Belgische schorsing een farce?
Ik was eerder zo lovend over het Belgische initiatief om sektarisch misbruik strenger aan te pakken, maar nu lees ik dat gerechtspsychiater Vincent Martin, die vorig jaar veroordeeld werd tot 4 jaar voorwaardelijk vanwege seksueel misbruik van zes patientes, zich aan het eind van dit jaar weer als Belgisch psychiater mag vestigen.
Ondervoorzitter Yvo Uyttendaele van de Orde van Geneesheren, licht de beslissing als volgt toe:
"Een psychiater die één jaar geschorst is geweest, komt nooit nog aan de bak. Hij zal door niemand nog aangesteld worden als gerechtspsychiater" (bron)
Dat kan wel zijn, maar als regulier psychiater kan deze man met z'n bedenkelijke ideeën makkelijk opnieuw slachtoffers maken onder onwetende cliënten, lijkt me zo.
Toen Martin in Belgie in opspraak raakte, week hij uit naar Nederland, waar hij werk vond in TBS kliniek de Kijvelanden te Rotterdam. In februari 2005 werd hij daar ontslagen, nadat men bekend raakte met zijn omstreden achtergrond.
De argumentatie van Yvo Uyttendaele dat Martin als psychiater nooit meer aan het werk zal komen lijkt me dus wat voorbarig. De Nederlandse schorsing uit het BIG-register (nr 79061825201) loopt tot 4 december 2006, waarna hij hier weer gewoon aan het werk kan.
De vereniging Misbruik door Hulpverleners laat in een persbericht van 3 mei 2006 weten zeer ongelukkig te zijn met de gang van zaken. Op basis van de huidige wet- en regelgeving kan de BIG-registratie inschrijving van Martin niet definitief doorgehaald worden. Alleen wanneer een Nederlandse patient opnieuw een klacht bij de inspectie indient bestaat de mogelijkheid Martin te schrappen.
En wat te denken van de strafmaat?
Martin werd vorig jaar schuldig bevonden aan aanranding van twee vrouwen en verkrachting van vier (bron)
Als je kijkt naar het Belgisch Strafwetboek, dan zijn de straffen daarvoor toch niet mals te noemen:
Aanranding:
"De strafmaat voor aanrandingen met geweld of bedreiging is bepaald op een gevangenisstraf gaande van zes maand tot vijf jaar. Strafverzwaring kan in bepaalde omstandigheden, zoals bij misbruik van gezag of functie, bij foltering of opsluiting, bij overlijden van het slachtoffer, enz"
Verkrachting:
"De straf op verkrachting bedraagt vijf tot tien jaar gevangenisstraf die kan oplopen tot levenslange dwangarbeid bij aanwezigheid van ernstige verzwarende omstandigheden." (bron)
In dat licht bezien is één jaar schorsing en vier jaar voorwaardelijk een gewoon een lachertje. En je gaat je afvragen wat er zich bij de Orde van Geneesheren allemaal afspeelt. Vriendjespolitiek, een doofpotcultuur?
Yvo van Orshoven werd "levenslang" geschorst wegens gerommel met patientes en recepten, Vincent Martin , die ongeveer hetzelfde ten laste werd gelegd (ook Martin rommelde met recepten) komt er vanaf met een tijdelijke schorsing, vier jaar voorwaardelijk inzake het seksueel misbruik van patientes en één jaar voorwaardelijk wegens oplichting (het schrijven van valse doktersbriefjes).
Het blijft natuurlijk giswerk, maar ik denk dat Martin in Nederland heel wat zwaarder gestraft zou zijn. Eind vorig jaar werd de BIG registratie van een van sexueel misbruik verdachte huisarts definitief "doorgehaald". (bron)
Einde oefening.
Meer info over Martin:
De Standaard
Het Nieuwsblad
Skepp
Dossier Martin

Mooi stuk! Ja, schorsing Vincent Martin een farce.
Bob Vasant (zie http://www.belg.be/leesmeer.php?x=3522 )publiceerde gisteren een artikel met de titel ‘Minimale schorsing, maximaal signaal!’. Een uiterst toepasselijke titel, vind ik. Dat de Orde ook de kans had Martin voor de duur van twee jaar te schorsen, werd door de ondervoorzitter mooi niet genoemd. Ons Nederlands tuchtrecht daarentegen kent een maximale tijdelijke schorsing van slechts een jaar. Maar, hoe dan ook, in zo een geval kan welke tijdelijke schorsing dan ook geen professioneel oordeel genoemd worden. Het zal ook wel grote moeite kosten om een voorganger van een dusdanig onprofessioneel tuchtrechtelijk oordeel waar dan ook ter wereld te kunnen vinden. Wat dat betreft heeft de Orde zeker hoog gescoord: deze uitspraak is nogal exclusief, helaas niet in positieve zin. Daarom ook dat het helemaal geen slecht idee zou zijn indien slachtoffers die eventueel na 4 december 2005 zullen ontstaan de Orde aansprakelijk zouden gaan stellen i.v.m. een uiterst onprofessioneel oordeel.
Op onderstaande opmerking van de ondervoorzitter, gevolgd door een reactie van de auteur van bovenstaand artikel wil ik graag even ingaan. “Ondervoorzitter Yvo Uyttendaele van de Orde van Geneesheren, licht de beslissing als volgt toe: “Een psychiater die één jaar geschorst is geweest, komt nooit nog aan de bak. Hij zal door niemand nog aangesteld worden als gerechtspsychiater”“
Reactie auteur van bovenstaand artikel: “Dat kan wel zijn, …”
Helaas kan het niet zijn wat de ondervoorzitter stelde. De vraag is niet of het correct is wat hij zegt maar waarom hij een dergelijke nonsens stelt. Weet hij niet beter of weet hij wel degelijk hoe het zit maar wilde hij het publiek opzettelijk misleiden? Vast staat dat het niet juist is wat hij stelt. De praktijk toont simpelweg aan (en dat al decennia’s lang in tig landen) dat hulpverleners juist weer tamelijk makkelijk aan de bak komen. In een groot land zal dat uiteraard veel makkelijker zijn dan in een kleiner land zoals België, maar dan nog…:
– in contact met de Vlaamse media bleek dat er journalisten zijn die van het bestaan van de zaak Vincent Martin ondanks alle publiciteit die er al was nog niets weten. Indien menige journalist de zaak algeheel heeft gemist gedurende bijna drie jaar, … de kans dat verre van alle gebruikers van de gezondheidszorg op de hoogte zijn, is bijzonder groot. Immers, wie kent het nieuws beter dan een journalist die dagelijks ermee in aanraking is?
– uit ervaring blijkt steeds weer dat hoe fout een hulpverlener ook is hij/zij altijd enige steun vanuit collega’s verkrijgt. Onbegrijpelijk maar helaas waar. Er zijn altijd mensen die zich e.e.a. niet kunnen voorstellen en/of die liever ontkennen dan minder prettige feiten te kunnen of willen aanvaarden. Ook zoekt men vaak voor excuses waarmee men bagatelliseert. Dan zijn der degenen die zelf ook seksueel grensoverschrijdend gedrag (GOG) plegen. Aangezien men uitgaat van gemiddeld 10% van alle hulpverleners die zelf (wel) eens over de schreef gaan met een patiënt, is het begrijpelijk dat deze niet bepaald kleine groep niet zoveel moeite heeft voor zo een collega op te komen. Zij hopen immers dat diegene dat ook voor hen zou doen indien zij zich in zijn/haar situatie zouden bevinden.
– Dat instellingen hem niet meer zouden aannemen… ook bij instellingen zal niet een ieder op de hoogte zijn maar ook het doen van achtergrondchecks binnen de gezondheidszorg gebeurt maar mondjesmaat. Beroepen waarbij het om grote bedragen geld gaat die omgaan, doen veel meer aan achtergrondchecks. De accountancy is een goed voorbeeld. Bij de zorg om mensen acht men het ironisch genoeg blijkbaar veel minder belangrijk.
– niemand zou hem meer als gerechtspsychiater aanstellen? Oh nee? Dat is zeer de vraag. Het is zelfs de vraag of het Ministerie van Justitie in België hem niet meer in dienst zou nemen. Ik heb die vraag namelijk eind april jl. aan het ministerie gesteld. Ik verkreeg niet het antwoord dat ik graag had willen verkrijgen, namelijk, dat men iemand die diverse zedenmisdrijven heeft gepleegd en daarvoor werd veroordeeld uiteraard niet meer in dienst zal gaan nemen. Dit wilde het ministerie blijkbaar niet stellen. Men gaf aan dat de vraag a) nu niet speelt en b) het ministerie niet op individuele gevallen kan ingaan. Het laatste is zeer begrijpelijk, reden waarom ik aangaf dat ik graag een antwoord had mogen ontvangen in algemene termen. Ik gaf aan wat ik had gehoopt te mogen vernemen. Hierop bleef helaas een ieder antwoord uit. Aangezien de eerste reactie nog dezelfde dag arriveerde dan mijn mail was verzonden, mag ik ervan uitgaan dat er geen antwoord meer zal komen aangezien ik daarop nu al 10 dagen wacht. Hieruit valt dan helaas te concluderen, zou ik zeggen, dat het Ministerie van Justitie in België niet bereid is aan te geven dat men een voor zedenfeiten veroordeelde zeker niet bij het ministerie in dienst wil gaan nemen. Tja… .
– Verder is het bekend, en als je dit soort gevallen goed en veel volgt valt het op, dat menigeen ook een veroordeelde hulpverlener een ‘collegiale’ dienst wil bewijzen. Het kan zijn dat de veroordeelde eerder de ander hielp met een of ander delicaat probleem en meent iets terug te moeten doen. Maar, kijk eens naar onze ziekenhuizen… . Het gebeurt helaas, en waarschijnlijk is dat zelfs heel vaak het geval, dat een GOG plegende hulpverlener door kliniek A wordt ontslagen (wat een strafontslag kan zijn zelfs), echter, tegelijkertijd is kliniek A wel bereid nog een positief briefje aan de ontslagene hulpverlener mee te geven zodat hij/zij het niet ook nog moeilijk krijgt om weer werk te vinden in instelling B. Men beschermt de eigen patiënten c.q. in principe zichzelf maar wat er verder gebeurt buiten de deuren van een instelling boeit hen eigenlijk niet. Net zo als dat het de Orde der Geneesheren helemaal niet lijkt te boeien dat andere landen door haar oordeel met een groot probleem opgescheept kunnen worden. Want, de Orde stelt immers (hoe onjuist dat ook is!) dat de psychiater in België nooit meer aan de bak kan komen. Dat houdt in dat hij zich in het buitenland zal moeten gaan vestigen wil hij verder op zijn vakgebied werkzaam blijven. Ik vind het nogal getuigen van gebrek aan sociaal gedrag dat de Orde dit beseffende niets heeft gedaan om ervoor te zorgen dat ‘ook’ patiënten in het buitenland beschermd zullen zijn. De een kijkt niet verder dan de deur van de eigen instelling, de ander kijkt niet verder dan de eigen nationale grens.
– en dan is er nog dit fenomeen: sommige patiënten die eerder bij hem in behandeling waren zullen terugkeren op het moment dat hij weer mag werken omwille van loyaliteit. Sommigen zullen ontkennen of niet geloven wat er is gebeurd. ‘Mijn arts doet zoiets niet’… . Anderen zullen medelijden hebben en hem helpen door zich weer door hem te laten behandelen. Immers, de meeste mensen zijn er niet over geïnformeerd dat de meeste van de plegers van GOG aan een of meerdere ernstige stoornissen lijden, stoornissen die meestal niet samengaan met het bieden van steun aan anderen/het geven van therapie.
De ondervoorzitter van de Orde der Geneesheren in Oost-Vlaanderen heeft dus ene hoop nonsens aan het Vlaamse publiek verteld. Blijkbaar meende hij dat het niet zou opvallen. Een vergissing. Indien de Orde over kennis van zaken inzake seksueel GOG door hulpverleners beschikte, waren dergelijk onjuiste opmerkingen nooit geplaatst.
Wat ik nog aan het genoemde kan toevoegen is dat zelfs een Vlaamse advocaat wiens naam ik om goede redenen niet wil noemen in reactie op mijn “de opmerking van de Orde dat het zich opnieuw vestigen als psychiater uitgesloten zou zijn is absoluut niet waar…” stelde bevestigend: “Ja, dat weet ik ook.”
Wij hebben vandaag een e-mail aan de heren Martin en Vermassen gericht. In het bericht hebben wij voorgesteld dat de psychiater vrijwillig afstand zou kunnen doen van zijn licentie de geneeskunst te mogen beoefenen. Volgens de topadvocaat zou dit niet mogelijk zijn. Ik ben daar niet zo zeker van. Je kunt immers een klacht tegen jezelf indienen, gepaard gaand met het verzoek je in het register door te halen. Als de Orde aan dit verzoek tegemoet zou komen – hetgeen geen probleem zou moeten opleveren aangezien de Orde veel rekening lijkt te houden met de wensen en behoeften van beklaagden – zou de arts nadat de Orde deze beslissing zou hebben genomen niet meer als arts werkzaam kunnen zijn.
Dit verzoek hebben wij ingediend omdat gisteren in de media werd genoemd dat de psychiater zelf al zou hebben besloten niet meer als arts werkzaam te zullen zijn in de toekomst. Aangezien dit slechts woorden zijn en de woorden van een GOG plegende hulpverlener zelden serieus genomen moeten worden zoals uit heel bergen ervaring blijkt, zou dit besluit wel aangetoond moeten worden. Als hij niet meer als arts wil gaan werken in de toekomst, zo dachten wij, kan hij ook afstand doen van zijn bevoegdheid als medicus werkzaam te mogen zijn. De arts kreeg dit verzoek i.v.m. het verzenden van een internationaal persbericht vandaag. Indien hij met het inleveren van zijn licentie akkoord was gegaan, had hij zich het verzenden van het internationale persbericht kunnen besparen. Immers, als er geen gevaar meer zou zijn voor verdere patiënten, dan zou er geen reden zijn om het persbericht te verzenden. Helaas was de reactie van mr. Jef Vermassen negatief. Hij meent dat het niet kan en hij wilde zich ook niet onder druk laten zetten. Van het laatste was nu juist helemaal geen sprake. Immers, het besluit dat een internationaal persbericht verzonden zou worden, stond al lang vast. Wij zeiden niet ‘als hij zijn licentie niet zelf alsnog inlevert, maken wij e.e.a. op mondiaal niveau publiek’ maar het besluit een internationaal persbericht te verzenden, was al lang genomen (zie aankondiging op onze site: http://www.misbruikdoorhulpverleners.nl) en in ene vroegen we ons af of dat wellicht niet nog te voorkomen zou zijn. Jammer. De klacht bij de Provinciale Commissie had de psychiater zich dan ook kunnen besparen immers. Maar, ik geloof ook nog niet dat Martin werkelijk niet meer terug wil keren in zijn vak. Waarom immers is hij dan tegen de strafrechtelijke uitspraak in beroep gegaan? Ik neem aan dat dat niet alleen maar is om eventueel toch een paar jaar minder dan de in eerste aanleg opgelegde 10 jaar ontzetting uit de burgerrechten, te verkrijgen. Ik neem aan dat het feit dat hij de aankomende jaren geen stemrecht heeft niet de reden is om in hoger beroep te gaan.
Zij kunnen er nog steeds over na gaan denken natuurlijk. Immers, de klacht bij de genoemde commissie i.v.m. zorgen over de geestesgesteldheid van de psychiater zou men zich nog kunnen besparen, zoals ook eventuele verdere persberichten.
Het internationale persbericht zal nog vandaag worden verzonden en valt dan op onze site onder de link MEDIA, pagina WEBSITE IN DE MEDIA aan te treffen. Indien de Orde haar verantwoordelijkheid had genomen, was dit allemaal niet nodig geweest. Laten wij hopen dat de Orde dat beseft en moge het een reden zijn voor de Orde om de volgende keer een professioneler besluit te nemen dan een dat bij kennis van zaken m.b.t. dit onderwerp niet anders dan ‘te gek voor loslopende woorden’ genoemd kan worden: ‘te gek voor woorden’ PLUS ‘te gek om los te lopen’.
Redactie Website Misbruik door Hulpverleners (MdH) http://www.misbruikdoorhulpverleners.nl/