Baanbrekend wetenschappelijk werk? Woehaha.
Dr. H.F.M. Crombag over deze Nijenhuis:
"Neem nu iemand als Ellert Nijenhuis, klinisch psycholoog in Assen. Hij verscheen in het programma van Sonja Barend toen ze Yolanda aan tafel had. Yolanda breeduit vertellen en Sonja kijken van: O, wat erg hè. Dan gaat het over wat ze zich kan herinneren en wat teruggekomen was en dan vraagt Sonja: ''Mijnheer Nijenhuis, u werkt met mensen die misbruikt zijn. Hoe zit dat?'' En dan zegt hij: ''Ik zal u een heel frappant voorbeeld geven van een patiënte van mij. Zij kon haar tanden niet poetsen, want ze verdroeg geen tandpasta in haar mond. Toen hebben wij tijdens haar therapie uitgevonden dat zij vroeger haar vader had moeten pijpen en dan kreeg ze steeds sperma in haar mond. En toen we dat eenmaal ontdekt hadden was het over.''
Die tekst heb ik woordelijk laten uittypen en naar het hoofdbestuur van het Nederlands Instituut van Psychologen gestuurd, met de opmerking: ''Luister, er zijn grenzen aan wat mogelijk is. Hier vertelt een man een verhaal waarvan ik absoluut zeker weet dat het gelogen is. Die man moet ter verantwoording worden geroepen. Of hij toont voor de tuchtcommissie aan dat het inderdaad klopt of hij moet publiekelijk zeggen: ik heb dat verzonnen.'' Maar men schreef mij terug: hoe stelt u zich dat voor? Want de regels zeggen dat je niet kunt klagen als je geen belangen hebt. Dus is het doodgebloed." (bron)
Uit hetzelfde artikel:
"In een wetenschappelijk uitgave over MPS, 'Dissociatie: een fenomeen opnieuw belicht', las ik het volgende: 'Dissociatieve toestanden kunnen zich na hun ontstaan en ontwikkeling doelgericht gedragen. Sommige kunnen bijvoorbeeld welbewust de controle over het bewustzijn en het gedrag overnemen of reageren op een verzoek daartoe.'
Dat is toch regelrecht animistisch denken?
'Precies, dat gaat over mannetjes in de geest die het gedrag overnemen. En daar zo hun eigen bedoeling mee hebben. Wie schrijft deze onzin? Ach kijk, Ellert Nijenhuis, of all people.' "
(layout iets aangepast, JP)
Nu 'Dis-expert' Ellert Nijenhuis een lintje heeft, lijkt het me hoog tijd om ook Bruno Santanera (de uitvinder van de Biostabiel) voor te dragen.
Update: (17-01-2006)
Burgemeester van Assen: "Ik heb deze aanvraag dan ook graag doorgeleid via de kanalen naar Hare Majesteit. De onderscheiding kan gezien worden als een klinkklaar bewijs van wat dr. Nijenhuis in de loop van de jaren heeft weten te bereiken."
"Hij staat als vooraanstaand wetenschapper nog steeds dicht bij zijn patiënten. Hij heeft het hart nog altijd op de juiste plaats”
"Hij publiceert veel wetenschappelijk werk en geeft over de hele wereld lezingen over zijn vakgebied, de ernstig getraumatiseerde mens. Daarnaast houdt hij er nog een eigen praktijk in psychotherapie op na en werkt dagelijks als psycholoog-psychotherapeut voor de GGZ–Drenthe." (bron)
Zou Hare Majesteit bekend zijn met de zwarte kant van deze kwaktherapie?:
"These, and similar, therapies are resulting in deaths -- largely through suicide, -- emotional disability, and the destruction of thousands of families of origin in North America." (bron)
Ellert Nijenhuis is een van die psychotherapeuten die overtuigd is van zijn eigen onderzoeken en klinische waarneming en niet schroomt zijn gelijk uit te dragen op een wijze waarop zijn minst vraagtekens geplaatst kunnen worden. Zo reageert hij in PsychoPraxis Jaargang 1, nummer 2, oktober 1999, op een artikel van Walter Vandereycken “Hoe kunnen therapeuten en patiënten het beste omgaan met herinneringen aan misbruik in de kinderijd?” (PschoPraxis, Jaargang nummer 1, september 1999).Vandereycken baseert zich in dit artikel o.a. op het onderzoek van Sydney Brandon ea uit 1998 “Recovered memories of childhood sexual abuse”, waarin aandacht besteed wordt aan hoever onze herinneringen kunnen teruggaan. “Van onze eerste twee levensjaren hebben we geen betrouwbare herinnering. Zeer gebrekkige herinnering aan voorvallen en ervaringen van voor het vierde levensjaar is een normaal verschijnsel”, zo staat er in het artikel van Vandereycken te lezen. In zijn reactie schrijft Ellert Nijenhuis: “Vandereycken merkt terecht op dat zeer gebrekkige herinneringen aan ervaringen van voor het vierde levensjaar een normaal verschijnsel vormen. Deze vaststelling mag er echter niet bij voorbaat toe leiden dat herinneringen aan trauma uit die jaren als dubieus worden beschouwd. Zo herinnerde een patiënte zich in psychotherapie ernstig misbruik door haar moeder, dat plaatsvond toen ze nog geen drie was. Ze wees de herinnering stellig af, want ‘moeder kon die dingen niet gedaan hebben’ en de ‘herinnering was heel onwerkelijk’. Tot ontzetting van de patiënte bevestigde een onafhankelijke getuige de gebeurtenis later echter”.
Wie met zulke niet toegelichte argumenten een wetenschappelijk artikel denkt te moeten ontkrachten, mag m.i. gerekend worden tot die theapeutische groeperingen die alleen maar overtuigd zijn van hun eigen gelijk en hun eigen beperkingen weigeren onder ogen te zien. Maar ja, als je eenmaal een reputatie met veel aanhangers hebt opgebouwd, valt het niet mee om in te zien dat je het ook wel eens mis hebt gehad.