“Een wonder is geschied, bij een van de deelnemers, die zichzelf een “freezing” type noemt, is de avond ervoor een kind geboren in hemzelf. Liz heet het van harte welkom en we zijn er stil van.

Je zou er bijna jaloers op worden, ahum. Wat vraagt Liz voor een consult? Ik mis nog net de beschuit met muisjes. Zou dat inclusief zijn?

Het is wel raar dat zgn “Dis-deskundigen” met deze vrouw samenwerken.Ik neem ze alleen hierdoor al niet meer serieus.

“Een wonder is geschied, bij een van de deelnemers, die zichzelf een ‘freezing’ type noemt, is de avond ervoor een kind geboren in hemzelf.”

Ik raakte heftig geëmotioneerd: de tranen biggelden over m’n wangen. Van het lachen.

Het triggert hier ook enorm het lachreflex!

En dat dat kind, ondanks dat ie een freezing typje is, geboren kon worden …

Dat heet hij zeker IJspegeltje.

Hahahahaha Ik schuddebuik ook van het lachen hier…. (of zou dat ook een kindje zijn die geboren wil worden?)

Ik heb het wel koud trouwens…..

Sterkte Waarheid, je laat ons wel meteen weten wat het geworden is hè?

27 ongewenste kinderen (Skepter december 1999) De meervoudigepersoonlijkheidsstoornis:nu de hype tot het verleden behoort lijken zelfs de uitgevers er niet meer in te geloven.De Amersfoortse therapeute Liz Bijnsdorf, die in 1993 aandacht trok (en wie weet een record vestigde )met haar boek De 147 personen die ik ben (zie Skepter,maart 1995),heeft haar meest recente werk (U bent niet ziek,u lijdt) in eigen beheer uit moeten geven.Het is de beschrijving van haar strijd tegen de laatste 27 alters die zich nog in haar hoofd ophielden.Ik laat ze nog eventjes aan het woord en dan moeten ze opsodemieteren. Een worsteling was dat voor mij ,een ramp,maar het is gelukt en ik ben klaar met mezelf,zo verteld ze in het Utrechts Nieuwsblad van 2 november.Ze zijn er nog wel ,mijn kinderen,maar er is overzicht,ik ben en blijf Liz. Bijnsdorf noemt zichzelf overigens bij voorkeur empatholoog,iemand die onvoorwaardelijk mee kan voelen met zijn clienten,in mijn geval met overlevers. Een dergelijke onvoorwaardelijke empathie had ze waarschijnlijk ook van haar therapeut verwacht,maar het is of de duvel er mee speelt;ergens halverwege dat collectief opsodemieteren schoof hij haar (aldus de krant)aan de kant.Sindsdien wilde ze nog maar door een ding:erkenning.En inmiddels heeft ze ontdekt dat erkenning ook voor andere overlevers een toverwoord is.Daar draait alles om .Door erkenning komt rust over hen,dan aanvaarden zij hun lijden,dan voelen ze dat ze mogen lijden dat de samenleving hun daarvoor niet op de donder geeft.(..) Ze zoeken bij mij geen genezing ,maar begrip ,een luisterend oor,erkenning van hun lijden. De vergelijking met chronische vermoeidheid,burnout,chronische whiplash en hoe al die andere modeziekten ook mogen heten dringt zich onherroepelijk op .Ook daar is voor velen psychotherapie op basis van empathie,erkenning,,zeg maar postmodern vergeven, de enige weg terug.Pas als ze een autoriteit hebben gevonden die zegt dat hun spoken bestaan,durven ze die te vergeten.

Whoehaha, Bijnsdorp is niet empatholoog, maar een hele empathologische vereniging, gezien al haar alters.

Vals Alarm Kitty…. Ik had vergeten de verwarming hoger te zetten.

Ik wil even dit sprankje hoop uitblazen: “Reïncarnatietherapeuten ﴾van de NVRT﴿ daarentegen zijn in staat om zodanig door te gaan met onderzoeken, dat duidelijk wordt of het misbruik uit het huidige leven dan wel uit een vorig leven stamt. Daarmee wordt een heleboel nodeloze en onterechte ellende voorkomen.“

Ik las op de site van Misbruik door hulpverleners het verhaal van een vrouw die bij een van tv bekende reïncarnatietherapeut is geweest. Dat deze man seksueel zeer grensoverschreidend bezig was is al verschrikkelijk, maar verder las ik hoe het eraan toe gaat in die sessies. Ze moest uit vorige levens meerdere (groeps)verkrachtingen, de brandstapel, vergassing en de hongerdood herbeleven. Zoals zij het beschrijft verschillen deze herbelevingen niet van de herbelevingen die ik tijdens mijn therapie had van valse herinneringen. Met dit soort herbelevingen verwerk je helemaal niets, je krijgt er alleen maar nieuwe trauma’s bij! Dat is dus net zo goed nodeloze en onterechte ellende.

@ Waarheid, wat jammer, ik was me al aan het voorbereiden op het kroamskudd’n!

Verdorie Kitty, ik ben met een stukje over hen bezig!

Dan verdring je deze bijdrage van mij maar even.

Vraag Jan maar even door over zijn Heidie, misschien komen er dan nog wat verdrongen herinneringen naar boven!

Is Heidi misschien een alter van Jan, de alter van de hoofdpersoon die Jan eigenlijk is?

1.Een zinvolle dialoog tussen mensen die geloven in het fenomeen DIS en die dit niet doen, wordt hier in de kiem gesmoord door een vijandige en smalende toon, zonde dat Jan zo’n kans laat liggen.

2.Jan en Waarheid zijn het teveel eens met elkaar en nog meer met zichzelf als het gaat om de overtuiging dat DIS niet bestaat, iets waarvoor ik graag open had gestaan.

3.Het lukt jullie niet om de discussie uit te laten stijgen boven jullie persoonlijke vete die er blijkbaar met ememo en enkele therapeuten is, dat vind ik jammer.

4.De diagnose zal zeker wel eens verkeerd gesteld worden en er zullen ook zeker mensen zijn die dit simuleren, daarin hebben Jan en Waarheid gelijk.

5.12 jaar liegen over dingen die leiden tot de diagnose DIS zegt iets over die persoon niets over de diagnose.

6.diagnoses verruimen en versmallen zich doorgaans in de loop der jaren, dat zag je ook bij ADHD:eerst kwam het bijna nooit voor, toen werd iedereen die een beetje druk werd al als ADHD gediagnostiseerd, en nu is er weer een beweging terug. De mens zelf verandert niet, de diagnostische criteria wel. Ik kan mij voorstellen dat in de toekomst DIS onder posttraumatisch stress stoornissen gaat vallen, het wordt nu ook als CPTSS gezien, gezien de grote overlap wat betreft symptomen en diagnostische criteria. DIS valt niet onder de persoonlijkheidsstoornissen. Die staan op As II, alle symptoom stoornissen staan op As I.

6.Waarom die gedrevenheid om dit aan de kaak te stellen, er zijn grotere misstanden in de wereld dan een therapeut die ten onrechte een DIS vasstelt, graag een kort, duidelijk en bondig antwoord. Ik denk dat je nl. hele andere belangen hebt Jan, zie mijn laatste punt.

7.Wat is er verkeerd aan als iemand wordt behandeld als zou die DIS hebben en die behandeling ook meetbaar effectief is, in de vorm van lagere scores op algemene vragenlijsten(bijv. SCL-90) en vragenlijsten die specifiek over DIS gaan(bijv. DES, DIS-Q en de SCID.). Leg me nou eens kort en concreet uit waarom ik jou daarmee schaad en als ik dit niet doe, waar bemoei je je dan mee of waarom is dit zo’n probleem van wereld formaat voor je?

8.Je bakent iets af in de omschrijving van de diagnose nl. 5 criteria, er worden vervolgens testen ontwikkeld die de groep mensen met DIS, zonder DIS en nagebootste DIS van elkaar kunnen onderscheiden(de verschillende groepen laten verschillende scores zien) en er zijn zorgprogramma’s voor mensen met DIS ontwikkelt die daar duidelijk baat bij hebben. Kan je me duidelijk maken waarom het dan niet bestaat en in wat voor opzicht is een depressie dan meer bewezen dan DIS.

9. Kort gezegd over het onderzoek van E.N: Mensen die een DIS therapie hadden afgerond hadden links en rechts een bepaald percentage meer aan volume van de hypocampus dan mensen die niet/nauwelijks behandeld waren. Omdat het volume van de eerste groep niet bekend was voordat zij in therapie gingen kan het slechts als aannemlijk worden geziend dat er een clausaal verband is tussen de grote van de hypocampus en het al dan niet hebben van een DIS. De mate waarin in dat onderzoek mensen met DIS hoger scoorden op fantasierijkheid zou een minder duidelijk verband laten zien. Waarom vind je deze bevindingen niet de moeite waard om verder te onderzoeken voor iemand die graag bewijs wil.

10.Waarom wil je eigenlijk bewijs voor iets wat niet bestaat volgens jou? Wat is daar zinvol aan? Geen eindeloze verhandelingen, maar gewoon een kort en duidelijk antwoord graag.

11.Is het te snappen voor je dat je mensen kwetst door namen van therapeuten en bijv. de beheerder van ememo zo openlijk aan de schandpaal te hangen? Kan ik ergens uit opmaken dat je dit interesseert? Als je het niet interesseert denk ik dat je een enorme boosheid hebt tegen hen en dat dit de drijfveer is voor je hele verhandelingen. Dat geeft niet, maar zeg dat dan gewoon, mensen hebben je toch wel door.

12.Ik denk dat i.i.g. Jan en de vrouw die achter de naam waarheid schuilgaat, zelf door de mand zijn gevallen bij een DIS deskundige en nu via een omweg hun gram en verloren aandacht proberen terug te halen, zelfde verhaal voor hun verhouding met ememo. Óf je wilt een zinvolle, open en eerlijke dialoog maar dan weet een beetje een weldenkend mens dat je je niet zo moet opstellen óf deze weblog heeft een verborgen agenda in de zin dat iemand er belang bij heeft dat ememo of een DIS deskundige zich aangevallen voelt.(dit als “wraak” op het door de mand zijn gevallen). Manupilatief gedrag en een beperkte gewetens functie zijn kenmerken van een borderline persoonlijkheids stoornis en de anti sociale persoonlijkheidsstoornis. De beperkte gewetens functie zit hem in het zelf liegen en bedriegen en daarvoor de fout bij een ander leggen(nl. DIS is aangepraat of nog een stap verder, DIS bestaat niet).

13. Mijn vragen zijn i.i.g aan Jan en Waarheid gericht

Elske

p.s. het is voor mij voldoende om antwoord op die vragen te krijgen ik heb geen behoefte om verder in discussie te gaan

Elske, dank voor je bijdrage, maar ondanks de schijn van redelijkheid, maak je zelf al duidelijk wat je positie is. Eigenlijk zou ik dus niet op je moeten antwoorden, maar ik doe het toch! Ik ga niet op alles in, ik kies zelf:

punt 5: 12 jaar liegen over dingen die leiden tot de diagnose DIS zegt iets over die persoon niets over de diagnose. Het zegt allereerst iets over de “gespecialiseerde” therapeutén, die al jarenlang hun beroep maken van het diagnosticeren en behandelen van dissers.

punt 6 Waarom die gedrevenheid om dit aan de kaak te stellen, er zijn grotere misstanden in de wereld dan een therapeut die ten onrechte een DIS vasstelt, graag een kort, duidelijk en bondig antwoord. Ik denk dat je nl. hele andere belangen hebt Jan, zie mijn laatste punt.

Potdorie!!!, zowel clienten als hun familie gaan naar de kloten door een rampzalige pseudotherapie en jij durft dit op te schrijven????

punt 10: “Waarom wil je eigenlijk bewijs voor iets wat niet bestaat volgens jou? Wat is daar zinvol aan? Geen eindeloze verhandelingen, maar gewoon een kort en duidelijk antwoord graag.

Ik wil juist bewijs dat het wel bestaat. Als een stelletje kwakkers beweert dat repressie bestaat en dat alters bestaan, dan wil ik daar bewijs van zien. Dat is mede belangrijk i.v.m. de enorme mentale en sociale schade die deze therapie aanricht.

Is het te snappen voor je dat je mensen kwetst door namen van therapeuten en bijv. de beheerder van ememo zo openlijk aan de schandpaal te hangen? Kan ik ergens uit opmaken dat je dit interesseert?

De beheerster van de ememo site maakte zichzelf belachelijk en zij startte de discussie met een infaam stukje, niet ik. En die “therapeuten” die ik met naam en toenaam noem, zoeken zelf de publiciteit, dus zie ik het als m’n plicht om mensen te waarschuwen tegen hun denkbeelden.

punt 12: Ik denk dat i.i.g. Jan en de vrouw die achter de naam waarheid schuilgaat, zelf door de mand zijn gevallen bij een DIS deskundige en nu via een omweg hun gram en verloren aandacht proberen terug te halen, zelfde verhaal voor hun verhouding met ememo.

Zowel jij als velen bij Ememo kunnen zich blijkbaar niet voorstellen dat iemand zich onbaatzuchtig kan inzetten voor een “hoger goed”. Dat is: appeleren aan je gezonde verstand. Toen ik Berea aan de kaak stelde was ik een ex-sekte lid, nu ben ik “door de mand gevallen”. En ik heb dankzij jou nu ook nog de diagnose Borderline? Whoehaha. Je lijkt ene Emma ‘wel!

(1.25) Nog even een toevoeging: Ik geloof absoluut niet in recovered memory therapie, maar iedereen die het niet kan laten adviseer ik om dan naar een reïncarnatietherapeut te gaan, die zijn ook ‘van God los’, maar potentieel stukken minder schadelijk! Het beste is natuurlijk een UFO-therapeut, maar die zijn er hier amper.

Op zich vind ik het goed dat je zulke concrete vragen formuleert, Elske, dat nodigt uit tot concrete antwoorden en zou een hoop helderheid in de discussie kunnen brengen. Maar bij punt 12 ga je de mist in door van alles in te vullen. Als je een zinvolle, open en eerlijke dialoog wilt (jouw woorden) begin je niet met je gesprekspartners te veroordelen en allerlei etiketjes op te plakken. Helaas dus weer een gemiste kans!

Als Elske werkelijk een open en eerlijke discussie wilde, zou ze ook niet besloten hebben met: “ p.s. het is voor mij voldoende om antwoord op die vragen te krijgen ik heb geen behoefte om verder in discussie te gaan In feite zei dat al genoeg.

We zullen moeten accepteren dat sommige mensen gewoon “verloren“zijn voor het áppel aan het gezond verstand. Dat is triest, maar waar.

Nu ik het nog eens over lees gaat ze eigenlijk bij punt 1 al de mist in, begint nl meteen al te veroordelen.

Ik zou Elske willen vragen om via de zoekfunctie (dis staat al ingevuld) eerdere stukjes van me te lezen.

Elske; Geen persoonlijke vete Ik zou alleen meer mensen willen behoeden voor “verkeerde” wegen in de therapie en op fora zoals ememo. En ik merk dat het me aan het hart gaat hoe mensen misleid worden door mooie woorden en “warme” verwelkomingen, ook bij ememo, terwijl ik me niet kan voorstellen dat IEDEREEN die daar komt DIS heeft en dat ik de enige was die daar simuleerde. Ook kan ik me niet voorstellen dat daar GEEN mensen tussen zitten die zoals Kitty een verleden hebben aangepraat of bedacht dat in werkelijkheid nooit heeft plaats gevonden. En die mensen zou ik willen bereiken. Ik kan nu verder niet reageren, ben op mijn werk. Ik zal kijken of ik vanavond uitgebreider antwoord kan geven.

Groet Waarheid

@Elske Ik zei dat ik nog even verder zou reageren op wat jij schreef. Ik wil eigenlijk alleen nog zeggen dat ik nog steeds vind dat de discussie in volle gang is. En dat jij daar een uitgebreide bijdrage aan hebt geleverd met deze tekst. Wat ik dan weer jammer vind is dat je meteen voor jezelf de discussie weer sluit.

Noot webmaster: Info weggehaald, inbreuk op privacy.

Ik wens je in ieder geval veel sterkte met je herinneringen en alles wat daar bij komt kijken en ik hoop dat je ze niet erger laat maken dan dat ze (nu misschien al) zijn.

Groet Waarheid

Zoals u me adviseerde heb ik rondgelezen op uw forum. Met dank voor alle links en geplaatste woorden. Op deze manier kan ik informatie verzamelen die ik kan gebruiken om voor mezelf een mening te vormen.

Onder dit hoofdstuk heb ik met interesse de vragen van elske gelezen. Met verbazing gelezen dat Waarheid in haar laatste reaktie refereert aan iets wat Elske bij ememo geschreven zou hebben. Ook daar ben ik natuurlijk geweest, u linkt daar met grote regelmaat naar, maar die tekst heb ik daar niet kunnen vinden. Betekent dit dat Waarheid nu informatie plaatst welke zij niet op het openbaar forum van ememo gelezen heeft maar elders ? Ik zet dit bewust in de vraag-vorm, ik ben een beginnend internetter dus kan iets over het hoofd gezien hebben wat voor jullie een logische doorverbinding naar een ander hoofdstuk is. Daarnaast denk ik dat het wat privacy gevoelig is als Waarheid hier op dit openbaar forum bekend gaat maken bij welke dis-therapeut Elske in behandeling zou zijn. Als Elske dit bekend gemaakt wil hebben kan zij daar zelf voor kiezen, anders zou ik het beantwoorden van uw vraag zeer ongepast vinden. Waarmee ik meteen ook aangeef dat ik het ongepast vind dat u deze vraag in het openbaar aan Waarheid stelt.

Met vriendelijke groet

@ het midden: Hmm, ik ben het daar wel mee eens, dank, ik haal de vraag weg. Tevens verzoek ik Waarheid om niet openbare info niet te plaatsen. Ik pas daarom de tekst van “Waarheid” aan en haal de betreffende info weg.

Aanvulling (20.26), U bent een zeer vaardig “beginnend internetter”!

U gelooft niet in hervonden herinneringen. Toch is er al meermaals door mensen geschreven dat zij herinneringen hervonden hebben die bevestigd zijn. Maar daar wordt nooit op ingegaan. Waarom niet?

Bij mensen die zich uitsluitend baseren op “hervonden herinneringen” is nog nooit eenduidig bevestiging uit onafhankelijke bron verkregen. De onderzoeken die zijn gedaan door “Dis-klinici” hebben nooit de wetenschappelijke toets der kritiek kunnen doorstaan.

Nog erger is, dat soms zelfs achteraf blijkt dat zelfs de beschuldigde onder druk van verhoormethoden en religieuze opvattingen bekent terwijl later blijkt dat de man gewoon onschuldig is. (zie: Paul Ingram) http://members.aol.com/IngramOrg/

Dan is er ook nog een categorie mensen (meestal vrouwen) die hulp zoeken voor misbruik trauma wat ze altijd geweten hebben, maar die in handen van “Diskundigen” vallen. Deze ‘diskundigen’ maken het (zo mogelijk) nog erger, maar tellen deze slachtoffers (onterecht) als bewijs voor het bestaan van hervonden herinneringen.

Ik bedoelde dit niet eens in de DIS-context. Op een ander forum heb ik dit ook geschreven. Ik heb zelf hervonden herinneringen die door de dader zelf bevestigd zijn. Dus zowel hij als ik liegen dan?

Voor de duidelijk: er zijn hier geen verhoren of wat dan ook geweest, er is geen invloed van therapeuten geweest of anderen.

Indien de herinneringen werkelijk hervonden zijn (je had er absoluut geen weet van voor je therapie etc.) zou ik, als ik jou was, me als een haas in verbinding stellen met ridder Ellert Nijenhuis of Putnam of Bessel van der Kolk, die zitten met smart op je te wachten.

Ik snap niet waarom wij steeds gevraagd worden individuele gevallen te beoordelen. Hervonden of verdrongen herinneringen kun je op tig manieren definiëren, dus jouw zin “Ik heb zelf hervonden herinneringen die door de dader zelf bevestigd zijn.” en de vraag die je eraan verbindt kan alleen beantwoord worden als er veel meer details bekend zijn over leeftijd, duur van het misbruik, wat versta je onder verdringen en hervinden en nog veel meer. Ik wil hiermee aangeven dat zo’n zinnetje (en zoveel zinnetjes en voorbeelden die op deze manier gepost worden) helemaal niks zegt of verduidelijkt. En het is onzin om steeds met dit soort vragen te komen. Wij zijn geen jury die allerlei gevallen moet beoordelen.

Het punt is: ik heb nu al verscheidene lieden te woord gestaan die tezamen (als ze bewijsbaar de waarheid spreken) definitief de memory war beslecht zouden kunnen hebben in het voordeel van de Dis- theorie. Kom maar met bewijzen, dan ga ik graag de geschiedenis in als de man die de definitieve genadeslag toebracht aan al die sceptici!

Dat kan natuurlijk per email (jan@potdorie.nl)

Dank u voor uw reaktie. Dit stel ik erg op prijs en vind ik respectvol omgaan met de situatie. Voor wat betreft uw aanvulling. Dank u wel, ik merk dat ik het leuk vind om rond te kijken op internet en verkeer nu even in de luxe positie daar ook de tijd voor te hebben.

Met vriendelijke groet

Dank je wel Jan dat je mijn stukje weg hebt gehaald. Was inderdaad wat ondoordacht. ik ben hier niet in staat om die zelf weg te halen aangezien ik me (nog steeds niet) kan registreren.

jullie willen geen individuele gevallen beoordelen zeg je … maar veroordelen wel iedereen (of toch heel veel mensen). die iedereen bestaat uit allemaal individuele gevallen. Wel vreemd hoor hoe jullie hier redeneren. Trouwens, hoe moet ik dat bewijzen? Ik kan er toch alleen maar mijn woord over geven dat ik er gedurende jaren niks meer van wist? Voor zover ik lees wat jullie hier schrijven, aanvaarden jullie dat niet als “bewijs” dus tja.

Deze dingen zijn niet te bewijzen, dat is net het probleem. Maar daarom is het juist voor mensen als ik nog meer frustrerend.

Kitty, Mijn oorspronkelijke vraag ging over mensen die hervonden herinneringen hebben die bevestigd zijn. Maar daar ga je meteen maar overheen. En als jullie dit niet kunnen beoordelen, waarom dan al die andere gevallen dan wel en met zoveel klem? Er wordt blijvend onderzoek gedaan naar het geheugen, en wat men nu nog niet weet kan nog komen. Er is zoveel dat men nog niet weet. Ik denk dat dat hetgeen is wat me hier in de hele discussie het meeste stoort. Het is niet omdat men het totnogtoe niet heeft kunnen bewijzen, dat het er niet is. En een echte wetenschapper geeft dat ook toe, dat niets vast staat en dat er nog zoveel is dat men niet weet. Hier zie ik echter dat jullie discussie steeds in dezelfde trant gaat en dat levert niets op.

Jan, als dat je doel is om de geschiedenis in te gaan, wel als ik met mijn verhaal naar betreffende mensen zou gaan – en o ja, ik zal erover nadenken – dan ben jij heus niet degene die een grote ontdekking heeft gedaan. Geeft wel aan hoe je over jezelf denkt natuurlijk.

Dit is daarom ook mijn laatste schrijven hier.

Hoi gast, wat mij betreft ga ik niet over je opmerking heen, maar probeer ik aan te geven dat als ik daar al een oordeel over zou moeten geven het voor mij een veel te ongenuanceerde opmerking is. Want wat bedoel je met hervonden herinnering en wat bedoel jij precies met er niets meer van weten enz??? Ik kan op één zo’n zinnetje toch niet een hele situatie beoordelen. En dat is steeds zo als iemand in een paar woorden zijn of haar situatie hier schetst en vervolgens vraagt of wij nou vinden dat diegene liegt.

Verder is het niet mijn bedoeling om personen te veroordelen. Als ik al iets of iemand veroordeel zijn het therapeuten die verkeerd te werk gaan en wetenschappers die misleidende, ongefundeerde en ongenuanceerde theorieën verspreiden die in de hand werken dat er zoveel misverstanden bestaan over het geheugen en de werking ervan. Ik zal niemand veroordelen die gelooft in hervonden herinneringen of dat ze dis heeft en het is nooit mijn bedoeling om iemand daar persoonlijk op aan te vallen. Het enige wat ik wil is het hele concept van verdrongen herinneringen, dis en aanverwante zaken ter discussie stellen. Ik kan me wel voorstellen dat iemand die gelooft dat ze dis heeft zich daar persoonlijk door aangevallen voelt, maar dat is niet mijn opzet. Helaas ontkom je daar niet aan als je dit vraagstuk ter discussie wilt stellen, maar ik wil geen personen ter discussie stellen en daarom ook liever niet op dit soort vragen ingaan.

@ Gast, Als Bruno Santanera beweert dat z’n magneetprullen heilzame effecten hebben, kan ik hem ook niet op z’n woord geloven.

Al die alternatieve artsen van Sylvia Millecam, die beweerden dat ze geen borstkanker had, die had Millecam ook niet op hun woord moeten geloven.

Ik beweer niet dat verdringing bestaat, dat doen anderen, die helaas nog nooit overtuigend bewijs hebben kunnen leveren. Dat is ook heel logisch, want de bedenker van verdringing, Sigmund Freud, deed zelf ook geen onderzoek. Als kind van z’n tijd leek het hem een aardig idee, waar hij trouwens later van terugkwam.

Het hele concept van verdringing berust niet op afleidingen uit een observeerbare werkelijkheid, maar op een “ideologisch” uitgangspunt.

Jammer dat je mij de primeur niet gunt, maar ik weet zeker dat ridder Nijenhuis meteen z’n dasjes strijkt en z’n puntschoentjes poetst. Je kan het orakel van Assen geen groter plezier doen!

Nog even, Gast. Je zegt: “Er wordt blijvend onderzoek gedaan naar het geheugen, en wat men nu nog niet weet kan nog komen. Er is zoveel dat men nog niet weet. Ik denk dat dat hetgeen is wat me hier in de hele discussie het meeste stoort. Het is niet omdat men het totnogtoe niet heeft kunnen bewijzen, dat het er niet is. En een echte wetenschapper geeft dat ook toe, dat niets vast staat en dat er nog zoveel is dat men niet weet.”

Daar heb je gelijk in en zo gauw er onderzoeken gepubliceerd worden die aantonen dat volledige verdringing wel degelijk mogelijk is, zal ik het met veel interesse lezen en mij laten overtuigen als daar aanleiding voor is. Maar zover is het nog niet. En tot die tijd richten het verdringingsconcept en de dis-diagnose zoveel schade aan bij mensen die gaan geloven in valse hervonden herinneringen en bij degenen die zij direct of indirect beschuldigen, dat ik vind dat hiertegen gewaarschuwd moet worden en zelfs dat er maatregelen genomen moeten worden om dit soort therapiepraktijken aan te pakken en een halt toe te roepen.

En zelfs als dus ooit in de toekomst onomstotelijk vast zou komen te staan dat die verdringing wel mogelijk is, dán nóg is het belangrijk dat ertegen gewaarschuwd wordt en deze discussie gevoerd blijft worden, want ook dan zijn er nog steeds veel gevallen van misdiagnose, valse herinneringen en valse beschuldigingen.

Na een nachtje slapen ga ik toch proberen om hier op een normale manier een dialoog op gang te brengen tussen mensen die in DIS geloven en mensen die dit niet doen, waarom? omdat ik er van uit ga dat dit is wat jullie willen en daar sta ik ook achter. Maar kunnen we proberen dit op een rustige, niet smalende en/of vijandige manier te doen? Als ik erg vanuit emoties reageer en niet meer objectief ben,willen jullie dat dan zeggen? Dat komt dan denk ik omdat ik onzeker raak van het feit dat hier een naam van een therapeut wordt genoemd waar ik gewoon veel aan heb, mijn ervaring met die persoon is ook niet dat het een kwakzalver of pseudowetenschapper is, in tegendeel, dus dat vind ik niet zo leuk om te horen. Maar om eerlijk te zijn stellen jullie dezelfde vragen die ik ook heb, heb ik wel DIS, bestaat er wel zoiets als DIS, dat kan je toch nooit bewijzen?

Voor waarheid -Jammer dat je het nog steeds nodig vind om op een niet eerlijke manier aan informatie te komen van het besloten forum gedeelte van ememo, laat dat nu maar, maakt verder niet uit. -Je wenst mij succes met mijn herinneringen, maar die heb ik niet, laat staan hervonden, dus daar schrijf ik ook niet over, waarop doel je dan? -De persoonlijke vete maakte ik op uit de grote koppen en het ene plaatje waarin emma belachelijk werd gemaakt, ik bedoel koppen als: emma over de rooie, emma afgeserveerd, emma draait door, emma briest. Hoe vind jij dit dan klinken?

Voor Jan -Je schrijft dat mijn positie je duidelijk is DUS dat je eigenlijk niet op mij zou moeten reageren.Wissel jij alleen van gedachte met iemand die dezelfde mening/positie heeft als jij? Zo ken ik je hier niet en waarom dan zo’h hele weblog starten. De lol van een discussie is toch juist dat er 2 verschillende standpunten zijn, of zie jij dat anders? Ik zou het heel saai vinden als iedereen maar met mij meepraat, dat is ook de reden dat ik mij hier als een vis in het water begin te voelen, ik houd wel van een beetje weerwoord. -Over de “recovered memory therapy”: ik denk dat je achterloopt in hoe mensen met DIS heden ten dagen behandeld worden. Van deze term gaan mijn haren overeind staan. Ik kan mij niet voorstellen dat ik mij daar beter door ga voelen. Ik ken geen mensen met DIS die volgens die methode behandeld worden .Zal ik iets vertellen hoe mijn therapie eruit ziet globaal? Het gaat alleen maar over stabilisatie en symptoomreductie, over het hier en nu en pertinent niet over vroeger, wat daar wel of niet is gebeurd, dus er wordt mij niets aangepraat, nou ben ik daar ook denk ik de verkeerde persoon voor. Het gaat over het leren herkennen van triggers, hoe ik daar mee kan omgaan op een hele praktische manier en zonder te weten waarom iets een trigger is, het gaat over dagstructuur en over zelfzorg, en een groot stuk psycho educatie, al moet ik daar bij zeggen dat dit nog wel eens een discussie cq. strijdpunt wordt. Maar ik vind het juist fijn dat ik alle ruimte krijg om kritische vragen te stellen. Het gaat over hoe ik kan leren mij te ontspannen en hoe ik mijn slaappatroon kan verbeteren. Maar ben ik dan helemaal verkeerd bezig nu, bij iemand die ook nog geen verstand van zaken heeft volgens jullie? Dat vind ik echt moeilijk hoor, want ik ga me beter voelen. En ik vind deze persoon juist open-minded. Zelfs mijn wens voor een second opinion is bespreekbaar. De diagnose is op een gewone afdeling voor diagnostiek gesteld en niet door de therapeut waar ik nu in behandeling bij ben, dus zelf denk ik niet dat er alleen maar met een DIS bril naar mijn klachten is gekeken.

Hartelijke groeten van

Elske

p.s. willen jullie in het reageren een beetje rekening houden met de toon van de berichten, dan bedoel ik vooral het smalende, anders vind ik het moeilijk om hier te blijven komen, alvast bedankt

Hoi Elske, Dank je wel voor deze reactie. Je eerste reactie vond ik vrij vooringenomen, wilde ik daarom eerst niet op reageren, maar deed het toch.

Al die “titels” van stukjes die refereren aan de webmaster van Ememo, komen van mij, daar kan waarheid niets aan doen.

Mijn versie van dat verhaal kan je op m’n site gewoon lezen.

Je vertelt dat de therapie die je volgt zich niet richt op een “vroeger”, maar op symptoomreductie en stabilisatie. Begrijp ik daaruit dat het geen therapie is om eerder ervaren trauma te herbeleven en er zodoende mee af te rekenen? Of zou dat een volgende stap in de therapie kunnen zijn?

En welke rol spelen triggers? Triggers van wat, vraag ik me dan af.

Ik weet niet wie jouw behandelt (en dat hoef ik ook niet te weten), maar de ideeën van de behandelaar bepalen de richting waarin de oplossing wordt gezocht.

Sommigen geloven in satanische sektes die je leven (onbewust) “geprogrammeerd” hebben. Anderen geloven dat al je problemen voortkomen uit misbruiktrauma’s. En dan heb je ook nog de “buitenaardse ontvoering” en de “misbruik in eerder leven” ideologen.

Ik geef meteen toe: ik weet niet wat de oorzaak is. Daar is misschien wel geen etiketje voor. Dat maakt je probleem niet minder serieus, maar er is soms geen specifieke naam voor.

Maar de waanzin in de psychologie/psychiatrie dwingt tot het afgeven van etiketjes (anders worden behandelingen niet vergoed).

Daar zitten vele onwetenschappelijke etiketjes bij, want de DSM is niet wetenschappelijk, maar vooral het produkt van belangengroeperingen.

MPS/DIS is zo’n onwetenschappelijke diagnose. Eentje met potentieel vernietigende gevolgen voor de patient en haar/zijn sociale omgeving.

Voor je eigen bestwil: neem afstand van iedere therapeut die in samenzweringen ( satanisten, vrijmetselaars) gelooft, die je een therapie voorstelt waarin je moet “herbeleven” om vrede te verkrijgen, die zich vooral richt op het verleden i.p.v. op de toekomst.

Elske, je kan me emailen, dat blijft “onder ons”. ( jan@potdorie.nl )

Een eerder ervaren trauma herbeleven en zo er mee af te rekenen? Ik moet er niet aan denken zeg! Ik kan me ook niet voorstellen dat ik in dit stadium van de behandeling op zo’n manier zou werken met mijn therapeuten,omdat dit een manier van werken is waar zij niet achter staan. Het gaat niet om traumatische ervaringen, het gaat om mijn leven op de rails te krijgen en houden, dus of er dingen gebeurd zijn en wat wel of niet, is volkomen onrelevant, daar hebben we het echt nooit over, laat staan dat mij iets wordt aangepraat. Maar ik zal toch niet een positieve uitzondering op de regel zijn?

Jan, is geen één diagnose uit die DSM IV dan wetenschappelijk volgens jou?

Een therapeut die in misbruik in vorige levens geloofd, of in buitenaardse ontvoeringen? Ik zou er onmiddelijk weggaan, natuurlijk!!!

Triggers die ik hier niet ga noemen heb ik leren herkennen en dit geeft mij veel stabiliteit in het dagelijks leven, daarnaast heb ik handvaten gekregen om anders met die triggers om te gaan, bijv. verwijderen binnen de reeel mogelijke grenzen, neutraliseren en orientatie oefeningen die je zintuigen prikkelen om in het hier en nu te blijven zodat je de werkelijkheid waarneemt en niet de associatie die een voorwerp bijv. oproept. Het is er bij mij nooit over gegaan wat die associatie zou kunnen zijn, dat is niet relevant en ook niet nodig om toch anders met die trigger om te kunnen gaan. Ten minste zo heeft één van mijn therapeuten dit uitgelegd, en zo ervaar ik dit ook, het geeft mij de vrijheid om op een praktische manier naar mijn problemen te kijken zonder bang te hoeven zijn dat er maar in het wilde weg geinterpreteerd wordt of nog erger er bepaalde insinuaties richting mensen gaan. Ik kan me niet voorstellen dat je ergens in therapie blijft als er anders met je wordt gewerkt dan wat ik hierboven schrijf. Omdat ik niet aanneem dat ik een positieve uitzondering op de regel ben, vind ik het dus zo lastig om te lezen dat één van mijn behandelaren zo door jou wordt bekritiseerd Jan,ik ga nog eens proberen uit eerdere berichten te achterhalen wat je exacte onderbouwing daarvoor nu eigenlijk is.

Voor nu, mijn bed…

Elske

p.s. als ik misschien soms een tijd niet reageer is het niet omdat het me niet interesseert of de discussie uit de weg wil gaan, maar dan ben ik gewoon druk, als er op een normale manier dingen aan me voorgelegd worden zal ik daar zeker over nadenken, idem als er dingen aan me gevraagd worden, en kan men dus t.z.t. een reactie verwachten, soms moet ik gewoon ook even iets laten bezinken, zo’n makkelijke discussie is het nou ook weer niet hoor.

Jan, ik ga je juist niet mailen maar wil hier reageren omdat ik het belangrijk vind dat een buitenstaander de gehele discussie kan meevolgen en niet alleen mijn “waarheid” en niet alleen jouw “waarheid” voorgeschoteld krijgt(sorry voor de nu ongelukkige woordkeuze omdat een schrijfster hier zich ook waarheid noemt).

Elske

Hoi Elske, Ik ben blij dat je teruggekomen bent en de discussie wilt aangaan, ook blij dat je het in het openbaar wilt doen en niet per mail om dezelfde reden die jij zegt, dat het voor iedereen die meeleest en meepraat belangrijk is de hele discussie te kunnen volgen.

Ik heb nu geen tijd en kan pas vanavond uitgebreid reageren, maar toch alvast een kleine bijdrage: Ik heb zelf nooit DIS-therapie gehad, dus weet niet hoe dat er in de praktijk aan toe gaat (zal ongetwijfeld ook verschillen per behandelaar). Maar hoe jouw therapie op het moment ook gaat, het uitgangspunt is toch dat jij DIS hebt. En dis staat synoniem voor het hebben van alters en het hebben van traumatische ervaringen uit je jeugd die bij die alters ondergebracht zijn (of hoe je het ook wilt uitdrukken). Ik kan me niet voorstellen dat dat niet op een of ander moment een rol zal gaan spelen in je therapie en als dat echt níet zo is vrees ik toch dat je een uitzondering bent. Of kun je voor DIS in behandeling zijn zonder dat er ooit een alter naar voren komt die iets onthult over de oorzaak van dis? Hoe zijn ze bij jou tot de diagnose dis gekomen en herken je je in die diagnose?

Ik moet nu echt gaan! Groeten, Kitty

@ Elske, Ik begrijp uit jouw reactie dat je behandelaar een van de vier is die ik regelmatig op de korrel neem. (Zeg maar “de bende van vier”). Mijn kritiek op hen baseer ik op uitlatingen die ze zelf gedaan hebben c.q. op theoriën die ze omarmt hebben. Ik kan niet beoordelen of jij een gunstige uitzondering bent. Gegeven de specialisatie van deze “vier” zijn ze over het algemeen op zoek naar “verborgen trauma’s”.

Over de DSM: ik zal er eens een stukje aan wijden, aan die vermalijde DSM. In een eerdere versie werd homofilie als een ziekte omschreven. Dit illustreert de invloed van de tijdgeest op de de inhoud van de DSM. Overigens willen veel psychiaters en psychologen DIS verwijderd hebben uit de volgende versie van de DSM.

Aanvulling 11.20 DIS therapie bestaat normalerwijs uit de volgende onderdelen:

– Stabilisatie en symptoomreductie; – Behandeling van traumatische herinneringen; – Reïntegratie en rehabilitatie.

Hoi Elske Je hebt een fijne manier van reageren! Dank je wel dat je me wijst op mijn “tekortkomingen”. Ik besef inderdaad dat ik de informatie over jou hier niet neer had moeten zetten, dat spijt me. Of ik er op een eerlijke manier aan ben gekomen is niet ter sprake. Internet is een open medium waar iedereen alle informatie die erop staat kan lezen. Ik zie ook dat ik een beetje in de toon mee ben gegaan die er heerste tussen ememo en potdorie. Jij doorbreekt dit op een goeie manier. Dat geeft mij ook de mogelijk om even een stapje terug te doen en na te denken over alles wat er geschreven is. Ik ben nogal impulsief in reageren en dat krijg ik vaak terug op mijn brood. Gelukkig zijn er dan mensen als Jan die mijn stukjes verwijderen of veranderen. Wat jouw herinneringen betreft: Ik ging ervan uit dat als jij DIS hebt en bij die therapeut in behandeling bent dat je dan toch herinneringen zou moeten hebben aan traumatische ervaringen? Je hebt het over triggers, die refereren dan toch aan situaties van vroeger lijkt mij? Tenminste zo werkt de DIStherapie wel. Wat zou er anders getriggerd moeten worden?

Ik lees dat jouw therapie er wel op is gericht om het hier en nu stabiel te krijgen en dat je leert om te gaan met de problemen die je NU tegenkomt. Dat klinkt goed, zo werkt mijn therapeut ook. En dat heeft me erg goed op weg geholpen.

Wat ik ook goed vindt is dat jij kritisch blijft naar je diagnose. Ik denk dat dat jouw “redding” is. (vat dit niet negatief op)

Mensen die minder kritisch zijn en meer toegankelijk voor suggesties zullen dan ook in de ellende belanden als “triggers” wel worden toegeschreven aan situaties van vroeger die wellicht nooit hebben plaatsgevonden.

Dat is ook waar hier op potdorie op traumaversterking voor gewaarschuwd wordt. En jouw therapeut (wie dat ook is van de 4) werkt daar wel (onbewust, ter goede trouw of wat dan ook) aan mee.

Dat zijn dingen die volgens mij wel in de openheid gebracht moeten worden. Ik weet niet of je verhalen van herroepers en valsbeschuldigden hebt gelezen? Dan zul je zien dat er veel ellende teweeg is gebracht door dit soort therapeuten. Ik hoop voor jou dat jij inderdaad die “uitzondering” bent. Nogmaals: dank je wel voor jouw fijne manier van reageren.

Groetjes Waarheid

Beste Kitty,

Dank je wel voor je reactie. Het uitganspunt in therapie is niet dat ik DIS heb, wel dat ik bepaalde problemen heb en hoe ik die kan oplossen. Natuurlijk is het wel zo omdat deze diagnose bij mij is gesteld mijn therapeut met dat gegeven werkt, maar daar heb ik geen “last” van(raar om zo te zeggen maar ik hoop dat je snapt wat ik bedoel). Ik zou daar wel last van hebben als ik zou merken dat er geen discussie mogelijk is over het wel of niet hebben van DIS of als ik het idee zou krijgen dat iemand alles maar op één manier kan zien. Vooralsnog blijf ik komen omdat ik merk dat ik mij beter ga voelen en dat is wat telt. Je vraagt of je in behandeling kan zijn voor DIS zonder dat een alter iets over een mogelijk trauma onthult, dat weet ik eigenlijk niet. Ik merk bij mijn therapeuten dat als ik in een andere bewustzijns toestand iets heb gezegd of gedaan er wordt gekeken of dit nu helpend voor mij is om te weten, als dit wel wordt terug verteld, is er voldoende ruimte voor mij om daar tegen in te gaan, dat niet te willen horen, en mijn visie op het geheel te geven nl.“zou het ook zo kunnen zijn dat..” En daar hebben we het dan vervolgens over om soms tot de conclusie te komen dat we verschillend over iets denken, maar dat staat mijn behandeling niet in de weg, integendeel. Ik krijg soms ook de vraag mee waarom het voor mij zo belangrijk is om dingen te weerleggen, of te ontkennen en daar wil ik best over nadenken, net zoals mijn therapeuten er voor openstaan dat zij het bij het verkeerde eind kunnen hebben. Maar daar gaat het niet om, het is zo zonde om daar in te blijven steken als er allerlei problemen liggen die aangepakt moeten en kunnen worden(vind ik en vinden zij).

Ik heb al geschreven hoe de diagnose bij mij tot stand is gekomen, ik herken zeker niet alles in deze diagnose en daar gaat het ook over in mijn behandeling. Het zou me heel erg irriteren en ik zou het wel heel erg makkelijk vinden als dat alleen maar wordt afgedaan als de bekende “afweer”.

Kitty, je schrijft dat je geen DIS therapie hebt gehad, maar wie heeft jou dan die diagnose aangepraat(want dat is toch de kern van jouw verhaal?).

Ik heb geen idee wat mensen bedoelen met DIS therapie of een DIS therapeut, zijn er dan ook Schizofrenie therapeuten?

Jan, geen van mijn therapeuten is op zoek naar verborgen trauma’s, op het moment dat dit wel gebeurd, zou ik er gillend wegrennen denk ik. Als er al een trauma is, en als dat dan verborgen is, moet je dat vooral zou houden lijkt me. De fases die jij benoemt in een behandeling voor mensen met DIS heb ik ook wel eens gelezen, en lijkt mij goed en helder, mits je als client de keuze vrijheid hebt om al dan niet over te gaan naar een volgende fase en dat iemand je behoorlijk voorlicht over wat de voors en tegens daarvan zijn. Ik zou nu niet weten of ik verder wil komen dan fase I, of ik dat wil, of ik dat kan, of dat nodig is etc. Je schrijft dat psychiaters DIS uit de volgende versie van de DSM willen verwijderen, maar je bent toch met mij eens dat mijn problemen daarmee dan niet zijn verdwenen, die staan dan gewoon onder een ander hoofdstuk en op een andere blz. dat verandert niks aan mij en zou ook niet betekenen dat ik opeens een hele andere weg qua therapie in zou gaan slaan, dat lijkt me onlogisch, gezien het feit dat ik zichtbaar resultaat boek door de manier waarop nu met mij wordt gewerkt. Dus voor mij maakt het niet uit of het ergens in staat, of waar het dan staat.

Elske

@ Elske Ik zou het natuurlijk toejuichen als MPS/DIS uit de DSM zou verdwijnen. Nu verschaft het een groep pseudowetenschappers een vorm van legitimiteit die wetenschappelijk gezien onverantwoord is.

Het is net zoiets als homeopathie in de gezondheidsverzekering, ook krankjorum. Indien de DIS diagnoses NIET meer zouden worden gesteld, (en DIS therapieën gestopt) zou een groep ernstige verschijnselen die het direkte gevolg van deze therapie zijn, sterk afnemen: zelfmoorden, verbreken van familierelaties, echtscheidingen a.g.v. deze therapie, sociaal isolement van de clienten. (ik noem maar even wat).

Natuurlijk betekent het niet dat veel van deze clienten DUS geen hulp nodig hebben. Uit de literatuur is bekend dat een groot deel van de clienten met een heel andere hulpvraag (depressie,eetstoornissen, rouwverwerking etc.) ooit de therapeut contacteerden, maar het etiketje “DIS” kregen opgeplakt.

Zonder “Dis” kan gewoon gewerkt worden aan de problemen waar de client hulp voor zoekt. En dan met wetenschappelijk verantwoorde therapievormen.

Waarheid,

Ook jij bedankt voor je reactie en wat mij betreft no hard feelings(voorlopig althans dit moet je niet te vaak doen, knipoog).

Je schrijft dat triggers refereren aan vroegere situaties en dat zo DE(?) DIS therapie werkt. Ik kan alleen maar zeggen dat die eventuele link naar vroeger expliciet niet in mijn behandeling wordt gelegd, er is mij ook uitgelegd waarom niet, nl. dat dit voor nu niet helpend is en omdat niemand weet wat er wel of niet gebeurd is, is er ook nog het risico van overspoeld raken voor mij en onterechte interpretaties richting anderen. Dat vind ik een duidelijk verhaal en in een andere opstelling van mijn therapeuten zou ik mij ook niet kunnen vinden, erger nog ik zou het niet accepteren.

Ik ben het helemaal met jullie eens dat therapeuten die suggereren, interpreteren en aanpraten dat iets in het hier en nu wel moet betekenen dat die persoon ik weet niet wat is overkomen, niet professioneel bezig zijn. Maar omdat ik dat bij mijn therapeuten niet herken, vind ik het zo lastig dat één van het hier wel zo op de korrel wordt genomen, want ik kan alleen maar concluderen dat jullie dan meer informatie hebben dan ik blijkbaar, nogmaals ik kan alleen maar iets zeggen over hoe het bij mij gaat en dat is een heel ander beeld dan hier wordt geschetst van de werkwijze van bepaalde DIS therapeuten.

Even voor de duidelijkheid, er zijn meerdere mensen bij mijn behandeling betrokken juist om te voorkomen denk ik /hoop ik dat mijn problemen maar op één manier verklaard en behandeld worden.

Elske

Elske, je schrijft ‘Want ik kan alleen maar concluderen dat jullie dan meer informatie hebben dan ik blijkbaar, nogmaals ik kan alleen maar iets zeggen over hoe het bij mij gaat en dat is een heel ander beeld dan hier wordt geschetst van de werkwijze van bepaalde DIS therapeuten’.

Wat bedoel jij met DIS therapeuten?

Jan, precies hier raken we elkaar kwijt in de discussie, ik volg je niet meer en voor mij is het een stap te ver om te zeggen dat zelfmoorden, echtscheidingen en breuken met families gevolgen zijn van een therapie die er vanuit gaat dat er zoiets als DIS zou kunnen bestaan. Hoe kom je daar in hemelsnaam bij, heb je daar bewijzen voor, gebeurd dat vaak, als dat echt zo is, vind ik dat vreselijk. Ik denk juist dat die problemen die jij noemt al redenen zijn voor iemand om in therapie te gaan, het gaat vooraf aan welke diagnose dus ook en wat voor therapie dan ook, jij ziet het juist als iets wat op een diagnose en therapie volgt, eerlijk gezegd geloof ik dat niet, maar misschien wil ik dat ook niet geloven. Volgens mij moet de eerste DIS client nog geboren worden die een spreekkamer binnen komt met de mededeling dat hij/zij dissociert, gaten in het geheugen en dus amnesie heeft. Is niet het kenmerkende voor DIS dat dit soort klachten juist het liefst verborgen worden gehouden? Ik denk dus dat bijna iedereen die nu de diagnose DIS heeft met een andere hulpvraag ooit is binnen gekomen(bijv. PTSS klachten, eetproblemen en slaapproblemen e.d.) Voor mijzelf geld dit wel. Is het dan niet allleen maar toe te juichen dat er op steeds meer plekken kennis komt over hoe je in een diagnostisch gesprek en met vragenlijsten mogelijke dissociatieve klachten kan leren herkennen? Niet om daar dan meteen een oorzaak, laat staan een afschuwlijk verleden te koppelen, maar om iemand een doeltreffende behandeling aan te bieden. Ik heb nog een andere vraag die ik je al langer wilde stellen, DIS is maar één van de 5 dissociatieve stoornissen, geloof jij alleen niet in DIS of ook niet in die andere stoornissen, die gaan net als DIS toch uit van het principe dat de menselijke geest via dissociatie de mogelijkheid heeft om aan angstige situaties te ontsnappen en dat is toch wat jij niet gelooft omdat dit volgens jou niet te bewijzen valt?

Beste Suighnap(waarom hebben jullie allemaal van die rare name, potdori, suighnap, waarheid, midden…nou ja, ik doe het maar gewoon met Elske)

Die vraag stel ik ook aan Kitty in het eind van mijn reactie op haar. Ik weet niet wat een DIS therapeut of een DIS therapie is. Ik heb nog nooit iemand horen zeggen dat die in schizofrenie therapie is bij een schizofrenie therapeut. Ik ben wel o.a. in behandeling bij één van de therapeuten die hier vaak op de korrel worden genomen, maar of ik dan DIS therapie heb bij een DIS therapeut, geen idee? Ik ervaar dat niet zo. Dit omdat iedereen zich “alleen maar” een slag in de rondte werkt om mijn klachten te laten verminderen, niets meer niets minder dan dat.

Elske

@ Elske Je ziet, ik zit als een bok op de haverkist

Over het destructieve effect van de Dis-therapie heb ik o.a. hier geschreven: (ergens halverwege): http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.php?id=116#body

Is het dan niet allleen maar toe te juichen dat er op steeds meer plekken kennis komt over hoe je in een diagnostisch gesprek en met vragenlijsten mogelijke dissociatieve klachten kan leren herkennen? Niet om daar dan meteen een oorzaak, laat staan een afschuwlijk verleden te koppelen, maar om iemand een doeltreffende behandeling aan te bieden.

Dit is de angel in het hele probleem! Want er wordt een diagnose gesteld die volledig onbewijsbaar is, gebaseerd op uitgangspunten die wetenschappelijk onhoudbaar zijn (trauma lijdt tot repressie/dissociatie).

Ik geloof niet in volledige verdringing. Ik geloof wel dat mensen aan traumatische ervaringen zo min nogelijk herinnerd willen worden, maar echt weg uit het geheugen, nee, dat is onlogisch en onnatuurlijk. (zie bv hier:) http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.php?id=122#body

Hoi Elske Overal wordt de diagnose DIS direct in verband gebracht met een ernstig traumatisch verleden. Dat is de enige verklaring voor DIS. Zo staat het overal beschreven. En als jij die diagnose hebt gekregen en je kunt je niks herinneren van zo’n verleden dan gaan de meeste (DIS)therapeuten die daarin geloven ervan uit dat je het DUS dan wel verdrongen zal hebben. En daar schuilt nu net het gevaar. Ik vind jouw instelling wat dat betreft gezonder dan andere mensen die zeggen DIS te hebben (= mijn mening). Je zegt dat je verschillende therapeuten hebt, zodat je niet op 1 verklaring afgaat, maar als het allemaal therapeuten zijn die in DIS geloven, dan schiet je daar nog niks mee op. Je zou er dan toch een sceptische therapeut bij moeten hebben lijkt mij.

Bij mij werkte het misschien wel hetzelfde als bij andere mensen die DIS en een traumatisch verleden aangepraat krijgen:

Ik voelde me altijd rot, depressief, van Jan en Alleman afgesneden, in de steek gelaten, ik dissocieerde snel, ik had allerlei lichamelijke klachten, ik had “vage” beelden van misbruik, enz enz Ik ben zelf nooit op zoek gegaan naar de oorzaak van die gevoelens, maar heb dit duidelijk aangegeven bij het RIAGG waar ik toendertijd in behandeling was. Bij mij is de diagnose DIS erin geslopen doordat ik in therapie ging waar een vrouw met DIS was die ontzettend veel aandacht en hulp kreeg en ik als het ware op de achtergrond met mijn (in mijn ogen toen nog)“kleine” probleempjes een beetje begeleiding kreeg bij mijn studie en meer niet. Het frustreerde me zo dat ik niet verder kwam en dat er ogenschijnlijk geen aandacht was vanuit de therapeuten voor alles wat ik voelde, dus ben ik langzamerhand DIS gaan simuleren. En warempel, dat hielp ook nog!!! Ik kreeg ineens allerlei mogelijkheden om aan mijn verleden te werken.

Ik had dus geen reden voor mijn klachten en verzon zelf een reden. (ik ben er in de loop van de tijd zelf wel achter gekomen dat er wel degelijk verschillende redenen waren voor mijn klachten, maar daar is in therapie nooit aandacht aan besteed. En het feit dat ik nu medicijnen slik tegen depressie helpt al zeker voor 75% bij mij goed voelen)

Waarschijnlijk lopen er onder de DIScliënten ook zulke mensen die geen duidelijke redenen hebben voor hun klachten en dus met een therapeut naar redenen gaan zoeken en dan als vanzelf terecht komen bij een trauma uit het verleden. Dat wil niet zeggen dat zij DIS zijn gaan simuleren zoals ik, maar dat ze daadwerkelijk zelf in die diagnose zijn gaan geloven.

Ik heb nu (net als jij) zoiets van: Ik kan me geen trauma’s herinneren in de trant van misbruik of wat dan ook, ik heb wel alle klachten gehad die daarop zouden kunnen wijzen, maar door me op de toekomst te richten, de problemen van het heden aan te pakken en vooral ook te werken aan mijn zelfvertrouwen en zelfacceptatie ben ik verder gekomen.

Ik denk dat een therapeut ook die weg in moet slaan als mensen zonder herinneren of met “vage beelden” komen. En niet naar oorzaken gaan zoeken, maar zoals jij het benoemt: kijken wat je NU nodig hebt, wat je NU zou kunnen helpen om verder te komen.

Jij hebt het trouwens over een “andere bewustzijnstoestand”. Betekent dat dat je dan onder hypnose bent of dissocieer je dan? Hypnose is bijv. ook zo’n omstreden methode om mensen een fictief verleden te kunnen bezorgen.

Ik hoop voor je dat je zo nuchter kunt blijven en je gezonde verstand blijft gebruiken naar je therapeuten toe. En dat je vooral herinneringen die eventueel naar boven zouden komen in therapie niet meteen voor waar aan gaat nemen. Want zoals je al ergens schreef: dat is totaal niet relevant voor je genezingsproces.

Groet Waarheid

Jan, het kan zijn dat de diagnose DIS niet te bewijzen is, i.i.g niet volgens de voor jou geldende criteria van wat iets een bewijs maakt of wanneer iets wetenschappelijk onderbouwd is(wat jij daar ook mee moge bedoelen). Mijn realiteit en mijn bewijs is dat er een diagnose in mijn dossier staat, die vind ik moeilijk om te accepteren, ik stel daar ook terecht denk ik kritische vragen bij, maar ondertussen ga ik met spongetjes vooruit als mensen mij behandelen vanuit het denkmodel dat er zoiets bestaat als DIS. Nogmaals is dat het enige wat telt.(voor mij althans). Ik denk dat het dus helderheid geeft als de discussie in 2-en wordt gespitst: 1. als mensen ten onrechte dingen krijgen aangepraat(de diagnose zelf, of de oorzaak van de diagnose) is dat natuurlijk hardstikke fout. Maar het kan natuurlijk dat er best eens een fout wordt gemaakt, dat geloof ik, en dat geloofd zelfs mijn volgens jou kwakzalverige en pseudo wetenschappelijke therapeut, die is de eerste om dat grif toe te geven. 2. een ander punt is of DIS wel of niet bestaat en wanneer weet je of iets wel of niet bestaat.

1 en 2 hebben voor mij niet met elkaar te maken.

Elske

Waarheid,

Hypnose, jasses, aan mijn lijf geen polonaise!!! Nee, wat ik bedoel met een andere bewustzijns toestand is een beetje een ongelukkige woordkeuze, ik heb zo’h hekel aan het DIS jargon(wil daar niemand mee beledigen, het zegt iets over mijn moeite met iets)en weet nog niet goed hoe ik woorden als alter, deelpersoonlijkheid, of switchen kan vervangen. Dus nu ben ik er met mijn therapeuten uit gekomen dat ik het omschrijf dat ik in een andere bewustzijns toestand soms ben. Eigenlijk net zo vaag, maar iets beter te verkoppen voor me omdat ik denk dat meer mensen wel meerdere niveau’s van bewustzijn hebben, al moet ik daar meteen bij zeggen dat ik echt niet weet waarom ik dat denk of hoop, ik kan die gedachte op geen enkele manier onderbouwen.

Natuurlijk weet ook ik dat DIS in verband wordt gebracht met de meest afschuwelijke dingen, het zou kunnen dat ik dat heb meegemaakt, het zou ook kunnen van niet, of dat ik helemaal geen DIS heb, ik vind het allemaal prima zolang ik maar het idee heb dat ik verder kom, ik niks aangepraat krijg, en er niemand vals wordt beschuldigd.

Is verdringen niet iets anders dan dissocieren, dat weet ik eigenlijk niet zo goed, maar volgens mij zit hier wel een vershil in. Volgens mij zit een gedissocieerde ervaring in een ander laatje en in een ander bewustzijn en heb je daar dus geen weet en ook geen last van(sorry, ik leg het een beetje lomp uit), ik bedoel te zeggen dat je het niet weet, dus wat valt er dan te verdringen, zoiets bedoel ik denk ik, maar ik kan er helemaal naast zitten.

Elske

@ Elske Er is vaker onderzoek gedaan naar het effect van verschillende soorten therapieën (Psycho-analyse, behaviouristische, Rogeriaans etc) en het ontluisterende feit is dat de therapievormen qua effectiviteit c.q. gebrek aan effectiviteit weinig voor elkaar onderdoen. De persoon van de therapeut is belangrijker dat het soort therapie dat wordt gegeven. Vast staat wel dat DIS therapie tot de meest destructieve en dure therapievormen moet worden gerekend.

Als het je toch niets uitmaakt of iets werkelijk bestaat, ga dan kleurentherapie doen, of rebirthing . Raadpleeg een astroloog. Of misschien slaap je wel op een aardstraal. Ook dat hoort allemaal niet thuis in de wetenschap.

Dissocciëren hield bij mij in dat ik wazig werd in mijn hoofd en me dan afsloot voor wat er om me heen gebeurde en niet meer hoorde of zag wat er om me heen gebeurde en dus ook nauwelijks reageerde. Alsof je in een soort van droom terecht komt. Ze gebruiken ook termen als depersonalisatie (vervreemding van jezelf, bijvoorbeeld dat je naar je benen kijkt en niet ervaart of voelt dat die van jou zijn of dat ze als elastiek aan voelen) en derealisatie (vervreemding van je omgeving, je ziet de omgeving dan niet meer zoals hij is, maar vervormd of totaal anders dan in werkelijkheid). Dat zijn volgens mij termen die wel geaccepteerd zijn en waar in therapie ook mogelijkheden voor zijn om te behandelen. Waarschijnlijk is jouw behandeling daar dan ook op gericht?

Wat ik hier steeds op de site teruglees is dat er allerlei bewijzen zijn dat je geheugen zich niet kan opsplitsen in persoonlijkheidsdelen en dat dus DIs op die manier helemaal niet KAN bestaan. Wel kan er aangetoond worden door middel van hersenscans dat je geheugen reageert op emoties, herinneringen en gevoelens, maar dat bewijst niet dat je verschillende persoontjes in jezelf hebt zitten.

Daarnaast ben ik zelf van mening dat er in werkelijkheid nooit zoveel mensen met deze klachten kunnen zijn als de hoeveelheid mensen die je nu overal op internet tegenkomt dat beweert DIS te hebben. Op de 1 of andere manier halen ze een soort van “winst” uit het feit te denken, te voelen of te verzinnen dat ze DIS hebben. (dat is MIJN mening en géén beschuldiging naar wie ook!) Mijn winst hierin bestond uit de warme woorden, de geborgenheid en de lieve gebaren en een soort van “groepsgevoel” wat ik vanuit het verleden niet kende.

Ik besef alleen nu dat dat schijn was, een desillusie. De echte geborgenheid en warmte haal ik nu uit het feit dat in mezelf ben gaan geloven en geen leugens meer nodig heb. En ook zeker uit de wetenschap dat ik GEEN verborgen verleden heb. En als dat wel zo is, dan doet dat er helemaal niet (meer) toe.

Ik wil mezelf niet als norm nemen voor de rest, maar ik denk dat dit zeker kan bijdragen in het stellen van kritische vragen aan de therapeut. Al denk ik ook dat heel veel mensen daarvoor te onzeker zijn en laag zelfbeeld om zich hiervan bewust te zijn en dus vaak klakkeloos op hun therapeut vertrouwen. Als een therapeut al goed voelt dan denk je dat hij of zij dan ook wel goed voor je zal zijn. Je gaat per slot van rekening in therapie om een oplossing voor je problemen te zoeken en dan ga je er ook van uit dat zo iemand dus wel zal weten hoe een hij/zij jou moet behandelen.

Jan, ja ik blijf proberen aan te haken hoor(kinpoog) maar op zo’n moment raak je me dus weer bijna kwijt in de disucussie, want hoe kom je er bij dat DIS therapie(iets wat niet bestaat volgens mij, of kan je uitleggen wat je daar mee bedoeld) tot de meest destructieve therapievormen gerekend moet worden. Zit ik voor de kat zijn viool hier mijn verhaal te doen? Of lees je niet goed? Of geloof je me niet? Ik schrijf toch juist dat het beter met mij gaat, dat mij niets wordt aangepraat, laat staan dat er mensen vals beschuldigd worden, dus op welke manier ben ik dan voor wie destructief bezig? Door op een open manier op een keiharde manier aan mijn problemen te werken,kan ik juist destructiviteit naar mijzelf of anderen voorkomen. Concreet bedoel ik met een open manier: van mijn kant dat ik bereid ben om dingen over DIS aan te horen er over te lezen en mij er een mening over te vormen zonder meteen te roepen dat dit niet bestaat en dat ik dit niet heb, van de kant van mijn therapeuten dat er ruimte is om de gestelde diagnose in twijfel te trekken, te bevragen en er kritisch over te zijn. Een dure therapievorm zal het zeker wel zijn, omdat het langdurig is, maar als het helpt kan je er misschien weer opnames mee voorkomen wat alles weer minder duur maakt, maar eerlijk gezegd zijn de kosten van de therapie nu niet het eerste waar ik van wakker lig, maar misschien is dat inderdaad wel een asociale houding. Há, kleurentherapie en rebirthing, als ik te horen krijg dat dit kan helpen bij het behandelen van mijn soort klachten ben ik de eerste die bereid is om als een idioot in een wiegje aan het kleuren te gaan. Jan, ik ben bezig met therapie, niet bezig met vragen als wat is wetenschap en wat is empirisch bewijs voor iets, dat doe ik wel op de universiteit.

Elske

@Elske Het typerende aspekt van dis therapie begint in fase 2: – Behandeling van traumatische herinneringen; Daar begint de ellende van “hervonden herinneringen” Ik heb daar in de twee eerder aangehaalde stukjes van me aandacht aan besteed, evenals aan de destructieve effecten (zelfmoorden echtscheidingen etc.)

In een komend stukje zal ik aandacht besteden aan de wat minder nobele motieven van de trauma-industrie.

Dure therapie? ZEER dure therapie, die niet effectief is.

Waarheid,

Ben blij met hoe deze discussie nu loopt en dat we gewoon open naar elkaar kunnen luisteren zonder met vooroordelen over de ander te komen, eerlijk gezegd had ik die wel hoor in het begin wat jou betreft.

Je raakt voor mij de kern als je zegt dat je hier op de site allerlei bewijzen leest dat het geheugen zich niet kan opsplitsen in deelpersoonlijkheden en dat DIS op die manier helemaal niet zou kunnen bestaan. Ik vind daarvoor geen bewijzen, nou genuanceerder gezegd, ik ben zowel op de hoogte van de bewijzen dat dit niet zou kunnen als van de bewijzen dat dit wel zou kunnen, kortom: ik weet nu dus nog niets. En waarom jullie dat wel doen, geen idee? Maar ik vind de vraag heel terecht en heel interessant, en ik sta daar zeker voor open: Dat DIS op die manier niet zou bestaan. Het is een gedachte die mij aanspreekt en die ik op de één of andere manier erg aantrekkelijk vind.

Vroeger werd het meervoudige persoonlijkheid genoemd, daar is men al op teruggekomen, je kan toch nooit met meer letterlijk in 1 lijf zitten(ik wil niemand nu voor zijn hoofd stoten hoor), nee.. de identiteiten van iemand zouden gedissocieerd zijn. Zelf vind ik de vervanging van de term van meervoudig naar gedissocieerd beter dan het vervangen van de term van persoonlijkheid naar identiteit. Wat is de definitie van een persoonlijkheid, wat is de definitie van een identiteit, hoe stel je dat vast, pas als je dat weet kan je pas beoordelen of daar meerdere van zijn, ja toch?

Hartelijke groeten van

Elske

Jan,

Hoe gaat dat dan concreet Jan, traumaverwerking van hervonden herinneringen? Ik heb juist in de psycho educatie geleerd dat de beste vorm van trauma behandeling is: het zorgen dat iemands dagelijks leven op orde is en niet zozeer het graven,puzzelen en uitpluizen. Wat is het nut van met alle geweld iets willen hervinden wat nu niet voor niets misschien gedissocieerd is? Je lijkt zo zeker te weten hoe het er aan toegaat in een “DIS” therapie bij “DIS” therapeuten, hoe weet je dat? Je praat nu nl. met iemand die het echt kan weten en ik vertel je toch heel andere dingen. Ik merk dat je die niet oppikt. Nogmaals mijn vraag,als je die dingen niet oppikt omdat je denkt dat ik maar wat klests of omdat je erg overtuigd bent van je eigen gelijk en niet open staat voor iets anders, dan is dat prima, maar dan ga ik leuk wat voor mijzelf doen, ik zei al eerder dat ik hoop dat ik niet voor de kat z’n weet ik wat hier nu veel tijd in steek. Je eindigt nu ook weer je stukje met “dure therapie die niet effectief is” terwijl uit alles wat ik schrijf je kan opmaken dat ik profijt heb van de behandeling, dus wat is daar dan niet effectief aan?

Hartelijke groeten van

Elske

Als ik je goed begrepen heb, zit je nog niet zo lang in deze therapie (fase 1). Maar uit wat ik gelezen heb kan de therapie makkelijk zes tot tien á twaalf jaar duren. Dat is nogal wat. Het is nogal een “leap of faith” om te veronderstellen dat het een heilzame therapie is. Zeker als je bedenkt wat een “colateral damage” er wordt aangericht door de aanhangers van deze kwak therapie.

Maar daar fiets jij iedere keer overheen, als het jou baat (dat weet je pas als de therapie klaar is!), wat maakt het dan uit dat vele clienten en families door dit soort kwakkers naar de kl*ten zijn geholpen. Of is dat allemaal de schuld van de simulanten, zoals een mij welbekend webmeesteres beweert? Lekker makkelijk en gewoon onwaar. De therapeut is de oorzaak van al die ellende.

Uit Skepter: “Verscheidene MPSeskundigen (waaronder prof. Onno van der Hart) geloven dat satanssekten in staat zijn om doelbewust alterpersoonlijkheden te creëren die volledig kunnen worden geprogrammeerd. De satanisten slagen er feilloos in hun kinderen een dubbelleven te laten leiden. ‘s Nachts worden zij gedwongen aan gruwelijke rituelen deel te nemen, terwijl ze zich overdag op school als normale kinderen gedragen die zich niets van de wreedheden herinneren. bron: http://www.skepsis.nl/epe.html

Dat soort mensen kan je toch niet serieus nemen. Ik zou die van der Hart niet eens een honden-zindelijkheidstraining toevertrouwen.

Ik heb genoeg mensen gesproken die gelukkig later realiseerden dat hen iets was aangepraat (ook door “wetenschappers”), dus ik weet heel goed waar ik over praat.

Het beste!

Jan,

Dat patienten en families in ernstige problemen zijn gekomen omdat er ten onrechte de diagnose DIS is gesteld met daarbij de veronderstelling dat er ik weet niet wat is gebeurd, is voor mij geen reden om een therapie die goed lijkt te werken, af te breken. Bedoel je dat ik daar naar jouw smaak pas niet overheen zou fietsen als ik zou zeggen; joh…je hebt gelijk,DIS bestaat niet, mijn therapeut bazelt maar wat, ik ga maar iets anders doen. Dat is toch raar? Wat zou ik volgens jou dan nu wel moeten doen?Waar ben ik beter mee geholpen?

Ik merk dat ik mijn vragen heel concreet aan je moet stellen dus: Je zegt dat je genoeg(?) mensen hebt gesproken die later zich realiseerde dat hen iets was aangepraat, dus dat je weet waar je het over hebt.Dat kan. Maar dan zou ik graag willen weten over wat voor aantal of percentage je het hebt en waarom alleen jij deze informatie hebt? Is door jou onderzocht uit hoofde van je functie(wat die ook moge zijn)hoe die foute diagnose tot stand is gekomen? Dus even heel concreet: Je weet dat therapeut X per jaar zoveel patienten in behandeling heeft, daarvan hebben er zoveel de diagnose DIS gekregen en daarvan zijn er zoveel aan jou komen vertellen dat dit niet waar is en dat hen iets is aangepraat. Waarom komen die mensen speciaal naar jou. Kan het zo zijn dat jij in een bepaalde scene, milieu of kringen verkeerd waardoor je een vertekend beeld krijgt van het gehele werkelijke probleem? Dit is echt een open vraag hoor, ik probeer te begrijpen hoe je tot zulke conclusies komt, that’s all. Als je goed leest, lees je dus ook dat ook ik vind dat er een werkelijk probleem is, in het geval dat mensen een DIS diagnose aangepraat krijgen!!!

Je moet toch met wat bewijzen komen of ben je in jouw ogen al meteen een kwakzalver als je niet bij voorbaat uitsluit dat er iets zou kunnen bestaan zoals DIS? Dat is toch precies eenzelfde beperkte blik waarvan je bepaalde DIS therapeuten beschuldigd?

Dat stuk wat je schrijft over Onno van’t Hart: dat weet ik niet, ik hoop dat het niet waar is, dat weet ik echt niet, maar het zou kunnen zijn dat dit soort gruwelijkheden wel plaats vinden, ik heb daar echt geen idee van, ik heb er zelf gelukkig geen ervaring mee.

Elske

En nu even iets luchtigs

Wat zal ik gaan eten vandaag, ik heb helemaal geen zin om te koken, ben ik heel slect als ik een patatje ga halen?

Fijne avond allemaal

Elske

Als je maar geen RAS friet koopt, dat is net gefrituurde aardappelpuree, zonde van de aardappel!

@Jan en Elske Ook ik heb therapie gehad gericht op DIS en het integreren van “persoonlijkheidsdelen”. Bij mij stond voornamelijk het dagelijkse leven centraal; structuur en (emotionele) stabilisatie. (fase 1 dus) Ik heb 12 therapie gehad bij mijn huidige therapeut en ondanks dat ik geen DIS had heb ik ontzettend veel geleerd, gevoeld en ervaren waardoor ik me nu wel compleet, geestelijk sterk en vol zelfvertrouwen voel. En dat komt met name ook door de empathische manier van benaderen van mijn therapeut en het gevoel dat hij me steeds gaf dat ik ondanks mijn fouten en gebreken er toch mag zijn en gewoon goed ben zoals ik ben. Dat wat jij Elske waarschijnlijk ook in jouw therapie ervaart of zal ervaren. Misschien was het bij mij sneller gegaan zonder mijn DIS-leugen, maar ik weet zeker dat ik deze tijd wel degelijk nodig had om mezelf te worden. Ik heb dus ook wel heel erg veel aan de therapie gehad en is het voor mij absoluut geen weggegooid geld geweest. Ik heb heel lang het schuldgevoel gehad dat ik (onterecht) een plek innam van iemand die de therapie misschien wel veel harder nodig had dan ik. En al klinkt dat misschien heel lullig voor al die mensen die zelf nog in de ellende zitten; om eerlijk te zijn voel ik me nu niet (meer) schuldig dat ik op deze manier toch gekregen heb wat ik schijnbaar nodig had om gezond te worden. Je gaat toch in eerste instantie in therapie voor jezelf en niet om het een ander naar de zin te maken. Door mijn eigen verhaal denk ik ook zeker niet dat elke DIStherapeut (das iemand die werkt met alters, integratie, traumaverwerking enz) in de gaten heeft wat een (suggestieve) therapie voor invloed kan hebben op iemand die te open staat voor dit soort dingen en daardoor onbewust meegaat in een onwaarheid. Er zijn tegenwoordig nou eenmaal empathische therapeuten die een cliënt met een “warme” aanpak sterk kunnen beïnvloeden. Daar moeten ze zichzelf heel erg bewust van worden en toch een professionele afstand houden. Er zijn regels in therapeutenland zoals “niet aanraken”, “geen persoonlijk contact”, bepaalde uren van bereikbaarheid, enz. Die regels (merk ik nu) zijn er niet voor niks. Ik heb jaren gewenst dat ze er niet waren, maar mijn therapeut heeft zich daar altijd keurig netjes aan gehouden (behalve het aanraken, want dat heeft bij mij in therapie juist wel een hele wezenlijke bijdrage geleverd aan mijn genezingsproces) Dat is ook de reden waarom ik langzaam geleerd heb autonoom te functioneren en mijn eigen verantwoordelijkheden te nemen en te dragen voor de dingen in mijn leven. Er zijn genoeg therapeuten die TE betrokken raken bij hun cliënten en dat doet ze meer kwaad dan goed. Met name de DIStherapie staat daarom bekend.

Jee ik zit wel op de praatstoel vandaag Ik ga nu maar eens wat te eten in elkaar flansen

Groetjes Waarheid

Waarheid,

Ik vind je verhaal heel duidelijk, ook dat je nou eens helder omschrijft wat een DIS therapeut is maar het eind snap ik dan helemaal weer niet. Elke goede therapeut weet toch dat als je met mensen werkt die getraumatiseerd zijn, het zowel voor die persoon als voor die therapeut heel erg belangrijk is om afstand te bewaren, iemand niet te dicht op de huid te zitten en niet teveel betrokken te raken. Hoe kan jij dan beweren dat DIS therapie erom bekend staat dat de therapeut TE betrokken raakt. Ik herken dat in mijn geval echt helemaal niet.Waar baseer jij dit dan op?

Ik ga toch maar dat frietje halen.

Vanavond ben ik niet zoveel online, maar er is al weer genoeg materiaal voor iedereen die dat wil om na te denken.

Ik weet niet of ik in het vervolg nog heel veel aan deze discussie kan bijdragen, ik merk dat ik mijzelf begin te herhalen en dat vind ik altijd heel irritant als een ander dat doet, dus dat wil ik eigenlijk niet.

Ook blijf ik met bepaalde vragen zitten, het kan wel zo zijn dat…oke.. ja maar hoe zit het dan weer met dat…kortom, ik blijf er niet uitkomen en ondertussen ga ik morgen gewoon maar weer naar mijn therapie(me niet afschieten hoor!!!)

Hahahaha Jij moet zelf weten of je naar therapie gaat of niet. jij bent de enige die daarin bepaalt of je er baat bij hebt of niet, daar kan niemand over oordelen. En ik denk dat jij op dit moment kritisch genoeg bent om jezelf niks op de mouw te laten spelden.

Uit de voorbeelden die ik ken uit de DIStherapie (en dan met name die beschreven zijn in boeken en de docu’s die op tv zijn geweest blijkt dat dat soort therapeuten verder gaan wat grenzen betreft dan een “normale” therapeut. Knuffelen, meer mogelijkheden om zomaar tussendoor langs te komen en te bellen, zelf contact opnemen met de cliënt, kadootjes geven (aan de zogenaamde kindsdelen), verhaaltjes voorlezen in therapie, speelmogelijkheden creëren voor de kindsdelen enz. Dat bedoelde ik met mijn laatste stukje.

Eet smakelijk en sterkte morgen met je therapie Waarheid

Oh ja, wijs je therapeut op deze site en op http://www.traumaversterking.nl Misschien steekt ie er nog iets van op

Ter illustratie van waar sommige therapeuten toe in staat zijn: Ik ken een therapeute (psychologe) die een “kind“alter aan haar borst liet lurken. Waargebeurd, hier in Nederland!

Hallo Jan,

je hoeft geen distherapeut te zijn om de fout in te gaan!

groet, Yael

Wat jij hierboven schrijft heeft niets te maken met dis, slechts met een doorgeschoten therapeut. Btw, kan je dit bewijzen??

@ Yael, ik heb inderdaad een naam + adres van deze therapeute.

Natuurlijk zijn er ook buiten de Dis beweging therapeuten die rare dingen doen. En ik zeg ook niet dat alle Dis therapeuten zo zijn. Maar er zijn ook uit de literatuur absurde voorbeelden bekend waarbij bijvoorbeeld de therapeut met een kindalter naar McDonalds gaat.

Jan, maar geloof jij dan alle verhalen die (voormalig) dis clienten jou vertellen? Dat lijkt me erg naief en jij lijkt me om de donder geen naieveling.

@Yael, dank voor je compliment! Ik heb twee verschillende bronnen hiervoor. Meer zeg ik er niet over.

Meen je dat nou Jan, een therapeut die haar client de borst gaf. Ziek, ziek en nog eens ziek en valt wat mij betreft onder sexueel misbruik in een hulpverleningssituatie.

@Suighnap Ik heb niet de indruk dat er een sexuele bedoeling aan ten grondslag lag. Ik kan natuurlijk niet in het hoofd van deze psychologe kijken, maar het had meer te maken met het bieden van veiligheid en geborgenheid aan een baby-alter ofzo.

Nou , mijn patatje komt bijkans weer eruit van dit soort verhalen! Daar kan je natuurlijk kort over zijn, over dit soort dingen, dat kan NIET door de beugel. Mijn indruk is dat in het alternatieve circuit en ook wel in vrij streng christelijke kringen(wellicht haal ik mij nu een hoop ellende op de hals, maar dat is dan maar zo)door mensen die geen opleiding tot psycholoog,psychotherapeut of psychiater hebben gevolgd zulke praktijken (kunnen) voorkomen. Misschien ter verduidelijking in een boek Gedeelde Eenheid beschrijft een patient een soort van verwerkings ritueel waarbij iets dat in een creatieve therapie is gemaakt, mee wordt genomen naar een plek, daar is dan behalve haar therapeut nog iemand anders bij, en wat dan volgt vind ik iets heel engs hebben, er wordt iets wits aangetrokken en dan vind dat ritueel plaats en later gaat zij als reiniging naar een sauna en spreekt later op die middag geloof ik nog in een café met één van die aanwezige therapeuten af. Pin me niet vast op details, wat ik mij herinner ging het in haar boek er ongeveer zo aan toe. Ik was heel erg verbaasd dat op het forum van caleidoscoop (een vereniging voor mensen met een dissociatieve stoornis) iedereen vol lof was over dat boek, ik vond het een heel slecht boek, want ik kan mij niet voorstellen dat het er in een therapie zo aan toe gaat, niet meer vandaag de dag en niet in een reguliere GGZ instelling. Jan, ik begrijp iets niet(nou eigenlijk wel meer niet) maar waarom komen die mensen met hun verhalen bij jou, hoe weten zij van jou, of zoek je hen actief op. Kan je iets meer vertellen over wie je echt bent in het dagelijks leven, dan kan ik het beter plaatsen, nu blijven het voor mij loze kreten. Oke, je hebt de naam en het adres van die therapeut, so what, misschien verzint diegene het wel, trouwens als mij zoeits zou gebeuren zou ik gewoon een klacht indienen bij een medisch tucht college o.i.d. ik zou niet het internet afstruinen of ene Jan Potdori geinteresseerd is in mijn verhaal.

Hoe erg deze verhalen ook zijn, wat zegt dat dan over hoe mijn therapie verloopt,

Waarheid,

Jij noemt voorbeelden van hoe volgens jou therapeuten die mensen met DIS behandelen verder gaan wat betreft grenzen dan wat regulier gebruikelijk is, ja toch, dat is toch wat je bedoeld te zeggen? Ik krijg steeds meer het idee dat ik van een andere planeet kom, dit heb ik dus nog nooit om mij heen gezien en ook niet zelf meegemaakt, ik zou bijna aan mijn eigen waarnemings- en oordelingsvermogen gaan twijfelen zeg!!! Vooral omdat het hier als stellige waarheden staat, dat het dus gebruikelijk is dat het er zo aan toe gaat in een gemiddelde DIS behandeling.

Ik heb het dus wel meegemaakt in een vorige therapiesetting dan mijn huidige en ook gelezen en gehoord in mailgroepen als ememo, caleidoscoop en fragile wing.

Wat betreft die klacht indienen bij de tuchtraad, sommige therapeuten die als DISpeut werken zijn niet aangesloten bij zo’n bond voor therapeuten (weet niet meer hoe die heet) en dan doet het tuchtcollege dus niks noppes nada niente! En zelf via de rechtbank kun je niks beginnen, maar daar weet Kitty je meer over te vertellen.

@Elske Overigens hoeven deze verhalen niks over jouw therapieverloop te zeggen, maar door dit te lezen ben je hopelijk wel wat meer op je hoede. En zo hoop ik dat ook voor vele anderen die hier lezen.

Oh ja, als je op google zoekt naar DIS of fictieve herinneringen of andere onderwerpen die hier ter sprake komen, kom je vanzelf ook deze site tegen, zo vinden ook veel herroepers deze plek en dus ook Jan.

Ik krijg steeds meer het idee dat deze hele discussie gaat over hoe kwalijk het is als kwakzalvers en andere alternatieve hotemetoten hun ideen op je gaan uitleven. Maar wat heeft dat dan met DIS te maken, dat snap ik dus nog niet.

in DISland zijn veel van dit soort verhalen bekend….

Omdat DIS juist zo’n “vage” diagnose is.

Jeetje, mijn pc doet niet wat ik wil

vanuit DIS kun je eigenlijk alles recht praten wat krom is. Als ik jou was zou ik alle anderen stukken van Jan Potdorie hier op deze site eens lezen, dan snap je het allemaal wat beter.

En ook op http://www.traumaversterking.nl lees je een aantal ellendige verhalen rond DIS die op hetzelfde neerkomen.

Waarheid,

Aan de hele diagnose DIS is niets vaags. Er staan 5 duidelijke criteria in de DSM IV, voldoe je daar aan dan heb je het, voldoe je daar niet aan, dan heb je het niet, dat is alles, niks anders dan wat betreft welke andere diangose dan ook. Bijv. op http://www.hulpgids.nl kan je dat vinden,informatie, ziektebeelden en dan dissociatieve stoornissen selecteren. Als jij 12 jaar lang hebt gesimuleerd ken je die ongetwijfeld van buiten dus ik zeg dit meer voor een buitenstaander(mag je toch wel plagen hè).

Over welke verhalen heb je het nu die bekend zouden zijn vanuit DIS land?

Ik geloof dat ik het best goed begrijp maar dat ik het gewoon niet met jullie eens ben, dat kan toch, dat mag toch? Ik heb me heel erg ingelezen en ken de stukken van Jan.

De verhalen op traumaversterking ken ik, mijn therapeuten trouwens ook, maar ik vind dat vooral meer van hetzelfde, het zegt mij niet veel dat alleen vanuit die groep DIS in twijfel wordt getrokken.

Dit was mijn bijdrage aan de feestvreugde voor vandaag, ik ga lekker even kassie kijken(TV dus)

Elske

leuk die pc’s die niet doen wat je willen hè

Ik heb het over verhalen die geschreven worden op sites van DISmensen en boeken van mensen als Liz Bijnsdorp. Dus mensen die zelf denken of zeggen DIS te hebben. En op ememo zul je dit soort verhalen ook tegenkomen. Als je sommige stukjes vanuit een nuchtere blik leest is het bijna lachwekkend, maar zoals ik al ergens las hier eigenlijk om te huilen.

Als je googled op DIS kom je die vanzelf tegen met de meest uitgebreide beschrijvingen van hun therapie.

Over de diagnose via DSM kan Jan je meer vertellen dan ik, die heeft daarvor gestudeerd en nee die ken ik niet uit mijn hoofd (vreemd he? hahaha) Het moeilijke aan DIS is dat het niet via wetenschappelijke methoden als hersenscans en dergelijke is aan te tonen. In tegenstelling tot schizofrenie, pddnos, depressie en sommige andere ziektes die in DSM beschreven zijn. DIS is alleen maar vast te stellen via een vragenlijst en observatie. (net als borderline overigens) De punten die daarin opgesteld zijn, zijn “bedacht” vanuit die optiek en dus niet betrouwbaar genoeg om werkelijk van een bestaande “ziekte” te kunnen spreken. DIS is op veel manieren in te vullen en afhankelijk van de manier waarop een therapeut het interpreteert. Ook de wijze van behandelen verschilt dus aanzienlijk onderling in therapeutenland en de ene therapeut zal er wel op een gezonde manier mee omgaan en de ander dus op een ziekelijke manier. Mijn mening is dat hier eenduidigheid in moet komen, dit om juist zulke schadelijke effecten te voorkomen als je hier en op traumaversterking leest. Verder kan ik je er niks over uit leggen. Jij mag natuurlijk een andere mening hebben. Maar volgens mij kan dat bijna niet als je naar de feitelijke verhalen kijkt die er liggen, ook al zijn jouw gevoel en jouw ervaringen totaal anders. Dat moet je (heb ik hier ook geleerd hihi) niet als maatstaf nemen.

Ik ken wat verhalen van achter mensen die in het echt ken, maar die mensen moeten jou dat zelf maar vertellen, want sommige van hun lezen hier ook. Ook het boek “vaag verleden” van Kitty Hendriks zal je een boel verhelderen over de manier waarop therapeuten kunnen indoctrineren in je hele wezen.

@Elske Veel over mijn beweegredenen heb ik eigenlijk al vaker verteld. Ik kwam met MPS/DIS in aanraking door alles wat ik geschreven heb over een geloofsgemeenschap met sektarische kenmerken (Berea). Via ex Bereanen leerde ik zo over ene Thornberg, die een satanische variant op MPS/DIS verkondigt. Ik heb allereerst Thornberg op de korrel genomen (ik ben mogelijk de reden dat hij een seminar in Nederland heeft afgezegd) en heb me toen meer verdiept in de achtergronden van MPS/DIS. Ook de onzin die de EO het afgelopen jaar schreef over een ontdekte bruid van Satan stimuleerde me enorm.

Ik heb me dus meer verdiept in de DIS “theorie”, en dat blijkt gewoon geen wetenschappelijke theorie. De onbewezen uitgangspunten zijn in strijd met wat wél bekend is over het menselijk geheugen.

Ik maak me daar druk om, ik ben zelf ook psycholoog en als ik zie wat sommigen in de klinische hoek er een puinhoop van maken, geneer ik me dood. Deze kwakkers ondermijnen het vertrouwen in de ( sociale) wetenschappen.

Ik besef dat ik nu even heel generaliserend ben (en dus sommigen onrecht aandoe) maar al tijdens de studie bleek er een groot verschil tussen studenten “klinische” psychologie en anderen.

De eersten hadden weinig interesse en benul van statistiek en methodologie. Veel van hen waren toen al luchtfietsers die zich bezighielden met NLP (toen in opkomst) en andere modieuze trends.

Ik zie nu waar hun naieviteit in praktijk toe leidt. En ik rinkel de alarmbel. Echte wetenschap is altijd gebaseerd op bewijs, op herhaalbaarheid. Maar daar hebben deze klinici geen boodschap aan, ze baseren zich op anecdotisch bewijs. Ze verkondigen een ideologie die ze niet kunnen bewijzen en waarbij ze bewijzen van het tegendeel (die voldoen aan de eisen van toetsbaarheid en herhaalbaarheid) verwerpen als die niet in hun straatje passen. Dat heet pseudo-wetenschap!

Jan en waarheid,

Super bedankt voor deze duidelijke uitleg, ik kan m.n Jan jou ook nu wat beter plaatsen. Ik ga er eens goed over nadenken wat jullie allemaal schrijven want tot op zekere hoogte vind ik het vrij plausibel klinken. Maar waar ik dan tegenaan loop is deze vraag. Als het niet zo is dat er dus zoiets bestaat als DIS en dat je als gevolg van een trauma dus een opgesplitst bewustzijn hebt en er ook niet zoiets bestaat als amnesie(dat is toch het belangrijkste discriminerende symptoom voor DIS, dus waarmee DIS zich onderscheidt van een andere diagnose?)Wat is er dan voor verklaring voor hoe het er soms bij mij aan toe gaat. Bijv. dat ik op mijn giro afschrift zie dat er op een bepaalde dag een pinbetaling ergens is gedaan, dat is een feit, daar kan ik niet omheen, feit is ook dat ik daar geen weet van heb, nou kun je dat in twijfel trekken en afdoen met dat ik mij het inbeeld of verzin dat ik dit niet meer weet, maar dat is wel een hele ingewikkelde gedachtegang om bij je eigen veronderstelling uit te kunnen komen. Dit soort gewaarwordingen heb ik al jaren dus ook voor ik met wat voor therapie dan ook en wat voor therapeut dan ook in aanraking kwam. Wat voor verklaring zou dat dan volgens jullie hebben, als ik dus niet dissocieer, amnesie heb en soms dus in een andere bewustzijnstoestand ben. Erg goed vind ik het, dat mijn (DIS)therapeut, de eerste was om te zeggen dat dit dan wel misschien vanuit deze diagnose verklaard kon worden maar dat het daarnaast heel belangrijk is om uit te zoeken of er niet iets neurologisch met mij aan de hand is, dat is gebeurd en dit is niet het geval.

@ Elske, ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat ik soms ook me gek zoek naar de verklaring voor een bepaalde “pin” betaling. Soms koop je iets bij een winkel en verschijnt het op je afschrift onder een volledig andere naam.

Dan is het moeilijk terugvinden. Ik herken dus dat gepuzzel, en soms schiet het opeens te binnen, of soms vind ik de rekening (als ik geluk heb).

Van hieruit is er voor jouw klachten door mij in ieder geval niet zomaar een verklaring te vinden, zou wel erg makkelijk zijn zo vanachter mijn pcschermpje Misschien heb je wel last van een bepaalde vorm van dissociatie. Dat kent iedereen, je kent wel het bekende “wegdromen tijdens het autorijden” en dan na 10 kilometer denken: hee, ben ik hier al? Of zo verzonken zijn in een boek of film dat je niks meer mee krijgt van je omgeving. Dat zou een hele simpele verklaring kunnen zijn voor jouw “blackouts”. Zoals ik al schreef kan ik dat ook erg makkelijk. Ik kan bijvoorbeeld als ik bij de tandarts ben zomaar wegdromen door aan andere dingen te gaan liggen denken (een soort van zelfhypnose misschien?), niks merken van de behandeling en 15 minuten later vrolijk naar huis gaan, geen pijn te hebben gevoeld en niet meer bewust te weten wat ze precies gedaan heeft (behalve dan met tangetjes in mijn mond te hebben gewroet). Erg makkelijk overigens. Dat is dan nog geen andere persoonlijkheid die het overgenomen heeft lijkt mij en dus ook geen DIS Zoals jij het noemt is het waarschijnlijk gewoon een andere “bewustzijnstoestand” oftewel een soort van trance. Het is bekend dat de ene persoon makkelijker te hypnotiseren is dan de ander en wellicht dat dat ook met jou aan de hand is. Zou een hele simpele verklaring kunnen zijn Kunst is dan om daar inderdaad controle over te krijgen en misschien kan jouw therapie daar een steentje aan bijdragen.

Na uren lezen ben ik weer bij en kan ik me weer eens met de zaak gaan bemoeien …

Om te beginnen Elske, ik heb nooit de diagnose dis gehad. Mijn therapeut deed daar niet aan (zo zij ze het zelf). Waar ze wel aan deed was je in contact brengen met allerlei kindsdelen, die mij zouden kunnen vertellen wat er ooit met mij gebeurd zou zijn. Ik begreep het verschil niet zo, maar goed … De kern van mijn verhaal is dus niet een verkeerde disdiagnose, maar herinneringen die mij aangepraat zijn aan ernstig misbruik dat nooit gebeurd is. De hele therapie was gericht op het hervinden, herbeleven en zodoende verwerken van trauma’s die dus niet bleken te bestaan.

Door als eerste herroeper een website op te richten en een boek te schrijven hebben veel vrouwen en een enkele man met dezelfde ervaringen contact met mij gezocht en een aantal hebben hun verhaal op mijn site gezet. Daar zitten veel dis-diagnoses tussen die niet bleken te kloppen en daaraan gekoppeld herinneringen van alters die net zo min waar bleken. Ik noem vaak mijn eigen situatie als voorbeeld, maar de achtergrond van waaruit ik schrijf zijn ook al die verhalen van andere herroepers en van ouders die contact met mij hebben gezocht in de hoop te kunnen begrijpen wat er met hun kinderen aan de hand is, die hen van de vreselijkste dingen beschuldigen die ze nooit gedaan hebben.

Ik vind het jammer om ergens hierboven van je te lezen dat je de verhalen op Traumaversterking vooral ‘meer van hetzelfde vindt, wat niet meer zegt dat aan die kant dis in twijfel getrokken wordt’. Dat is niet de reden waarom herroepers hun verhaal op mijn site laten plaatsen, maar omdat ze het belangrijk vinden dat er meer voorbeelden bekend raken van hoe valse herinneringen en een verkeerde dis-diagnose je leven verwoesten en daarbij het leven van de mensen die je vals beschuldigd. Dat de meesten vervolgens ook aan dis gaan twijfelen is wat anders en zeker niet hun boodschap.

Na mijn therapie en het herroepen ben ik mij gaan verdiepen in alles wat over het geheugen te kennen valt en voor mijzelf tot de conclusie gekomen dat DIS niet bestaat. De verhalen van herroepers die dis gehad zouden hebben bevestigen mij daarin. Daar zitten ook herroepers bij die bij de grote diskundigen in therapie zijn geweest, die alle testen hebben gehad enz. Dus niet alleen maar alternatieve therapeuten die er maar wat op los freubelen. De naam en faam van die diskundigen zegt mij dan ook niets meer. Diagnoses en behandelmethoden die zoveel schade kunnen aanrichten zouden wat mij betreft verboden moeten worden!

Je noemt steeds dat jouw therapie voor jou alleen maar goed is. Zoals je beschrijft dat het op het hier en nu gericht is klinkt niet verkeerd, maar blijft toch dat er een disdiagnose aan ten grondslag ligt, wat dus de potentie heeft tot valse herinneringen te leiden. Ik vind het dan toch riskant, ook al voelt het voor jou nu goed.

In je laatste bericht vraag je je af wat dan de verklaring voor jouw klachten zou kunnen zijn als dis niet bestaat. Ik wil me niet wagen aan een antwoord, want daar ben ik niet toe gekwalificeerd. Maar misschien heb je wel een andere dissociatieve stoornis die kan verklaren waarom je er soms niet helemaal bij bent. Mijn bezwaar tegen de DISiagnose is dat die impliceert dat er traumatische ervaringen zijn waar je geen weet van hebt, want zonder trauma had je je niet hoeven afsplitsen. Je zegt zelf niets van trauma’s af te weten, dat geeft alle ruimte om ze aan te praten. De eerste suggestie is dmv deze diagnose nl al gedaan.

En ‘aanpraten’ gaat anders dan het woord doet vermoeden. De therapeut verzint het echt niet allemaal voor je, maar door suggestie en contact zoeken met kindsdelen of alters komen vanzelf de meest vreselijke verhalen aan de oppervlakte. Volgens mij is dat toch waar dis-therapie toe leidt en is in ieder geval hoe ik het van alle herroepers heb gehoord en ook lees op disfora.

Tot zover even, ik ga bijkomen van een drukke dag.

Goede morgen Kitty,

Ik ben het zo ontzettend met jullie eens als het gaat om dat het verkeerd is als je vanalles door een therapeut aangepraat krijgt, wat mij betreft om het even bij welke diagnose dit gebeurt of wat je dan aangepraat krijgt. Ook krijg ik het idee dat bijv. jij mij aanpraat dat ik dingen aangepraat krijg(sorry, het is nog vroeg, volg je me nog?)Dat idee heb ik dus niet maar ik ben daar zeker alert op. In mijn geval heb ik geen weet van vroegere trauma’s in de zin van herinneringen/herbelevingen die terugkomen, maar ik heb wel de feiten gelezen uit de rapporten van wat nu een raad van kinderbescherming is, waaruit ik opmaak dat ik fysiek er op zijn zachst gezegd niet goed aan toe was, maar dat vind ik niet een onderwerp voor de vroege morgen, ook niet dingen die ik hier zou plaatsen. Ik wil maar zeggen, het is dus wel gebeurd en in die zin heb ik er wel weet van. Nuchter kan ik ook nog wel bedenken dat als ik de boeken moet geloven dat dit soort dingen best tot een DIS zouden kunnen leiden, nogmaals alle ins en outs hoef ik niet op te rakelen en misschien heb ik geen DIS of misschien heeft DIS geen wetenschappelijk bestaansrecht, kan zijn, maar ik voel me prima bij de therapeuten waar ik nu ben en het gaat goed met me. En natuurlijk zullen ook de “echte” therapeuten die mensen met DIS behandelen heus wel eens fouten maken, in de zin dat de diagnose onterecht wordt gesteld. Ik blijf vinden dat het de discussie er niet helderder op wordt: Jan heeft het vooral erover dat DIS (wetenschappelijk) niet onderbouwd kan worden en dus niet bestaat, jij en waarheid waarschuwen vooral voor het aangepraat krijgen van de diagnose en daarmee een traumatisch verleden maar ik hoor jullie nergens zeggend dat DIS niet zou bestaan of dat mensen geen traumatische dingen zouden meemaken die daartoe zouden kunnen leiden, of ben ik nog niet goed wakker? M.i. gaat het dus om 2 volledig verschillende dingen maar dat heb ik al vaker gezegd. Het valt mij op dat ik hier als enige schrijf als iemand met de diagnose DIS, dat vind ik raar, nou was de toon in het begin niet zo dat je denkt, goh, ik ga mij eens lekker in het hol van de leeuw begeven(knipoog) maar jullie vallen best mee hoor!!!(vind ik tenminste). Ik wil maar zeggen dat ik mij een beetje alleen voel staan omdat ik zo “gek” ben om met het andere kamp(jullie dus) te praten. Dit is echt niet als verwijt naar wie dan ook bedoeld, maar slechts een prikkeling tot uitnodiging om hier mee te doen, wie dat wil en wie dat aankan.

Jan, je antwoord op mijn voorbeeld van de pinbetaling, vind ik een zwaktebod, ik had op zijn minst toch moeten weten dat ik daar ben geweest, wat ik daar heb gekocht en waarom ik niet op mijn werk was, daarnaast ben ik een super geordend iemand. Het wordt natuurlijk nog ingewikkelder als dit soort dingen geen losse incidenten zijn maar dit structureel gebeurt. Vooralsnog kan dit dus vanuit een DIS theorie wel verklaard worden en belangrijker, ook behandeld worden(het geheugenverlies doet zich nu minder voor).

Fijne dag allemaal gewenst

Elske

Elske,

Ik steun je 100%, hoewel ik geen dis heb.

@Elske Ik vind jouw verhaal ook een duidelijke en erg goede tegenhanger van alles wat hier geschreven is en beweerd wordt. En je komt op mij ook erg integer en eerlijk over. Door jouw reacties is het ook mogelijk om rustig te reageren en goed na te denken over deze andere kant die jij schetst. Ik ben niet zoals Jan dat ik overal wetenschappelijk bewijs voor hoef te hebben, maar als je alles zo op 1 hoop gooit zitten er een hoop goede dingen in wat hij schrijft en hoop ik zeker dat veel mensen die in die situatie zitten 10 keer nadenken voordat ze een stap verder zetten in DISwereld. Heb jij trouwens (intensief) contact met andere DISsers? Want ook dat kan erg schadelijk zijn voor het beeld dat je hebt van DIS. DIS kan erg aanstekelijk werken. Zo lang je alleen afgaat op wat je zelf voelt en meemaakt en je niet mee laat slepen in verhalen van anderen en vooral ook nuchter blijft met 2 benen op de grond denk ik zeker dat jij ver zult komen. Ik vind jouw bijdrage op deze site erg prettig. De open manier waarop jij iedereen hier benadert geeft anderen ook de mogelijkheid om op die manier terug te reageren. Daardoor heb je ook niet zo het gevoel dat er 2 kampen zijn, maar meer 2 partijen die van elkaar kunnen leren en elkaar juist kunnen aanvullen. Zouden we allemaal een voorbeeld aan kunnen nemen!

Hoi Elske, wat leuk om voor de verandering eens te lezen dat we best meevallen hier. Ik ben het daar volkomen mee eens

Ik wil jou helemaal niks aanpraten hoor, het zijn alleen bedenkingen die ik heb. En als je zegt dat je er alert op bent dat je niets aangepraat wordt in therapie stelt dat mij niet gerust, want ook ik was daar alert op en bracht het keer op keer ter sprake en ondertussen kon het dus toch gebeuren.

Jij stelt jouw situatie als voorbeeld, dus daar reageer ik op, maar dan meer in zijn algemeenheid, want ik ben nooit bij jou therapie en kan niet oordelen over hoe het er aan toe gaat. Als jij vind dat mijn reacties helemaal de plank misslaan wat jou betreft laat je ze voor wat ze zijn, maar hoop ik dat iemand anders die in therapie is met een dis-diagnose en zonder herinneringen zich er misschien wel door laat waarschuwen.

Feit is nl wel dat in de regel iemand die de diagnose dis krijgt en daarvoor in therapie gaat vroeg of laat met alters of deelpersoonlijkheden of hoe je het wilt noemen in contact komt en er van alles naar boven komt wat door moet gaan voor de traumatische ervaring die aan de dis ten grondslag ligt.

Je zegt ook dat er eigenlijk twee discussies gevoerd worden, maar volgens mij heeft het allemaal wel met elkaar te maken en is het erg moeilijk om de zaken te scheiden. Je kunt het natuurlijk wel proberen, als het zaken meer opheldert kan dat alleen maar welkom zijn. Maar waarschijnlijk was je echt nog niet goed wakker toen je dit schreef , ik heb nl wel duidelijk gezegd dat ik niet in het bestaan van dis geloof. Maar het zal wel kloppen dat ik vaker benadruk dat het aangepraat kan worden, zo doen we allemaal onze duit in het zakje.

En ja, je bent de enige die hier nu schrijft met dis, maar anderen zijn je voorgegaan. De discussie liep meestal dood als er alleen nog maar gescholden werd op Waarheid, of als voor de zoveelste keer wij een persoonlijk geval ter beoordeling aangeboden kregen en onze reactie vervolgens niet op prijs gesteld werd.

@ Elske Over die pinbetalingen: je was zelf nogal summier over dat “pin“raadsel, maar uit wat je schreef herkende ik iets. Met name als het grotere bedragen betreft zit zoiets dwars en ik zocht me dan rot naar de verklaring.

Maargoed, dat is natuurlijk niet de kern van je betoog. Mijn uitgangspunt is en blijft dat de dis theorie uitermate onwaarschijnlijk is als verklaringsmodel. Met name het volledig verdringen van traumatische gebeurtenissen en het (als gevolg hiervan) dissocieren gaat er bij mij niet in. Natuurlijk kunnen kinderen een trauma oplopen doordat ze bijvoorbeeld in een “verkeerd” nest terecht komen. Met vaak zeer ernstige gevolgen. Daar is ook voldoende empirisch bewijs voor (denk b.v. aan de experimenten van Harlow met aapjes en surrogaatmoeders van ijzerdraad).

Het is natuurlijk verschrikkelijk als je bijvoorbeeld uit huis geplaatst moet worden omdat het thuis “fout” zit. Natuurlijk laat dat z’n sporen na. (ook niet uit huis geplaatst worden is in zo’n geval verschrikkelijk, het is kiezen uit twee kwaden)

Een en ander wil niet zeggen dat daarom de dis-theorie op waarheid berust. De Dis theorie is een “one size fits all” theorie die praktisch alles kan verklaren en daarmee niets verklaart.

Ik ken bijvoorbeeld retractors die hele dagdelen kwijt waren. Wat de oorzaak is? Ik weet het niet, misschien ernstige stress, misschien de invloed van medicijnen. Ik denk dat er verschillende verklaringen kunnen zijn. Maar het is voor mij geen bewijs voor het bestaan van DIS.

Wat mij betreft is de Dis theorie een vorm van “magisch denken”, waaruit je alles wat je niet begrijpt van jezelf kan verklaren.

Dat heeft ook iets verleidelijks: je denkt te weten waar je klachten/problemen vandaan komen: “Dis did it”.

Als er iemand ooit een afstudeerscriptie wil gaan maken? “Hoe is de relatie DIS ten opzichte van mensen die een hoog sensiviteits gehalte hebben? Zijn die mogelijk door een hoge score op de extravertieschaal (mits dit bijv. in schoolonderzoek reeds eerder is vastgesteld)eerder vatbaar voor suggesties. Het lijkt mij dat iemand die veel prikkels van buitenaf opneemtdaar misschien extra gevoelig voor is. Brainstorm aub met mij mee. Zou dit mogelijk kunnen zijn?

Volgens mij wordt er gewerkt aan zo’n soort onderzoek, of de mate van suggestibiliteit te maken heeft met makkelijk dissociëren of makkelijk hypnotiseerbaar zijn. (sorry, weet niet meer hoe het precies zit met dat onderzoek, dus hou het maar vaag voordat ik onjuistheden ga opschrijven).

Toch denk ik zelf dat dit soort dingen niet zoveel uitmaken (afgaande op verhalen van herroepers). Misschien dat het daardoor wel verschil maakt hoe snel iemand de diagnose voor waar aanneemt of in hervonden herinneringen gaat geloven. De een ziet na de eerste suggestie al beelden die herinneringen zouden moeten zijn, bij de ander duurt het misschien een jaar of langer. Maar als een therapie of behandeling daarop gericht is denk ik dat er vroeg of laat bij de meesten wel herinneringen komen en ook de disdiagnose geaccepteerd wordt.

Heel veel klachten die iemand kan hebben zijn te verklaren vanuit DIS, juist omdat het zo’n brede diagnose is en bijna alles wat je kan voelen, ervaren en herinneren op DIS te verhalen is. Als je bij wijze van spreken veel hoofdpijn hebt in combinatie met andere symptomen die op DIS kunnen wijzen, dan ligt dat aan DIS, want veel hoofdpijn is een symptoom van DIS. Net als tandpijn, uitvalsverschijnselen aan ledematen, nachtmerries, dissociatie, psychoses, somatische klachten, stemmen horen enz enz enz Dat je dissocieert wil nog niet zeggen dat je DIS hebt. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor borderline. Veel kenmerken van borderline zitten in ieder mens. Iedereen zal zich in bepaalde mate daarin kunnen herkennen. Ben je daar ontvankelijk voor en een hulpverlener zegt tegen je daar en daarom heb je borderline, dan geloof je dat toch omdat je dat herkent? Het is een verzamelnaam voor allerlei klachten, net als DIS. Als je als hulpverlener bij iemand die in therapie gaat DIS wilt zien en een aantal klachten wijzen daar ook op, dan zal een “DIS”-believer er het plaatje “DIS” op plakken en zal een non-believer het gooien op bijv. PTSS, borderline, schizofrenie, autisme, adhd, psychose enz. Dat is wat Jan ook bedoelt met “Het doel heiligt de middelen” denk ik. Het gevaar bij DIS is dat er specifieke therapieën zijn ontwikkeld gericht op het behandelen van alters en traumatische ervaringen en dat dat bijna als vanzelf dan ook tijdens zo’n therapie tot uiting komt.

Een misschien wat banaal voorbeeld; Als ik met mijn klachten een slaaptherapie (die overigens niet echt bestaat) zou volgen dan zou in de loop van de therapie op elke plek misschien in slaap gaan vallen. Als ik een DIStherapie ga volgen met de klachten die Elske hier beschrijft, dan komen er in de loop van de therapie vanzelf alters, herbelevingen en herinneringen naar boven, want daar is de therapie op gericht.

Het gros van de mensen in therapie gaat nou eenmaal “geloven” in dat wat hun door een therapeut wordt voorgeschoteld en dat hoeft niet eens bewust te gaan. Daarvoor ga je immers toch naar hem of haar toe? om er beter van te worden en dus neem je ook aan dat je er beter van wordt. En Elske zegt ook dat ze zich er beter door gaat voelen. Maar dan is de vraag: waar komt dat dan door? Komt dat door de warme benadering? Komt dat door de acceptatie van de therapeuten? Komt dat door de praktische tips die ze krijgt? Komt dat door de bevestiging dat er wat aan de hand is? Of door de DISbenadering? Of door de variatie in therapie?

Er zullen heel veel factoren meespelen waardoor een therapie bij iemand niet of wel goed werkt. Het gaat er ook niet om of het wel of geen DIS wordt genoemd.

Feit ligt er gewoon dat er door een suggestieve benadering veel fouten gemaakt kunnen worden. Dat zie je ook bij mensen die op zo’n manier door de politie worden ondervraagd en vervolgens zelf gaan geloven (en bekennen) dat ze een misdaad hebben begaan terwijl dat helemaal niet zo is, maar vervolgens wel worden veroordeeld met alle ellendige gevolgen vandien voor diegene en zijn omgeving. Of zoals je in de docu “When Satan came to town” zag dat kinderen op een gegeven moment zo lief en warm door een therapeut worden verwelkomd als ze praten over gruwelijke dingen dat ze daar in meegaan en dus verhalen gaan vertellen (en geloven) die helemaal niet waar zijn.

Het is ook geen “aanpraten”. Zoals Kitty ook beschrijft:

Niet alleen het “praten” van zo’n therapeut, maar ook zeker het non-verbale aspect is erg belangrijk hierin. En kleine dingetjes als kadootjes, verhaaltjes voorlezen, knuffelen, lief aankijken, het gevoel hebben te bestaan enz. Je hele wezen raakt ervan doordrenkt door alle factoren die in dat proces meespelen.

Ik vind daarom dat Elske een erg gezonde benadering heeft. Ik ben ook niet meer zo stellig op dit moment om te zeggen dat ik niet geloof in DIS of verschijnselen die lijken op DIS.

Maar wel dat ik niet geloof in de therapie die daarvoor is ontwikkelt. Tuurlijk zijn er uitzonderingen bij wie het wel werkt. Maar er zijn ook inmiddels genoeg voorbeelden van mensen bij wie het slecht is afgelopen (zelfmoord, opnames, psychoses) en dan ook voor de omgeving waarin mensen vals beschuldigd werden aan de hand van “hervonden” of “verdrongen” herinneringen. En daar geloof ik dus nu ook net weer niet in. DIS bestaat misschien en welke oorzaak dat dan heeft doet er volgens mij helemaal niet toe. Als je daar geen duidelijke herinnering aan hebt, waarom zou je je daar dan druk om maken? Je moet toch immers verder met je huidige klachten?

De vaagheid of breedheid van de diagnose DIS maakt iemand m.i. zelf als je de 5 heldere criteria van de DSM IV van tafel veegt, dan heb je immers niks meer.

DIS verklaart helemaal niet alles, niet waarom iemand hallucineert, niet waarom iemand een depressie heeft,niet waarom iemand problemen heeft in het contact met mensen, het verklaart de amnesie, nee, ik corrigeer mijzelf, het zou m.i. de amnesie kunnen verklaren en de andere problemen zijn daar een gevolg van, want het kernprobleem is dat iemand geregeld wordt geconfronteerd met dingen die hij/zij heeft gedaan zonder dat iemand daar weet van heeft. Ik vind het jammer dat op dit punt jullie discussie, verklaringen en prachtige verhandelingen stoppen, want hier wordt het voor mij net interessant, wat is het dan wel, en (belangrijker) hoe is dat te behandelen.

Vooralsnog weet ik geen andere diagnose dan DIS die dit zo aannemelijk kan verklaren en als ook nog eens een behandeling die daar op is gericht werkt, dan kan ik (nog) niet zoveel met jullie bevindingen, ik wil daar dus iets aan gekoppeld hebben,moet ik maandag bijv. mijn therapeuten afbellen en instromen in een behandel programma bijv. voor mensen met schizofrenie?

Ik wil dus nu concreet een stap verder in dit verhaal. Dat DIS niet te bewijzen is, zou kunnen, je kan je afvragen wat een bewijs is en welke psychiatrische diagnoses dan wel aantoonbaar of zichtbaar zijn, maar laat dat nu maar even. En dat het niet goed is dat mensen dingen aangepraat krijgen, een diagnose, laat staan een verleden, daar zijn we het volgens mij ook wel over eens. Dus: what next, wat is er dan met mij, en wat moet ik daar aan doen?

Ik bedoel dit niet onvriendelijk maar kom niet gelijk met iets als “dat weet ik niet, we kunnen geen individuele gevallen beoordelen”, ik denk dat je dat wel kan, ik denk dat je dat zelfs moet, wel als je generaliserend zegt dat DIS niet bestaat en een DIS therapie niet werkt, dit individuele geval wil dan i.i.g toch op z’n minst weten wat dan WEL.

Wie doet er mee in het vervolg van deze discussie?

Elske

In ieder geval een therapeut (erbij) zoeken die NIET in DIS gelooft en jou behandelt en benadert vanuit een andere(wetenschappelijke)methode die niet zo controversiëel is en die niet bekend staat als een voor veel cliënten schadelijke therapie. Er bestaan therapeuten en therapieën en behandelingen die goede resultaten geven en waarvan geen negatieve verhalen over bekend zijn. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om een therapeut te vinden die bij jou past.

Maar ik zou weinig vertrouwen hebben in een therapie die zoveel negatiefs in zich heeft. En na al de verhalen op traumaversterking en elders op internet te hebben gelezen zou ik zelf helemaal niet meer met een DIStherapeut in zee durven gaan, al had ik klachten die in die richting wezen. Dan maar een “normale” therapeut die open staat voor wie ik ben en voor de klachten die ik heb en die samen met mij wil zoeken naar een oplossing. Nu heb ik begrepen dat jouw therapeuten dat nu al met jou doen. Als jij je daar goed bij voelt moet je daar vooral blijven. Maar dan wel heel duidelijk aangeven dat je je ernstige bedenkingen hebt bij het verloop van een therapie waar DIS als uitgangspunt wordt genomen. (als dat tenminste voor jou zo geldt)

Dit zijn mijn tips

Punt bij dit laatste is wel dat (DIS)therapeuten dan er wel vanuit kunnen gaan dat jij in de ontkenningsfase zit…. En tja….. wat moet je daar dan nu weer mee?

@Elske

“Dus: what next, wat is er dan met mij, en wat moet ik daar aan doen?“

Het is niet redelijk om van mij (zittende achter m’n pc) te verwachten dat ik je eventjes zal vertellen wat je wel hebt. Zoals ik al eerder zei: de DIS theorie is zo algemeen (en slecht geoperationaliseerd) dat er een ontzettende overlap is met andere DSM-IV diagnose mogelijkheden.(depressie, borderline etc.)

Kijk, dat het jou blijkbaar niet uitmaakt of iets wetenschappelijk verantwoord is of niet, moet je mij niet aanrekenen. Ik bedenkt niet dat het pseudowetenschap is, dat zegt een groot deel van de wetenschappelijke wereld. Maar een heel klein clubje “diehards” die hun naam en carriere verbonden hebben aan deze pseudowetenschap en zich daarmee geisoleerd hebben van de ‘mainstream’ wetenschap, weet niet van ophouden.

Om even in pseudowetenschappelijke termen te blijven: hoe kan jij zeker weten dat de oorzaak niet in een eerder leven ligt, of doordat je ontvoert en misbruikt bent door buitenaardsen? Daar is even weinig bewijs voor.

Daarom is het allemaal pseudowetenschap.

Oh ja, en blijf ook vooral communiceren met mensen die niet in DIS geloven maar wel in JOU!

Elske, een diagnose bestrijden die geen wetenschappelijke basis heeft en grote schade aanricht bij zeer veel mensen is wat anders dan wat jij nu van ons vraagt, nl in de schoenen van een psychiater gaan staan en jou een alternatieve diagnose geven met liefst nog de gepaste behandeling erbij. Ik ga niet met je mee in dat vervolg van de discussie. Waarom wil je van ons weten waar je volgens ons dan aan zou lijden? Ik vind dit echt een onzinnige vraag.

hahahaha Even off-topic: Kun jij je ook niet registreren Kitty?

Nooit geprobeerd …

Nu in Baantjer op rtl4 (hoe toevallig) iemand die “vergeten“herinneringen onder hypnose naar boven heeft gekregen.

bedankt en tot straks!

lol!

Ik vind deze Baantjer-aflevering ontzettend frappant.

Ze spreken daarin over pseudo-psycho-kwakzalverij (daarmee wordt een regressie-en hypnotherapeut bedoeld) en dat geen enkele rechter iemand naar aanleiding van “hervonden herinneringen” zal veroordelen. Jan dit is echt een aflevering naar jouw zin!

Bestaat toeval nog?

Wel goed om te zien dat er in fictieve series als deze toch aandacht aan besteed wordt en dat zulke mensen daarin ook niet serieus genomen worden.

Luister nou eens beste mensen,het is allemaal leuk en aardig. Maar er zijn dus bewijzen/verhalen/stromingen in de therapie, die aantonen dat het geheugen wel zo werkt dat er zoiets als DIS zou kunnen ontstaan als gevolg van trauma en er zijn bewijzen/verhalen/stromingen in de therapie die aantonen dat dit niet kan. Dat is één. Er zijn bewijzen en verhalen van mensen die onterecht een diagnose DIS kregen aangepraat, eventueel inclusief een traumatisch verleden, zowel in het reguliere als alternatieve circuit, dat heb ik toch goed begrepen? En er zijn meer verhalen zoals van mij bekend.Dat is twee.

Als jullie dan toch maar één straatje in willen slaan, dat één bepaalde kant op gaat, vind ik dat ik toch wel mag vragen waarom, en wat er dan wel met mij aan de hand is, dit lijkt mij de enige zinvolle vraag die ik kan stellen zelfs.

Iets, is pas niet iets, bij de gratie van wat het dan wel is.

Elske

Jé, nou klink ik wel heel filosofisch met die laatste zin, sorry, het ergste is dat ik het nog meen ook.

Ik wil zo graag verder met jullie in dit verhaal, ik ben gek op onderzoeken en ontdekken en ik wil graag voor dingen openstaan, maar dit lijkt nu een herhaling van zetten te worden, ook bij mijn kant overigens trouwens hoor!!!

We vallen inderdaad regelmatig in herhaling, maar ik blijf erbij dat ik niet degene ben die dan moet gaan zeggen wat er wel met jou aan de hand is.

Elske, zolang je meegaat in wat hier beweerd wordt, is er geen vuiltje aan de lucht. Dat is tenminste mijn ervaring, maar als je verwerpt wat hier beweerd wordt, dan stagneert de discussie in ellenlange herhalingen en vooringenomen meningen van de kant van Jan, Kitty en zgn waarheid. Ook ik sta open voor discussie, maar ik kan niets met boude beweringen en het afdoen van een diagnose waar ik zelf wel in geloof. Daarbij vind ik de opmerkingen van zgn waarheid behoorlijk sektarisch. “Mijd zoveel mogelijk mensen die aan dis lijden!” “Zoek een therapeut die niet in dis gelooft!” Het klinkt mij in de oren als een religieuze sekte die niet wil dat leden met andere mensen te maken hebben. Het spreekt nogal van behoorlijke arrogante iemand te vertellen met wie hij/zij wel/niet om zou moeten gaan. Daarbij is dis geen besmettelijke ziekte.

@ Yael Laat ik voorop stellen dat alhier iedereen zijn/haar mening kan geven, zonder het risico te lopen dat die wordt weggehaald. Dat is bij Ememo wel anders!

Ten tweede heb ik geen besloten gedeelte. Dat is bij Ememo wel anders!

Maar je kan van ons niet het onmogelijke vragen! Wat mij betreft bezoek je een voodoo priester, een pislezer, een helderziende, een wichelroedeloper, een duiveluitdrijver, een astrologe, een orthomoleculair geneeskundige, een iriscopist, een regressietherapeut, een DIS therapeut, PRIMA, maar niet op kosten van de gemeenschap!!!

(eigenlijk natuurlijk niet zo prima, in hun zelfvernietiging nemen Dissers onschuldige familieleden mee)

Dit antwoord is mede bedoeld voor Elske!

Jan, ik begrijp niet waarom je ineens begint over ememo! Daar gaat deze discussie toch niet over? Wat jij wel/niet hebt met ememo, is jouw zaak, daar wil ik me niet in mengen.

Jan,

Je maakt de discussie onhelder, je haalt nu ememo erbij, je begint over geld, ik stel maar één vraag, en dat is om de donder geen onmogelijke maar een logisch gevolg op hoe ver ik in jullie gedachte gang mee wil gaan, dan komt er nl. een punt- en nu stel ik het even heel helder-: hoe verklaar je dan de periodes die bij DIS als amnesie worden gezien, en op welk bewijs/verklaring berust dan die veronderstelling.

Dus,huppake, terug naar waar het om gaat, nu niet draaien, of afleiden, dat vind ik niet eerlijk, ik denk en typ me het schompes.

@ Yael, JIJ begint over sektarische kenmerken, daarvoor moet je bij Ememo zijn! Niet hier, of is het grootste deel der wetenschap soms sektarisch?

@ Elske: ik heb je hier al eens eerder op geantwoord: ook herroepers hebben dat ervaren, ik weet niet direkt wat de oorzaak is, stress, medicijnen,iets neurologisch, who knows. Maar amnesie is geen prerogatief van DIS.

Jan, ik had het over opmerkingen van waarheid, die ik een sektarisch tintje vindt hebben. Ik snap niet waarom je dat op jezelf betrekt. Nu begin je weer over ememo. Ik zit hier niet achter de pc als afgevaardigde of advokaat van ememo, maar als medemens die haar mening geeft op wat ik hier lees. Niets meer, niets minder!

Jan, ik vind ookniet dat het grootste deel van de wetenschap sektarisch is. Dat zou dan van mijn kant een naieve veronderstelling zijn. En naief ben ikniet.

Jammer Yaël dat je de toon van deze discussie weer verandert.

Ik heb niet gezegd dat ze niet met andere DISsers om moet gaan. Ik heb alleen het gevaar aangegeven dat ontstaat als je in een groep DISsers verkeert, hoe aanstekelijk bepaald gedrag en bepaalde uitlatingen kan zijn. Ik zeg ook niet dat Elske NIET naar een DIStherapeut moet gaan, maar datze OOK naar een therapeut zou moeten gaan die NIET in DIS gelooft. En daar bedoel ik mee dat je je verhaal van meerdere kanten moet gaan horen en niet vanuit 1 visie vanuit 1 therapeutische inslag moet gaan interpreteren. Er leiden meer wegen naar Rome….

@Yael, nou ik heb ook ooit eens ergens iemand voorgesteld om eens een psychiater te bezoeken die NIET in Dis geloofd. En ‘waarheids’ advies is theoretisch zo gek nog niet. Door minder met DIS bezig te zijn blijken in praktijk allerlei klachten te verdwijnen. In praktijk werkt het vermoedelijk niet zo, want veel Dissers zijn sociaal tamelijk geisoleerd.

En Yael, medemens van me, je maakt mij niet wijs dat je niet op ememo schrijft!

Ja Jan, ik kom bij ememo, maar dat is mijn eigen vrije keus nietwaar? Maar ben ik daarom minder medemens ineens? En wat zegt dat over mijn schrijven hier? Misschien ben jij ook wel lid van een of andere club waar ik het niet mee eens ben. Dat is nog geen reden om met iemand in de clinch te gaan of die club al dan niet deugt.Ik ben meer dan alleen lid van ememo! Ik geef mijn mening zoals ieder ander.

Jan, als ik je daarbioj vertel dat ik lid ben van een liberaal jood sde gemeenschap dan kom je toch ook niet gelijk met antijgingen over die joodse gemeenschap. Daar ben ik ook n.l. niet de advocaat van!!

Jongens, stop nou eens met die persoonlijke aanvallen, daar schiet toch niemand iets mee op? Ik heb er ook van geleerd de afgelopen weken…. Probeer eens met open vizier naar elkaar te luisteren.

Wat een hoop ruis.

Zelfvernietigende Dissers die hun familie meenemen? Minder met DIS bezig zijn waardoor allerlei klachten verdwijnen? De meeste Dissers(stom woord!!!)die tamelijk geisoleerd zouden zijn?

Jan, je dropt allerlei stellingen en als ik je een concrete vraag stel hoe je dan ziet wat in DIS termen als amnesie wordt opgevat, stop je, je kan toch niet midden in een verhaal ophouden met denken, bewijzen, veklaren en onderzoeken, dat maakt je eerdere opvattingen nou niet echt geloofwaardig.

Ik wil graag de gedachte loslaten dat ik DIS zou hebben, wil dat oprecht met jullie onderzoeken, dat meen ik echt hoor, maar dan wel “all the road”. Anders vind ik het goedkoop en vooral heel makkelijk, en daar houd ik niet van, en daarvoor steek ik ook niet al de tijd erin.

Sorry, je hebt een verkeerde aan mij, ik laat mij niet afleiden door allerlei zijwegen, dus een dringend doch vriendelijk verzoek om een antwoord

Maar Elske, je kunt toch niet omdat jij niet voor niets al die tijd erin gestoken hebt om hier te schrijven nu van ons eisen dat we met jou een weg inslaan waarvan ik vind dat we die niet moeten gaan? Je wilt de gedachte loslaten dat je dis zou hebben en dat graag met ons onderzoeken, Maar waarom wil je een alternatieve diagnose van mensen die niet bevoegd zijn te diagnostiseren, jou persoonlijk nooit gezien hebben en behalve de beetjes die je hier beschrijft niets van jou weten. Ik vind dat je ons daarmee een zijweg wilt innemen die ik niet wil gaan, hoe vriendelijk doch dringend je verzoek ook is.

@ Yael Je beschuldigde me eerder van vooringenomenheid. Dat zal vanuit jouw perspectief wel kloppen aangezien ik niet in de Dis theorie zal geloven zolang er geen overtuigende bewijzen voor zijn.

Lidmaatschap van de liberaal joodse gemeenschap heeft natuurlijk niets met deze discussie te maken, lidmaatschap van ememo daarentegen wel. Ik ben lid van de ANWB, ook niet shockerend, lijkt me zo.

@ Elske: wat jij van me vraagt is het equivalent van verklaren waarom jij als “Steenbok” zo temperamentvol bent, terwijl ik niet in astrologie geloof. Jij hebt een antwoord , dat ik je niet zo geven kan, maar er is geen enkele reden te veronderstellen dat jij een JUIST antwoord hebt. Het voelt misschien lekker om een verklaring te hebben, maar wat koop je er voor?

De Mark-Peter die jou eerder een hart onder de riem stak (hij had geen dis), heeft een cursus duiveluitdrijving gevolgd. Zou het dan toch niet een zaak van duiveltjes kunnen zijn, die amnesie veroorzaken?

Kitty,

Ik wil geen diagnose van jullie hoor gewoon een uitleg hoe jullie in zijn algemeenheid dan verklaren wat amnesie wordt genoemd vanuit het “DIS kamp”(vergeef me de term, knipoog). En wat je zegt over die opmerking van de tijd die ik hier in steek, daarin heb je wel gelijk vind ik, dat slaat eigenlijk nergens op, maar ik heb nu het gevoel dat ik een beetje bedrogen uitkom, de worden allerlei verwachtingen geschept, en dan komt er dus niks uit, als het puntje bij het paaltje komt, meer zoiets. Kitty, zou je me uit willen leggen wat voor jou het verschil is, waarom je wel kan zeggen dat DIS niet bestaat en ik dus geen DIS kan hebben(logisch, het één is het gevolg van het ander) maar waarom mijn vraag wat er dan wel met mensen aan de hand is met mijn soort klachten, dat je dat dan niet kan zeggen.

En de vraag die ik waar ik hier boven mee begin(aub. goed lezen!!!) is geen ZIJWEG, het is een vervolg op de weg die jullie zelf inslaan, nl. dat DIS niet bestaat, en ik zit nog steeds op die weg, maar dan kom ik dus bij deze vraag uit.

Ben ik te volgen?

Janneman toch,

Schiet nou toch gauw op met je duiveltjes en wie mij wel of niet een hart onder de riem steekt, ik ga weer terug naar mijn vraag:

Die luidt, moet ik het voor je spellen(sorry, dat is niet aardig van me, maar ik vind dit net als jij denk ik zo belangrijk)

WAT IS ER VOLGENS JOU DAN DE VERKLARING VOOR WAT VANUIT DE DIS GEDACHTE ALS AMNESIE WORDT GEZIEN.

Ik voeg toch nog maar even iets toe aan m’n vorige reactie: In de wetenschap gaat het ultiem om het zoeken naar de waarheid. Dat betekent dat de wetenschap op vele vragen nog geen eenduidig antwoord heeft. Dat zie je in de medische wetenschap en zeker in de psychologie. Maar wat zie je in de pseudowetenschap? Daar hebben ze die antwoorden WEL. Vraag ze niet om bewijzen, die hebben ze niet (of ze deugen niet), maar zo’n mooi verhaal doet het goed bij hun “luisteraars”. Wonderolie (snakeoil).

Geen idee Elske, ik heb wat mogelijkheden geopperd, waar je om een of andere reden nooit op ingaat. Als je me zou vragen waarom je ‘s nachts op een bezemsteel door de lucht vliegt, heb ik ook niet een twee drie een verklaring.

Jan,

Dit is al weer beter te snappen voor mij en misschien dat wij elkaar daarom kwijt raken in de discussie, jij hebt op de één of andere manier belang bij de ultieme waarheid(wat die ook moge zijn) ik gewoon simpel bij een goede therapie die mijn problemen vermindert(daar heb ik gisteren genoeg over geschreven).

Tja Elske, ik ben al twee jaar bezig met deze discussie en merk ook nog weinig progressie. Met die teleurstelling zul je denk ik moeten leren leven en ondertussen de hoop houden dat het er toch nog ooit van zal komen. In het begin viel het me ook erg moeilijk …

Wat ik in de hele discussie steeds weer merk dat allerlei termen door iedereen anders gebruikt worden, maar afgaande op een eerder voorbeeld van jou bedoel je met amnesie dus dat je “tijd kwijt bent”, niet weet waar je geld aan opgaat enz. Je bedoelt niet de amnesie voor herinneringen van vroeger (zo ja, corrigeer me dan).

Waar ik aan moet denken bij jouw voorbeeld is een herroeper die ik ken die makkelijk dissocieert en met name in stressperiodes soms delen van de dag niet weet wat ze gedaan heeft. Om deze reden kreeg zij een DISiagnose, de herinneringen die daarbij hoorden waren niet mis en werden steeds ernstiger van aard. Inmiddels heeft ze alles herroepen en weet zeker dat het niet gebeurd is, ze heeft geen dis meer, geen alters meer, maar dissociëren doet ze nog steeds van tijd tot tijd. Dissociatie komt ook voor los van de diagnose DIS en ook los van een traumatisch verleden.

Dus Jan, als je hier komt en lid bent van ememo wordt je anders bekeken. Ik heb al eerder gezegd dat ik hier niet kom als afgevaardigde van een of andere club. Ik heb ook zo’n club niet nodig om een eigen mening te geven over hoe ik dingen bezie. Potdorie! Mensen met de diagnose dis zijn geen eenheidsworst! Ik heb wel de diagnose dis, maar ik ben geen dis! Ik kom hier om als medemens mijn mening te geven en mee te praten, niet meer en niet minder. Dat heeft niets te maken met ememo.

Klopt het omdat je amnesie gaat vergelijken met het vliegen op een bezemsteel dat je amnesie als iets onwaarschijnlijks ziet wat eigenlijk niet kan?

Amnesie is voor zover ik weet het belangrijkste discriminerende item waarop de diagnose DIS wordt gesteld dus daarom ga ik hier zo over door, als je DIS kwijt wil moet je ook de amnesie kwijt kunnen, dus mijn vraag blijft nog steeds overeind.

Jan, je noemt als verklaring voor mijn amnesie stress, medicijnen en iets medisch. Ik slik geen medicijnen, er is neurologisch niks met mij aan de hand dat is onderzocht maar dat heb ik al verteld, ik gebruik geen verdovende middelen, ik ben niet dement, ik heb wel soms stress maar ik reageer niet elke keer met amnesie op stress, er zijn zoveel mensen met stress maar niet iedereen heeft amnesie en de stress zou ook van nare dingen kunnen komen die iemand heeft meegemaakt(en dan kom je weer snel in de DIS hoek uit dus ik kan me niet voorstellen dat dat is wat je wilt_.

@ Yael Nee hoor als lid van Ememo bekijk ik je niet anders. Maar daar lees ik nooit over beschuldigingen van sektarisme en ik zou denken dat die site bestwel in aanmerking komt. Het kan natuurlijk zijn dat Emma dat meteen weghaald, dat heb ik daar ook al eens meegemaakt :)

Yael, we zijn het natuurlijk niet met elkaar eens, dat is duidelijk. En we worden het ook niet eens.

Wat dat betreft is het een discussie tussen “gelovigen en ongelovigen”. Niet voor niets wordt gezegd dat die hele DIS theorie “believe-based” in plaats van “evidence -based“is.

Ik ben het niet met je eens, maar ik waardeer je reacties.

Elske, kun je dan even precies uitleggen wat jij met amnesie bedoelt. Je noemt het ‘het belangrijkste discriminerende item waarop de diagnose DIS wordt gesteld’, dus dan ook graag even jouw omschrijving ervan.

VOlgens mij is niet de amnesie niet het belangrijkste item van DIS, maar 2 of meer te onderscheiden persoonlijkheidsdelen.

Amnesie is dat je dingen niet meer weet, dat je “gaten” in de tijd hebt, dat je niet meer weet wat je in een bepaalde tijd gedaan hebt. Dan heb je nog geen alters, andere identiteiten of persoonlijkheden. DIS staat er toch om bekend dat je je de ene keer als een kind voelt en gedraagt en de andere keer als een ouder iemand en daar 9 van de 10 keer niks meer van af weet. Ik hoor van jou niet of jij dat ook hebt, of dat je “gewoon” lijdt aan geheugenverlies. En hoe zien de mensen in jouw omgeving je dan als je navraagt wat je in die tijd hebt gedaan? Zien ze dan een hele andere Elske dan ze gewend zijn of hebben ze niet eens in de gaten dat jij op een ander level functioneert?

Eigenlijk zou ik deze vragen niet eens moeten stellen, omdat het uiteindelijk niet echt bijdraagt aan de hele discussie en het bij mij denk ik ook niet tot een conclusie kan leiden, maar ik ben gewoon niewsgierig hoe dat bij jou in elkaar zit en waarom je het dan toch op DIS gooit

Kitty,

Als je het niet erg vindt was ik eigenlijk niet van plan deze discussie 2 jaar te gaan voeren, alsjeblieft zeg, ik heb wel wat beters te doen(knipoog), ik heb van deze 2 dagen al grijze haren, van mijzelf, van jullie, van al het denken, afijn, je snapt het wel denk ik.

Ik denk dat het ook van beide kanten kan helpen als we niet het idee hebben dat we elkaar moeten overtuigen, dat idee heb ik niet richting jullie, ik weet niet eens of ik dat wel kan, of ik dat wel moet, en of ik dat wel wil, maar volgens mij had ik dit al ergens geschreven.

Het was en is voor mij meer belangrijk dat een niets vermoedende, enigzins verdwaalde, surfer, ook mijn kant van het verhaal hoort en niet dus alleen al jullie geluiden. Meer een soort tegenhang, waarbij het zeker zo kan zijn dat ik het mis heb, maar ja, nogmaals, ik heb alleen mijzelf als bewijs en vergelijkingsmateriaal.

Voor nu, weltrusten voor iedereen

(lig ik potverdorie NOG niet in bed, had dat anderhalf uur geleden al gewild )

Tsja, ik hoop niet dat Elske nu met de Noorderzon vertrekt. De vraag van Kitty lijkt me legitiem en relevant.

o nee hoor, ik vertrek helemaal niet, nou wel naar bed zo, maar niet met de noorderzon, de berichten kruisen elkaar soms een beetje merk ik, ik ben niet zo heel vlug met typen blijkbaar.

Met amnesie bedoel ik wel in grote lijnen wat waarheid beschrijft, waarbij het soms zo is dat het misschien voor anderen merkbaar is dat ik “anders” doe, denk en voel dan normaal gesproken, maar zeker niet altijd, denk ik/hoop ik.

@Elske Dan zou ik zeggen: slaap ze!

Hebben jullie, geachte forumlezer(e)s wel eens gehoord van Phoney alters? Dat zijn alters die zgn. door satan nagebootst zijn. Deze alters kunnen het systeem van bestaande alters beinvloeden. Bijvoorbeeld instructies geven om zelfmoord te plegen. Ik zou daar graag wat meer over willen weten en hoe ze zijn ontstaan.

Insgelijks Jan

Danielle van Rossum,

Gezellig onderwerp zo vlak voor het slapen gaan. Dat laat ik nu even lekker langs me heen glijden. Prima dat je deze vraag stelt maar ik hoop niet dat het voor Jan en consorten aanleiding is om mijn prangende vraag te vergeten, niet dat ik morgen een pasklaar antwoord op mijn ontbijt bordje gepresenteerd wil krijgen, maar globaal een richting waarin jullie dan denken, ik ben niet zo veeleisend hoor (knipoog)

Elske

@ Danielle Ik heb toevallig net een Phoney alter op bezoek! Deze beweert geen zelfmoord plannen te hebben, maar slechts de planten water te willen geven.

Een watergevende alter is nooit weg. Zorgt in ieder geval voor een groeiproces!

hgggggggggrrrrrrrrfffffffff Ik heb me toch vergist

Ook van mij welterusten Elske. Ik denk niet dat je op je ontbijtbordje van mij al iets gaat vinden. Nu je van ons duidelijke antwoorden eist, wil ik ook wel eerst een duidelijk antwoord van jouzelf en niet een ‘zoiets als waarheid zegt maar dan soms anders’. Maar eerst: slaap lekker!

Beste mensen toch, ik eis helemaal niks, ik wil gewoon antwoord op de vraag

Wat door jullie als verklaring wordt gezien van wat in de DIS wereld als amnesie wordt opgevat, amnesie is toch wel het belangrijkste criterium om de diagnose DIS te stellen, dus nogmaals wil je die kwijt raken, dan moet je ook de amnesie zien weg te werken.

Wat ik wel eis is een normale toon, eigenlijk heel goed om te zien dat als de echte vragen worden gesteld, jullie zelf de discussie om zeep helpen door een toon te zetten zoals in bovenstaande berichtjes.

Die toon is smalend, kwetsend en niet erg slim als je een oprechte discussie wilt, dus niet er vanuit gaan dat het allemaal larie is wat de andere partij beweert, jammer.

Moet het dan toch die noorderzon zijn waarvan Jan zich afvraagt of ik daar heen vertrek?

@ Elske Zou je me even kunnen vertellen wat er dan zo smalend is, volgens jou? Jij eist van “ons” het onmogelijke en gaat daar dan ook nog verontwaardigd over doen? Slaap lekker!

Voor Elske heb ik een alternatieve verklaring voor haar amnesie:

“Lacunes in het geheugen, zogenaamde ‘missing time’, worden beschouwd als een belangrijke aanwijzing dat er wellicht een ontvoering heeft plaatsgevonden. Evenzo beschouwen MPS-therapeuten ‘black-outs’ als een aanwijzing dat een alterego de controle tijdelijk heeft overgenomen zonder dat de betrokkene daar weet van had. De slachtoffers kunnen zich hun trauma’s aanvankelijk niet goed herinneren omdat de ET’s door middel van hersenspoeling en andere geavanceerde methoden hun geheugen hebben geblokkeerd. Ook satanisten schijnen deze methoden te gebruiken. Desalniettemin komen de verhalen onder hypnose bij stukjes en beetjes naar boven. Ze bevatten echter veel onlogische wendingen, inconsistenties en onwaarschijnlijkheden, waardoor ze sterk op angstdromen lijken.

Dus Elske, vanalles is mogelijk met je gebeurt, het kunnen buitenaardse invloeden zijn, maar ook satanisme mag niet worden uitgesloten!

Natuurlijk is geen van deze verklaringen gebaseerd op bewijs. Maar dat vind je toch ook niet belangrijk? Als het voor jou werkt, nou dan geloof je toch in buitenaards misbruik of satanisten?

Bron: http://psychologie.web-log.nl/log/79015

@ Elske, misschien haal je zelf de discussie wel om zeep door ineens ‘de toon’ er weer bij te halen. Ik vind jou toon ook niet altijd prettig, maar zo gaat dat nou eenmaal in discussies. De manier waarop jij je vraag tig keer herhaalt en geen andere ‘zijweg’ of reactie accepteert, vind ik ‘eisen’. Een andere keer vind jij dat er ruis op de lijn zit, zo zij het. Je wilt niet dat wij zijwegen inslaan, doe het dan zelf ook niet als ik een echte vraag stel.

@Elske Ik heb mijn best gedaan om serieus op je vragen in te gaan hoor…. Lees het nog maar eens na Ik heb jou ook vragen gesteld, wil je daar ook antwoord op geven?

Ik moet nu werken. Vanmiddag weer thuis. bye Waarheid

@Daniëlle

Je vraag over phony alters is snel beantwoord. Dat is bullshit. Een uitvinding van Ken Thornberg en hij bedoelde daarmee een demon die zich voordoet als alter. Phony alters bestaan dus niet, Thornberg heeft ze bedacht.

Op dit weblog staat veel over Thornberg, mocht je meer specifieke informatie willen hebben over phony alters en/of de handelwijze van Thornberg, dan mag je me ook privé mailen.

Beste meneer W*,

Schaam je! Hoe ironisch dan ook lijkt het er op dat je jezelf bent kwijtgeraakt in een strijd met de DSM IV. Je doet dit door pijlen af te schieten op een kwetsbare groep mensen, zonder in te zien wat voor schade je hiermee aan kunt richten. Door blind te gaan maak je op meerdere plaatsen op je weblog juridische fouten. De kans, bij het lezen van deze log, op decompensatie is groot, die verantwoording dient u te nemen. Brullen en wegwimpelen is een uiting van uw beperkte iq. Het verwachten van harde feiten en zelf nalaten is kortzichtig en dom. U wil een confict en kiest daarvoor kwetsbare groepen, dit zegt meer over u dan over deze groepen en zelfs uw mening. Ik wil dan ook de kwetsbare groepen dringend adviseren dit log te negeren. De informatie die u hier vind komt waarschijnlijk voort uit een narcistische persoonlijkheid die dringend behandeling nodig heeft.

Hans v B

Hé kijk, nog iemand die blind kan diagnostiseren! Maar is het normaal gesproken niet zo dat de patiënt naar de dokter komt als ie denkt dat hem wat mankeert, ipv dat de dokter op internet-huisbezoek gaat bepalen wie er ziek is en wat er aan scheelt??? En moraalridders hebben we hier ook al genoeg op bezoek gehad, eveneens velen die er maar op los interpreteren en denken te weten wat hier de drijfveren zijn, maar nalaten zich er echt in te verdiepen.

Ik dacht dat we ene Hasse konden verwachten die hier voor de kwetsbaren zou opkomen, maar krijgen Hans …

Hans of Hasse, als je inhoudelijk niks aan de discussie toe te voegen hebt, blijf dan lekker weg en ga elders mensen redden!

@ Hans v B. Hans, houd je alters eens in bedwang!

Ik had al zo’n vermoeden dat jullie niet in staat zijn inhoudelijk te reageren. Jullie reacties maakt jullie visie totaal inhoudsloos.

Brul verder!!!! succes ermee.

@ Hans, Moet ik hieruit afleiden dat de discussie al afgelopen is, voor ze werkelijk begon?

Ik sluit de discussie hier, vervolg reacties kunnen eventueel geplaatst worden hiero: http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.php?id=144#body