JP, je schrijft hierboven: Abusievelijk worden deze herinneringen als “hervonden” aangemerkt. maar hervonden zijn ze weldegelijk, ze waren alleen nooit verdrongen.

Ik vind het wel goed dat Elke dit verschil tussen spontaan hervonden en in therapie dmv suggestie hervonden herinneringen aanbrengt. Al schijnt de Nederlandse Vereniging voor Psychotherapie het niet eens te zijn met de uitkomsten van het onderzoek. Aantrappen tegen het heilige huisje gebouwd op verdringsfundamenten mag natuurlijk niet!

@Kitty “On the other hand, inaccuracy in judging past memory states may be responsible for some claims of previous repression. Here, people are remembering a probably genuine event in the present and erroneously report that they failed to remember it in the past. Thus, both types of recovered memory experiences yield, in their way, false impressions of repression.” bron: http://web.uvic.ca/psyc/lindsay/publicat..

Maargoed, “Discovered” memory (ik geloof dat Schooler die term voorstelde) is waarschijnlijk beter. In essentie gaat het om een herinterpretatie van al aanwezige herinneringen, die in dit nieuwe licht een enorme schok teweegbrengen.

Voor de persoon in kwestie is het dan gewoon een hervonden herinnering hoor, alleen wordt vaak verkeerd uitgelegd waarom de herinnering eerder niet bewust was, wordt het verklaard vanuit verdringing terwijl het meestal een eenvoudig niet-aan-denken betreft. De herinterpretatie komt pas nadat de herinnering hervonden is. Of wou je ook de term ‘hervonden herinnering’ gaan herdefiniëren? In een deel van de gevallen zal herinterpretatie van reeds aanwezige herinneringen het geval zijn, in andere gevallen is er gewoon jarenlang niet aan het misbruik gedacht. Bijv. een zus vertelt door vader misbruikt te zijn waardoor de andere zus herinnerd wordt aan het feit dat dat haar ook overkomen is. Elke noemt in veel interviews dat voorbeeld van herinterpretatie, maar dat is niet de enige manier van spontaan hervonden herinneringen die ze beschrijft. Zie bijv. case 2 op pagina 14 van haar proefschrift.

Geraerts in haar proefschrift: “De resultaten tonen duidelijk aan dat mensen met hervonden herinneringen geneigd zijn om te vergeten dat ze woorden of autobiografische gebeurtenissen hebben herinnerd doorheen verschillende sessies, in vergelijking met degenen met continue misbruikherinneringen of mensen zonder een voorgeschiedenis van misbruikervaringen. Deze studies verschaffen indirect bewijs dat dit forgot-it-all-along fenomeen kenmerkend is voor een deel van de mensen die hervonden herinneringen rapporteren. Bij hen zijn “hervonden” herinneringen betreffende oorspronkelijke misbruikgebeurtenissen dus feitelijk nooit verloren geraakt.” (p.182)

JP, ik snap het punt dat je wilt maken geloof ik niet.

@Kitty, Nou, laat ik het dan nog eens in eigen woorden proberen: Jij zegt in je eerste reactie “maar hervonden zijn ze weldegelijk, ze waren alleen nooit verdrongen.”

Het “forget it all along effect (FIA) geeft hen de illusie dat ze hier nooit eerder aan gedacht hebben, maar dat is, zoals Jonathan Schooler ontdekte, feitelijk niet waar. Ze waren vergeten dat ze het zich eerder herinnerd hadden (en waren daar dan ook hogelijk verbaasd over). Die eerdere herinneringen hadden echter niet die emotionele lading (die plotselinge “herkenning”), mogelijk is dat de reden waarom men zich eerdere recollecties niet herinnerde. (het verkeerd dateren van herinneringen).

JP, misschien ga ik in mijn reactie teveel uit van mijn eigen ervaring en zal het in andere gevallen wel zo zijn als jij het beschrijft (herinterpretatie van wat ze altijd al wisten). Het misbruik door mijn broer heb ik nadat het gestopt is nooit meer aan gedacht. Rond mijn twintigste in therapie werd mij gevraagd al mijn seksuele ervaringen te benoemen en heb ik gezegd: “Het eerste was met mijn broer, maar daar hoeven we het verder niet over te hebben.” De therapeut ging er verder ook niet op in, dus daar bleef het bij. Verder weer niet aan gedacht, tot het zo’n vijf jaar later ineens in dromen opdook en een hele andere betekenis kreeg, het labeltje incest kwam eraan te hangen. Dus die herinterpretatie klopt, maar los van dat ik het toen aan die therapeut genoemd heb heb ik er nooit aan gedacht en is het in die zin ook een hervonden herinnering. Ik heb alleen nooit het idee gehad dat ik het verdrongen had en ik zekere zin ook nooit vergeten, want op het moment dat die vraag gesteld werd noemde ik het meteen, maar het is al die tijd nooit bewust in mijn gedachten geweest. Nou goed, iedereen zal het op zijn eigen manier beleven en verwoorden, maar van hieruit kwamen mijn reacties hierboven.

O, we waren tegelijkertijd een reactie aan het schrijven, maar mijn reactie sluit wel aan bij wat jij schrijft. Misschien is het een verschil in benadering dat ik de wetenschappelijke kennis vermeng met mijn eigen ervaringen en van daaruit praat. Maar dan kan ik alleen maar zeggen: wees blij dat je er niet vanuit eigen ervaring over kunt praten! Als het alleen maar theorie is haak ik soms af.

Ja, ik zag ook dat onze reacties vlak op elkaar kwamen. Je kan inderdaad het FIA effect niet generaliseren naar de hele populatie, dat doet Gereaerts ook niet. “Vrouwen die hun herinneringen spontaan hervinden, bijvoorbeeld omdat ze in een situatie komen die alles oprakelt, blijken veelal last te hebben van een defect geheugenmechanisme. Deze herinneringen zijn volgens Elke Geraerts eerder gebaseerd op de waarheid, maar deze mensen hebben moeite met het dateren van herinneringen. Ze denken bijvoorbeeld dat ze deze herinneringen twintig jaar kwijt geweest zijn, terwijl ze er in werkelijkheid twee jaar geleden nog met hun partner over praatten. Ze overschatten dus de vergeetperiodes.” Dat stond in het persbericht.