Ze zullen hier ook wel weer een verklaring voor hebben. Rik, de “alter” die het autorijden overneemt zal wel goed auto rijden en wordt in de gaten gehouden door een bescherm-alter die er ook voor zorgt dat “de kleintjes” niet naar buiten komen en zich vermaken op een veilige plek die in het brein, met behulp van de therapeut, gecreeerd is. Ja, zo lul je dus alles recht wat krom is. Dat overgaan van de ene naar de andere noemen ze switchen of schakelen. Ze hebben namelijk ook een heel eigen taaltje, die patienten en hun therapeut.

Dat argument had ik ook al ergens gehoord ja, “alters zijn er om je te beschermen en zullen dus nooit toestaan dat een kindalter achter het stuur terecht komt.” Nou heb ik die uitzending die hier genoemd wordt gezien, en die Cindy vertelt dat alter Rik heel roekeloos is en van hard rijden houdt en in die zin een gevaar is voor haar. Maar dus ook voor iedere andere weggebruiker die de pech heeft Rik onderweg tegen te komen. Hoe moet dat dan recht geluld worden???

Misschien gaat die alter alleen ,s nachts op pad als andere weggebruikers niet aanwezig zijn? Er zal best een excuus zijn waarmee ze het rechtlullen Kitty.

Hier een kwak-wetenschappelijke ontdekking: spookrijders bestaan niet, het zijn alters (of demonen) zonder rijbewijs.

Ik denk dat ik eigenlijk verkeerd zit hier om inhoudelijk te reageren, maar mijn moeder is gediagnostiseerd met DIS/MPS en is inderdaad in sommige gevallen een gevaar voor anderen en voor zichzelf. Ook soms in het verkeer, als je het per se daarop wil toespitsen. Wil je een bewijs van haar “gespletenheid”, leg haar dan in een scanner. Je kunt zien dat hersenactiviteit bij haar heel anders is, dan bij iemand zonder DIS.

@Imme Je zal mij ook niet horen beweren dat mensen met de diagnose DIS/MPS DUS geen ernstige psychologische of psychiatrische klachten kunnen hebben. Er zijn veel redenen waarom iemand een gevaar voor zichzelf of anderen kan zijn, vanwege een psychose bijvoorbeeld. De DIS/MPS benadering voegt daar niets aan toe en leidt zelfs af van de bestaande klachten.

Het is een misverstand dat DIS/MPS op de scanner zichtbaar is, het onderzoek van Simone Reinders deugde van geen kanten; er was niet eens een controlegroep gebruikt.

Ik snap dat je goed bent ingelezen in de stof, maar mijn moeder heeft vaak voor neurologisch onderzoek in een scanner gelegen, en daarbij is geconstateerd dat hersenactiviteit bij haar anders spreidt dan bij gezonde mensen van haar leeftijd.

Wat bedoel je precies met de DIS/MPS-benadering?

Met de benadering bedoel ik de theorie dat mensen onder invloed van ernstig trauma gaan dissociëren (alters ontwikkelen), om het even heel kort te formuleren. Via de zoekfunctie op potdorie kan je meer vinden.

In de kritiek op het onderzoek van reinders wordt bijvoorbeeld gesteld dat Reinders helemaal niet weet wat ze gemeten heeft (ze had n.l. geen controlegroepen om mee te vergelijken). Zo kan het verschil in hersenaktiviteit ook te maken hebben met de mate van “fantasiegeneigdheid”. Hmm, geen echt Nederlands woord, vrees ik.

Ik snap hieruit dat Reinders niet al te best onderzoek heeft gedaan.

De benadering dat mensen alters ontwikkelen zou in die zin kunnen bijdragen, dat zij verklaren, waarom iemand op het ene moment wel reageert op een slaapmiddel en het andere moment niet. Ook waarom iemand soms wel ernstige bijwerkingen van eenzelfde medicijn kan krijgen, terwijl die op andere momenten niet optreden. Of – en met dit voorbeeld zullen sommige mensen meer moeite hebben dan met de twee voorgaande – waarom iemand het ene moment wel schrijven kan en het volgende moment niet meer.

Dat verschijnsel kennen we allemaal: soms smaakt iets beter dan anders, soms slapen we beter dan anders etc. Over dat schrijven: als je maar genoeg gelooft dat je iets niet meer kan, komt het ook niet meer uit je vingers. (in dit geval) Er zijn geen alterpersoonlijkheden nodig om dit te verklaren.

Want er is één ding waar ik van overtuigd ben: het moet rampzalig voor je geestelijke gezondheid zijn om te denken dat je DISD hebt, dat je een hoofd vol persoonlijkheden meedraagt, dat je niet meer op ‘jezelf’ kunt vertrouwen. (En niet op belangrijke anderen). Het is identiteitsvernietigend.

Mijn blijde boodschap is dan ook: DIS bestaat niet.

Zoals jij het verwoordt, kent iedereen het inderdaad.

Het verschijnsel dat een goeie dosis morfine geen pijn verzacht, of dat een anaestesist je met de beste wil van de wereld niet in slaap krijgt voor een operatie, kennen we niet allemaal, en is ook niet normaal.

Enkel zeggen dat DIS/MPS niet bestaat lost dat niet op. Ik geloof je graag, en er zijn vast veel anderen die dat ook willen, maar ik zie vanuit jou geen alternatief komen. Dat hoeft overigens ook niet om een bestaande theorie te ontkrachten, maar jouw gospel-manier werkt ook nog niet helemaal voor mij.

Haha, mijn “gospel-manier”. Hallelujah! Ik veronderstel dat je wetenschappelijk geschoold bent, zoja, laten we het dan eens hebben over de concept-validiteit van het theoretisch begrip “DIS”. Wat is de operationele definitie van het begrip DIS?

Imme: “Het verschijnsel dat een goeie dosis morfine geen pijn verzacht, of dat een anaestesist je met de beste wil van de wereld niet in slaap krijgt voor een operatie, kennen we niet allemaal, en is ook niet normaal.”

Het is geen bewijs van het bestaan van DIS, netzomin als hallucinaties, slaapwandelen of flashbacks.

Ik ken de operationele definitie van DIS/MPS niet uit mijn hoofd. Ik neem aan dat jij dat wel doet, dus vertel maar.

Volgens mij zijn alle benamingen die in de psychiatrie stickertjes op een pakket van symptomen. En als die symptomen maar bij genoeg mensen zijn vastgesteld, dan worden die gegroepeerd onder zo’n stickertje. Voor die groep van symptomen wordt dan ook een mogelijke verklaring gezocht.

Ik geloof dat hier de discussie niet gaat om het pakketje van symptomen, waarvan wij volgens mij allebei van vinden dat ze bestaan, maar misschien om de groepering en anders om de verklaring.

Inderdaad, de symptomen zijn geen bewijs voor DIS/MPS, het woord DIS/MPS staat voor die symptomen. En in die zin heeft mijn moeder DIS/MPS. Hoe die symptomen veroorzaakt worden, ligt volgens mij in de hersenen, net zoals bij de meeste psychiatrische aandoeningen. Kunnen we het hier in ieder geval over eens zijn?