@jp

ik vind dat je idd wel een ‘point’hebt….moeilijk hoor. (nog steeds vind ik wel dat DIS écht is) daarom…moeilijk…

Dank je Dumpie, het is me al eerder opgevallen dat we het soms wél eens zijn. Bijvoorbeeld in de eerste ‘Addendum voor Emma’ discussie, waar je stelt (11 10 06 – 19:42) dat je tegen het je verschuilen achter een ziekte bent.

Wat ik (tussen de regels) betoog met m’n stukje is dat de Dis theorie zeer gevaarlijk kan uitpakken voor gediagnosticeerden. Ik heb geen enkel probleem met de symptomen van “Dis” (derealisatie / depersonalisatie etc.). Die behoren volgens mij tot het normale spectrum aan intra-persoonlijke ervaringen. Maar de achterliggende Dis-theorie, (e.e.a. wordt veroorzaakt door verdrongen trauma), daar heb ik grote moeite mee. En voor wie toch die theorie serieus neemt: bedenk dat deze potentieel zéér vrouw-onvriendelijk is.

De hele psychiatrie vind ik zowieso heel vrouwonvriendelijk. De hele insteek bedoel ik.

Nog even terug-topic; ik heb dus dis maar niet in die zin dat ik tijd kwijt raak, ben altijd aanwezig, zij het op de achtergrond. (misschien ben ik een uitzondering)maar ik kán altijd ingrijpen op cruciale punten, als mijn morele waarden in de knoop komen. (ben ik zo een beetje duidelijk?)

dus ook al switch ik naar een kind-alter, de vermogens om bijvoorbeeld auto te rijden gaan dan vóór de behoeftes van ‘het kind’, waarmee ik dus geen (groter) gevaar op de weg ben dan anders…

@Dumpie, Hihihi “waarmee ik dus geen (groter) gevaar op de weg ben dan anders…” Nu serieus: Dat verbaast mij niets, want ik geloof niet in alters die je besturing kunnen overnemen. Maar voor Dis-‘deskundigen’is dit een punt van discussie: er zijn genoeg therapeuten die hun dis patienten ontraden of verbieden auto te rijden. Nu kan daar natuurlijk een goede reden voor zijn( medicatie), maar met Dis (alters) heeft het niets te maken. Echte alters bestaan niet. Nu maak ik het misschien te breed, maar die “alters” zijn volgens mij gewoon uitvergrotingen van algemene menselijke gevoelens (als je me nog kan volgen).

mja, ja, ik kan je nog steeds volgen, maar ben het nu toch niet met je eens wanneer je zegt; “echte alters bestaan niet”, “uitvergrotingen van algemene…. Mijn alters nemen dus écht wel de besturing over, wat ik al zei; totdat ik of mijn morele waarden in gevaar komen…(en soms gaan ze dan nóg door) Het gebeurt wel eens dat één van mijn alters dingen doet die mij schaden (gebruik je fantasie) en dan mág ik vaak niet ingrijpen, dan laat ik het ook maar. (Soms ook wel wetsovertredingen) (die zou ik dan denk ik als ‘mezelf’ ook begaan hebben, denk ik)

Maar ja, ik ben dan ook geen deskundige, tenzij je ‘ervaringsdeskundige’ meetelt.

o ja, nog ff; ik heb trouwens een alter, die wanneer zij rijdt (het is dus een volwassen vrouw) meer risico’s neemt dan ik. Ze rijdt wilder, muziek keihard etc. Dat zou ík dus nooit doen. (ik kan me voorstellen als je het zelf nooit hebt meegemaakt, dat dit moeilijk te geloven is hoor, ik denk dat het hier ook om draait allemaal)…

@Dumpie Hmm, als ik het zo lees zijn er wel degelijk redenen om je rijbewijs in te nemen, niet omdat je alters hebt, maar omdat je (zoals zovelen ‘enkelvoudigen’) soms roekeloos aan het verkeer deelneemt.

Alters kunnen ook een excuus zijn. Als je eens een keer wild bent, of gek wil doen/uitgelaten bent kan je dat natuurlijk mooi in een alter kwijt.

In die symbolische zin hebben we allemaal alters. Helaas wordt het in therapie gecultiveerd en tot iets zelfstandigs binnen jezelf gemaakt.

En dan gaan mensen er in geloven en zich er naar gedragen, denk ik.

Hoi Dumpie, Je zegt dat je altijd nog wel aanwezig bent op de achtergrond als een alter het overneemt. Dat doet me denken aan het volgende: ik had dus geen dis-diagnose, maar mijn therapeute werkte wel met ‘kindsdelen’ waar je contact mee moest maken en goed voor zorgen enz. Na een tijdje had ik drie verschillende kindsdelen, waarvan eentje (het Haatkind) erg verbonden leek met een bepaald deel van de hervonden herinneringen. Herinneringen waar ik toen in geloofde, maar die later niet echt bleken. Maar wat er met dat haatkind gebeurde was dat het soms ook leek of ze het ‘overnam’. Dan zat ik ook van een afstand toe te kijken, en dat haatkind maar tekenen over misbruik dat ze meegemaakt zou hebben, of op andere momenten mijzelf beschadigen. Heel bevreemdend en beangstigend was dat, want je weet dat je het zelf bent die het doet maar lijkt er totaal geen controle over te hebben. Bij mij duurde het dan wel even voor ik weer de controle terug had en die situatie kon doorbreken. Is het net zoiets als jij zegt dat je van een afstand je alters gadeslaat?

@ JP, je schreef: Nu maak ik het misschien te breed, maar die “alters” zijn volgens mij gewoon uitvergrotingen van algemene menselijke gevoelens (als je me nog kan volgen). JP – 15 10 06 – 21:29

Ik herken hier zoveel dingen. Als je aan die gevoelens de naam Alter koppelt, lijkt het me, dat je er steeds meer een plekje voor maakt. Wat betreft het harde autorijden en lekker harde muziek aanzetten, vind ik mij terug. Ik compenseerde dit gedrag door mij stoer te voelen. Niemand hoort je en je kan lekker meezingen. Toch deed ik géén overdreven gekke dingen. Maar dat gevoel herken ik wel. Het vreemde is, als je therapeutische hulpverlener je dan Stoer gaat noemen en je vragen gaat stellen, is het of je je geaccepteerd voelt. Iets geeft die bevindingen een naam. Na ongeveer 5 jaar gesprekken en nu helemaal geen alters meer te voelen (als het ooit alters waren…)begin ik steeds meer te geloven dat je het zelf kunt sturen. Als je steeds zou herhalen ik heet die en die en ik voer de verantwoording over mezelf uit, dan geef je niet zoveel aandacht aan de namen die je aan eventuele alters geeft. Het is of je laat het toe en gelooft erin. Of je neemt zelf de touwtjes in handen. Voorvallen over vroeger zijn altijd naar en dat voel je als iemand boven de vijftig nog net zo, als je dat een hele tijd hebt opgesloten in je binnenste. Door er over te kunnen praten, geeft dat weer lucht en kun je dat nare deel van je jeugd laten integreren, door daar afscheid van te nemen. Spreek uit dat je bij die dingen niet meer stil wilt staan en dat je er nu in het heden een fijne dag van gaat maken. Moet je eens zien hoe snel de wel/niet aangeprate alters verdwijnen. Het scheelt je een hoop therapiebezoek en geld. (ook voor de maatschappij) Zelf heb ik helemaal geen gevoel van alters meer. Ben een zeer gelukkig mens en sta elke ochtend op met een heel optimistische instelling. Natuurlijk komen er dagen in je leven dat er weer iets naar gebeurt in je gezin of wat dan ook. Maar bestuur jezelf. Lees eens wat boeken over R.E.T. en je zult veel herkennen in de dwaalgedachten die er soms al van jongs-af-aan zijn ingeslopen.

Mocht mijn voormalige hulpverlener meespieken op dit forum; NEE, ik ben GEEN Ontkenner. Ik weet wie ik ben en waar ik voor sta. En op dit soort antwoorden zou ik nu nooit meer intrappen.

@ Kitty,

Is het niet mogelijk, dat als je een situatie van vroeger bespreekt (bijv. bijna verdrinking) dat je je dan weer dat kind van 7 jaar kan voelen? Dat je ahw even terug in de tijd gaat en de daarmee verbonden herinneringscues, ook gevoelsmatig weer even opentrekt? Dat lijkt mij dan een meer logischer verklaring voor de gemoedstoestand waarin je dan belandt. Worden de naam Kindsdeel en Alters dan niet vaak op één lijn gezet? Waardoor verwarring ontstaat? Mede op emotioneel gebied? Ik bedoel hiermede ook dat het oproepen van nare voorvallen je wel even van je apprepaux kunnen halen en soms nog dagen kan doorebben. Dit komt vooral voor bij extra gevoelige personen. We spreken vaak over negatieve voorvallen. Ik kan mij nog zo goed voor de geest halen dat ik voor het eerst op een grote fiets kon fietsen. Dan voel ik nog dat euforistische gevoel, maar daarom heb ik nog geen fietsalter. Beetje humor mag wel he?

Hoi Elly, Ik denk dat het weinig verschil maakt of het alters of kinddelen genoemd worden. Mijn therapeute zei dat ze ‘niet aan DIS deed, want dat was maar een modeverschijnsel’, maar met haar gehamer op die kindsdelen wist ze toch behoorlijk dis-achtige verschijnselen bij haar cliënten te creëren, zoals een vriendin van mij die ineens ook tijd kwijt was en zichzelf terugvond in een deel van de stad waar ze helemaal niet wilde zijn. En ja, door heel erg gericht te zijn op het verleden en allerlei voorvallen steeds weer omhoog te halen is het niet gek dat je je weer gaat voelen als het kind dat je ooit was, maar dat is geen kindsdeel of alter wat de kop opsteekt. Maar als je dat als zodanig gaat cultiveren kan het dat wel worden, met alle verschijnselen en gevolgen van dien.

Het verheugt me iedereen te melden dat er gratis reclame voor dit stukje wordt gemaakt: http://www.ememo.nl/forum/viewtopic.php?t=2640

Met dank aan Emma; m’n zeer trouwe lezeres! Daar word ik inderdaad blij van! je ‘joker-pooker”

Nou had ik er toch echt een zinnetje gelezen waar ik wel op wilde reageren (nl. dat ons enige doel om hierover te schrijven is om te zieken) en ineens staat het er niet meer! Zijn wel weer andere zinnetjes bijgekomen, zoals wederom de uitnodiging er in het besloten deel over te discussiëren.

Ik waardeer het zeer dat Dumpie er hier met ons in alle openheid over wil discussiëren! Volgens mij schieten we daar allemaal meer mee op! Want zelfs al worden we het niet eens, meer begrip over en weer is wel mogelijk. Behalve als je geen begrip op wílt brengen voor wie anders denkt dan jij.

Emma heeft inhoudelijk blijkbaar geen weerwoord, dus wordt m’n betoog uit z’n verband gerukt.

Het typeert haar dat ze op Potdorie niet reageert en bij Ememo de discussie/scheldpartijen naar het voor ons ontoegankelijke deel verplaatst.

Als ze het toch allemaal onzin vindt, waarom besteedt ze er dan überhaupt aandacht aan?

Miss emma is denk ik bang dat er bij haar aanhangsters twijfel gaat ontstaan over of dis nu wel of niet bestaat dus gaat ze het op deze manier aanpakken. Volgens mij is ze tevens een van de trouwste Jan Potdorie forum bezoekster ,maar dan wel stiekem.

Het is beter jullie niet teveel bezig te houden met wat er over deze discussie wordt gemeld op de ememosite. Ik vind het een verademing zoals nu de discussie wordt gevoerd. Ik hoop dat dit zo blijft en dat het weer niet gaat ontaarden in ordinair geziek. En als “Ememo” verwijt dat deze discussie een vorm van “zieken” zou zijn. Ach, wees wijzer en reageer er ook op deze site niet op.

@Marian, Wijze woorden van een verstandige vrouw!

ik kan jullie verzekeren dat er op ememo niet op jullie gescholden wordt hoor. Wel een gevoel van; wáárom laten mensen ons niet in onze waarde, láát ons. Dat gevoel is er wel. Meer zal ik niet uitwijden over wat er wel en niet gezegd wordt op ememo, maar van dat schelden wilde ik toch even rechtzetten.

@Dumpie, Nou daar ben ik dan blij mee, mijn ervaring is nu eenmaal dat ik bij Ememo voor vanalles wordt uitgemaakt. Nooit geweten dat ze in het besloten forum zo mild over me kunnen zijn!

Tevens wil ik Emma complimenteren voor haar mooie photoshop exercitie. Als ik dat boek in de winkel zou zien liggen, kocht ik het meteen, al was het maar vanwege mijn aantrekkelijke kop!

Zelf zou ik als titel kiezen: Alters op de korrel

http://www.ememo.nl/forum/viewtopic.php?t=2640 Erg leuk, en de cartoons heb ik ook nog Emma!

ja JP, je ziet er goed uit! Wil je me een gesigneerd exemplaar toesturen???

Dumpie, vind jij dat wij jullie niet in jullie waarde laten? Dat ik anders denk over DIS en hervonden herinneringen betekent voor mij niet dat ik jullie als personen minder acht. Zie jullie ook niet als tegenstanders en zelfs niet als zieltjes die ik moet bekeren. Ik ben wel benieuwd hoe jij als “nieuweling aan het front” dat ervaart.

Hé verdikkeme, mis allerlei leuks als banneling van ememo.

@Dumpie (16 10 06 – 17:30) Wel een gevoel van; wáárom laten mensen ons niet in onze waarde, láát ons. Dat gevoel is er wel.

Dumpie, dat snap ik. Maar als ik vanwege “gevoeligheden” m’n mening niet meer mag geven leven we niet langer in een vrij land. Dis bestaat evenmin als Sinterklaas en als half Nederland zou geloven in Sinterklaas zou ik er ook wat van zeggen. Dat ik daarbij op teentjes trap is niet te vermijden.

Lees s.v.p. het artikel uit de Midi en zie wat onterechte beschuldigingen voor ravage in mensenlevens aanrichten. Niet alleen in het leven van de ‘client’, ook het leven van de familie wordt verwoest. Daar mag niemand de ogen voor sluiten. http://www.savefile.com/files/165003 (pdf)

Helaas kan ik op dit moment vanwege omstandigheden niet reageren. Wilde jullie dit toch even laten weten. Dus; van mijn kant even radiostilte, ik hoop dra de discussie weer met jullie op te pakken.

Groet van dumpie/Tsja

No problem Dumpie, Reageer zodra het je uitkomt.

nou jullie bashen emma anders aardig en maken dis belachelijk en dus mensen die die diagnose hebben.

Ik heb die diagnose en vier eigen kinderen en een pleegkindje…wat zegt dat nu ? dat dit onverantwoord is of dat ik geen dis kan hebben omdat er goed voor die koters gezorgt word?

ok toegegeven ik heb geen rijbewijs want ik ben een ramp in een auto ,kwam ik achter tijdens autorijlessen …zag hier en daar bromfietsers over het hoofd en reed tijdens examen een auto (bijna)de vangrail in ,dat weer wel maar dat kan ook komen omdat ik van origine blond ben ,toch?

jp tevens blijf jij maar hameren op die onterechte beschuldigingen ,die gebeuren en dat is vreselijk voor de slachtoffers…maar niet iedereen met een diagnose dis doet dat hoor..

is het jou persoonlijk overkomen dat jij zo verbeten bent in deze?

ook niet iedereen met diagnose dis komt met verhalen over sexueel misbruik tijdens de therapie….

snap eigenlijk best wel waarom jullie zo gek zijn op “waarheid” die heeft zo n houding van; ik loog over dis en simuleerde het ,dus doet iedereen dat met die diagnose…

best ziek hoor …je moet niet iedereen over 1 kam scheren jp.

Hoi Linda, Een diagnose ter discussie stellen is toch wat anders dan de mensen die die diagnose hebben belachelijk maken?

Dat Emma er hier vaak niet goed vanaf komt is waar, maar dat is wederzijds (wij ook niet bij haar/ememo). Maakt niet eens meer uit ‘wie er begonnen is’, dit is hoe het al tijden gaat en zal vast niet binnen afzienbare tijd veranderen, al zou ik nog steeds de voorkeur geven aan een rechtstreekse discussie met Emma. Zij is degene die dat uit de weg gaat. Maar goed, daar gaat het nu niet over.

Afgezien van Emma wordt hier niemand van ememo en niemand met dis persoonlijk ‘gebashed’, uitgescholden, belachelijk gemaakt of wat dan ook. De diagnose zelf wordt soms wel belachelijk gemaakt, daar moet ik je wel gelijk in geven. En als we met mensen met DIS in gesprek willen komen zouden we dat niet moeten doen.

Toch vind ik de vraag die JP hier voorlegt geen vorm van belachelijk maken, maar iets om je serieus af te vragen. En jullie die DIS hebben zouden kunnen antwoorden hoe dat in zijn werk gaat. Zelfs al blijven wij de diagnose ter discussie stellen, dan nog zijn jullie degenen die met die diagnose leven en ons wijzer kunnen maken hieromtrend.

En ik ben NIET van mening dat mensen met DIS simuleren en liegen! Dus ik zie jullie zeker niet als Waarheid. Ik vond het goed dat zij haar verhaal deed op mijn forum, maar haar verhaal is wel van een heel andere orde. Dat geldt wat mij betreft voor herroepers, die ook niet zoals Waarheid bewust gelogen en gesimuleerd hebben, alswel voor dissers die in mijn ogen niet doen alsof. Maar de vraag blijft voor mij wel of DIS wel echt bestaat.

@Linda Gelukkig is het mij niet persoonlijk overkomen (al zal Emma daar wel anders over denken). Maar het is voor mij wel een bewijs hoe gevaarlijk psychologie en psychiatrie kunnen zijn. Daar geneer ik me voor.

Ik stel DIS “believers” niet gelijk aan simulanten. Natuurlijk zijn ze overtuigd van hun diagnose. Maar ik wil aantonen dat die hele Dis-theorie onwetenschappelijk drijfzand is.

Als je de Dis-theorie serieus neemt, zijn de vragen die ik stel heel legitiem.

@Linda Ook ik scheer niemand over 1 kam Mijn openingszin was in mijn verhaal: “Ik heb 12 jaar DIS gesimuleerd en er zijn er vast meer…….” omdat ik me niet kan voorstellen dat ik de enige ben in heel Nederland en ik weet ook inmiddels dat dat bij lange na niet zo is.

Ik was(en ben nog steeds) me ervan bewust dat er veel mensen zijn met de DISdiagnose die er zelf van overtuigd zijn het ook echt te hebben, terwijl er in feite hele andere dingen aan de hand zijn.

Wilde die opmerking van jou even rechtzetten. Jammer dat je steeds zo “veroordelend” en aanvallend blijft “DIScussiëren”

Groet Waarheid

Ik hoop dat we deze discussie zuiver kunnen houden en niet op de persoon gaan schrijven. Dan verzandt deze discussie opnieuw en dat is verrekte jammer!

Ik ben het met yael eens. Als er een naam wordt genoemd, komen er weer niet ter discussie doende oprispingen naar boven. Daar schiet niemand iets mee op. Dat JP en Emma als een rode stier op elkaar reageren is niet bepaald bevorderlijk voor de verdere discussie.

Het is in ieder geval duidelijk dat ‘alters’ als werkelijk worden ervaren. Dat staat danook niet ter discussie. Ik denk dat alters een soort extensie zijn van ‘rol’gedrag dat we allemaal vertonen. Zo ben ik o.a. zoon, echtgenoot, vader, vriend en buur van…

Er horen bepaalde sociale verwachtingen bij iedere rol, die je maar beter niet verward. Rolgedrag is er bij ons allen dus ingepompt.

In zeker opzicht zijn alters ook rollen, inclusief bepaalde conventies. Kindalters hebben knuffels en het is onwaarschijnlijk dat ze de stelling van Pythagoras zullen declameren, baby-alters huilen of willen eten of slapen.

Ik wil maar zeggen: in zekere zin is het alterconcept (rolgedrag) iets menselijks wat niemand van ons vreemd is. Bepaalde therapievormen hebben het helaas dusdanig gecultiveerd, dat dat rolgedrag (in de vorm van alters) een geheel eigen leven is gaan leiden.

@ JP

Maar hoe verklaar je dan dat als dissers switchen naar b.v. kindalters zich daar helemaal niet van bewust zijn, althans bij een deel van de dissers gebeurt dat.

@kitty

Als je diagnoses of een diagnose op de hak neemt dan is het toch logisch dat mensen met zo n diagnose zich persoonlijk aangevallen voelen?

Ik persoonlijk vind het helemaal niet erg als je twijfels hebt of ronduit tegenstander bent van een diagnose ,maar door het zo op de hak nemen van diezelfde diagnose schiet je je doel voorbij.

Vervolgens geef je dan aan en anderen ook dat je graag in discussie wilt gaan met die mensen MET die diagnose maar die zijn inmiddels al zo in de verdediging geschoten dat mij dat haast onmogelijk lijkt.

@JP van rollenspellen zijn mensen zich bewust…je gaat zo en zo met je vrienden om ,maar je laat het wel uit je hoofd om met je ouders om te gaan als met je vrienden.

voor de rest zie laatste vraag yael..

@Yael, Als sommige Dissers switchen naar een ander alter, zonder het zich bewust te zijn, MOET dat dus als zodanig door iemand anders dan de Disser zo benoemd zijn. Vermoedelijk de DIS-therapeut, of de in Dis gelovende partner ofzo. Deze “dis-believers” zijn natuurlijk gespitst op alterwisselingen. In mijn optiek zouden baby-alters bijvoorbeeld niet vloeken. Maar het alterconcept is zo diffuus dat patient en therapeuteraar er geheel verschillende ideeën op na kunnen houden over wanneer je switched. Allicht dat een Disser dan soms geen weet heeft van de switch, die zit in “the eyes of the beholder”, de observant.

@ Jp

volkomen duidelijk, maar…..sommige dissers schijnen op vreemde plaatsen op te duiken, niet wetende hoe ze op die plek gekomen zijn. Dus volledige amnesie!

Ander voorbeeld: ineens merkt iemand dat er speelgoed rondslingert en weet niet hoe het daar gekomen is.

@ bedoel je met ‘the observant’dan een alter?

@Linda Ik zeg ook niet dat er bewust een rollenspel wordt opgevoerd. Ik stel dat we als mensen geleerd hebben dat we allerlei rollen vervullen en ons dienovereenkomstig moeten gedragen. Dat gaat vrij automatisch, dat hebben we ons eigengemaakt. Dus is het niet verwonderlijk dat een therapie die hier een beroep op doet (maar het als afgesplitste persoonlijkheidsdelen omschrijft) aardig aanslaat.

Ik begin me nu af te vragen of iemand tijdens een therapie amnesie op kan lopen.

En welke rol de therapeut hier dan in speelt.

@Yael “Tijd kwijt zijn” is niet exclusief voorbehouden aan dissers. In ernstige psychische nood kan dat gebeuren. Ook medicatie of alcoholgebruik kunnen tot ‘gaten’ in het geheugen leiden.

En rondslingerend spul: je moest eens weten hoevaak ik m’n mobiel of sleutels niet kan vinden. We doen sommige dingen nu eenmaal gedachtenloos.

Met observant bedoel ik de observator, een ander persoon die de disser observeert en z’n/haar gedrag interpreteert ( therapeut, partner etc.)

Nog even terug naar Linda (17 10 06 – 21:11)

Eigenlijk ben ik degene die de Dis-theorie op de hak neemt. Bij mijn weten heeft Kitty zich op haar website nooit zo expliciet uitgelaten over de dis theorie.

Ik besef drommels goed dat ik daarmee bepaalde mensen van me vervreemd, maar dat is dan niet anders. Ik kan toch niet iedereen overtuigen. Ik heb het al eerder als voorbeeld gebruikt: als half Nederland in Sinterklaas zou geloven, zou ik ook m’n bek opentrekken. En dus mensen kwetsen die z’n paard over hun dak menen te horen lopen. Mag ik die mensen dan niet vragen: “zijn er ooit paardenvijgen op daken gevonden?”

Door grote psychische druk kunnen ze zeker wel lijken te dissocieren. Bijv. door voor je uit staren. Alsof je er even niet bij bent. (verdiept in boek als vergelijk) Iemand kan sterk aan een zojuist besproken voorval blijven denken, waardoor het hier en nu op de achtergrond raakt. En uitingen van opgekropt verdriet brengt iemand ook uit balans. Iemand die emotioneel zwak is op zo’n moment is heel makkelijk te beinvloeden door suggesties toe te laten.

@Elly, Ik denk dat inderdaad psychische druk daarbij een grote rol speelt. Eerst word je verteld dat je aan een ernstige persoonlijkheidsstoornis lijdt en daarna wordt iedere reactie op die diagnose uitgelegd als een symptoom daarvan.

Maar nu weer even terug naar DIS als zwaar psychisch trauma. Het is toch opmerkelijk dat al die zogenaamde ‘diskundigen’ (Onno van der Hart, ‘ridder’ Ellert Nijenhuis, Suzette Boon en Nel Draijer) zich bij mijn weten nooit hebben geuit over de maatschappelijke risico’s die ‘Dissers’ vormen.

Ze kletsen allemaal over alters en hoe ernstig de post traumatische stress stoornis wel niet is, maar geen van deze kwak-wetenschappers vond het blijkbaar nodig om de alarmbel te rinkelen over potentiële risico’s van altergedrag.

Daarvoor heb ik maar één kwalificatie: Slap lullen en ondertussen je zakken vullen.

Hoi Linda, JP zei het al en dat is ook mijn idee: ik ben niet degene die DIS op de hak neemt. Ik denk dat JP en ik door ‘de andere kant’ als twee handen op één buik gezien worden en het jullie vaak ontgaat dat – ook al delen we meestal dezelfde mening – we hier heel anders in staan, we een andere motivatie en invalshoek hebben en bovenal een andere stijl om dingen ter sprake te brengen.

(Ter illustratie ) JP, ik denk dat die vergelijking van DIS met de verschillende rollen die iedereen speelt niet helemaal opgaat, evenals het voorbeeld dat jij ook vaak dingen kwijt bent. Ik denk dat de meeste volwassenen normaalgesproken geen rol meer vervullen als baby, dus kan een babyalter daar geen uitvergroting van zijn. Zelf denk ik dat m.n. angst een grote rol speelt bij DIS. Als ik kijk naar die vriendin van mij die ineens ook tijd kwijtraakte en zichzelf op plekken terugvond waar ze niet zelf naartoe gegaan was; zij leefde al maanden in een constante angst vanwege opkomende herinneringen aan ritueel misbruik en het feit dat Dinkie (therapeut) tegen haar zei dat ze al met vijf verschillende delen kennis had gemaakt en er zouden in toaal 86 delen zijn. Ook al noemde Dinkie het geen DIS, de benadering verschilt naar mijn idee niet. Bij mij heeft het niet van die extreme vormen aangenomen dat ik niet meer wist wat ik deed, maar die angst van “wat is er gebeurd? wat zit er allemaal nog in mij waar ik geen weet van heb?” is gekmakend. Ik denk dat ik in die tijd ook heel wat gedissocieerd heb, wat niet te vergelijken is met voor je uit staren of in gedachten zijn. En die kindsdelen die ik dan had, dat waren geen rollen die ik in het dagelijks leven ook vervulde, maar deels de herinnering aan hoe ik als kind/ puber was, en dat haatkind dat ik eerder noemde was gewoon een reactie op alle herinneringen die naar boven kwamen. Daar moest wel een haatkind bij om het hele zaakje te kunnen ‘handelen’. Ik geloof dus wel dat DIS in therapie of gewoon al door de diagnose te geven gecreëerd wordt, maar niet dat het alleen maar de huis, tuin en keukenrollen die iedereen speelt in uitvergrote vorm zijn.

@Kitty, Ik wilde voornamelijk duidelijk maken dat het succes van het ‘alterconcept’ niet zomaar uit de lucht kwam vallen, het appeleert aan rolgedrag maar het is veel diffuser. Dat biedt dus ook veel meer mogelijkheden. Dat zie je ook als je websites van ‘survivors’ bezoekt: sommigen benoemen bepaalde gevoelens tot alters, anderen onderscheiden ‘cult’-alters, moeder-alters etc. Je kan er dus allerlei kanten mee op.

@Kitty (18 10 06 – 12:42)

Bij mij heeft het niet van die extreme vormen aangenomen dat ik niet meer wist wat ik deed, maar die angst van “wat is er gebeurd? wat zit er allemaal nog in mij waar ik geen weet van heb?” is gekmakend.

Ongetwijfeld! In feite wordt je hele zelfbeeld, je zelfvertrouwen, de betrouwbaarheid van je geheugen, om zeep geholpen. Het moet verschrikkelijk zijn om niet meer te weten wat je overkomen is, om niet meer te weten wie je nog vertrouwen kan, zelfs jezelf kan je niet meer vertrouwen. Je wereld stort in.

Zeg maar: een tijdelijk verblijf in de hel. Terwijl ik erin zat en geloofde in mijn herinneringen kon ik het ondraaglijke nog enigszins draaglijk maken door te bedenken dat het nodig was hier doorheen te gaan om beter te worden. Maar toen het ook nog bleek om valse herinneringen te gaan kon ik er toch niets anders van maken dan dat ik onnodig in de hel gevangen gehouden werd. Ik weet niet hoe dissers hun leven zouden omschrijven als zij in de greep zijn van triggers, herbelevingen, flash backs, enz. maar ik denk dat het weinig verschilt van de situatie waarin ik verkeerd heb.

Wat komt het me toch o zo bekend voor Kitty wat ik hier boven allemaal lees.

Ook mij komen dingen die hier worden beschreven bekend voor. Is het niet zo dat in iedere therapeutische benadering bovenstaande verschijnselen voorkomen? Ik had dit nooit eerder meegemaakt. Totdat gesprekken en dromen werden uitgelegd als satanische rituelen. Gek genoeg reageerde je er lichamelijk ook nog op, dus dacht je dat het echt was. Maar nu weet ik echt beter. Het was voor mij een Hels geloof. Nu geloof ik alleen nog maar in mezelf. Maar zelfs dat schijnt in de ogen van de EX-Bereaclub een zonde te zijn.

Het naarste wat mij is bijgebleven, is dat er werd gezegd dat mijn vader nooit kinderen had mogen hebben. Wat een veroordelende hoogmoed hé?

@Elly, Het eerste wat me te binnen schiet: hoe durven ze…. Wat voor pretenties hebben ze als ze zo oordelend bezig zijn. Je mag geloven in jezelf! En laat die prutsers maar praten.

@ JP, Zo is het helemaal. En als ik herkenbare dingen lees van Rob, Kitty en anderen, dan besef ik dat ik niet de enigste ben die in die prutsers heb geloofd. Vanmiddag vertelde nog iemand tegen mij dat ik zo straalde. Ja van Geluk, dat ik zo gelukkig ben met wie ik ben. Nieuwsbrieven die ik ontvang van zgn. demonenjagers doen mij niets meer. Ik wil nooit meer wat met die geloofsgekken te maken hebben!

@Elly, “Ik wil nooit meer wat met die geloofsgekken te maken hebben!

Good for you! Laat anderen geen macht over je krijgen, ik vrees dat het daar vaak op uitloopt.

Ja JP, dat heeft er ook mee te maken. De “Sterke” tegen de “Zwakke” he? In dat charismatische sfeertje leeft dat heel sterk. Daar kom je pas achter als je er weg bent.

Emma heeft weer wat gevonden wat in haar straatje past: http://www.ememo.nl/forum/viewtopic.php?p=64516#64516

En ze heeft het over Elizabeth Loftus die “In het Libby proces op haar vingers wordt getikt en weet ze zelf niet meer wat ze hoe gedraaid heeft.”

Zou Emma het over zichzelf hebben en iets van herkenning hebben gevonden in deze vrouw?

hihihihahaha

Aangezien ik persona non grata ben bij Ememo, kan ik dus niet meer lezen!

Even een eerste snelle reactie op het stukje van Emma: Vreemdgenoeg erkend Emma de stelling van Loftus dat het geheugen niet als een videorecorder werkt.

Emma:” Inmiddels weet natuurlijk elk weldenkend mens allang dat het geheugen helemaal niet vergelijkbaar is met een video recorder, maar het heeft een tijdje geduurd voor die wetenschap ook is doorgedrongen tot de geachte confrères.

Dat is uiteindelijk ook de kern van Loftus betoog als getuige-deskundige in deze zaak. Dus vraag ik me af, wat wil Emma nou zeggen?

Ik moet altijd wel lachen om die Emma.Ze kan altijd zo lekker happen.Ik denk dat ze zelf de meest labiele is van heel die site.En maar wissen en veranderen, haha

Mensen die zo bang zijn dat er iets wordt gelezen door een buitenstaander daar is vast iets mis mee. Kan haast niet anders.

Emma heeft ontdekt hoe DIS ontstaat: http://www.ememo.nl/forum/viewtopic.php?p=64852#64852

Hmm, die studie is wel interessant. Zo op het eerste gezicht kan ik me er wel iets bij voorstellen. Maar het heeft niets met Dis te maken en dat suggereert Emma ook niet.

Nee, dat lees ik ook…. Je hebt mijn opmerking verkeerd begrepen denk ik Was ironisch bedoeld.

Aha dus mijn criminele gedrag kwam door de alcohol. Waardooor ik daarna een blackout kreeg ? hoe zat het nou emma? Meestal zeiden ze dat mijn criminele ik een alter was die alcohol gebruikte en een blackout had. Daarom ben ik ook nooit veroordeeld Emma. Lang leve Dis. Zo werkt het in deze maatschappij. Altijd ontoerekeningsvatbaar!!!!!!!!!Altijd makkelie

Voor mijn criminele gedrag was mijn geheugen al zo slecht, dat ik meteen al erna veel minder wist als eerst. En over leigen? Hoe kan je nou liegen over iets als je het niet meer weet. Of ben ik blond??? Ik dacht van niet hoor!

De vraag is natuurlijk waarom Emma dit bericht publiceert??? Geheugenonderzoek uit Maastricht is in haar ogen toch op voorhand onjuist en verdacht. Of toch niet als de uitkomsten in haar straatje passen????

Hier meer over onderzoeksthema’s van Kim van Oorsouw: http://www.personeel.unimaas.nl/k.vanoorsouw/areas.htm Ik hoop dat het proefschrift tzt online komt. En tadaa: Kim heeft het o.a. over dissociatieve amnesie.

Het is duidelijker als het verhaal van E vind ik

Hallo! Ik las iets over dat bepaalde mensen vinden, dat een alter niets anders is als een uitvergrote emotie. Maar hoe verklaren jullie dan, dat een alter méérdere emoties kan hebben (dus zowel verdriet, angst als blijheid) kan ervaren?
Zelf vind ik dat jullie de symptomen van BPS en DIS dan door elkaar halen:
bij borderline is idd sprake van het uitvergroten van een bepaalde emotie dat dan zeer heftig optreeft, maar bij DIS is er geen sprake van een emotie: er is sprake van een ander ontwikkeld deel van de persoon met verschillende emoties en karaktereigenschappen (de alter dus).
Geen kritiek op jullie hoor, alhoewel ik het in het algemeen gesteld jammer vind dat ‘voor en tegenstanders’ zo heftig op elkaar reageren. Normale gedachten uitwisseling moet mogelijk zijn toch?
Immers heeft ieder weer een andere persoonlijke ervaring en die hoort men te accepteren van elkaar (en zo kunnen we allemaal weer van elkaar leren)

IK ANTWOORD EVEN OP DE VRAGEN MET CAPSLOCK, OM MIJN EIGEN ANTW AAN TE DUIDEN. DIT IS NIET ALS SCHREEUW OF BOOSHEID BEDOELT

• Maar welke waarde heeft een zwemdiploma of rijbewijs voor een kindalter? GEEN, MAAR DAAR KUN JE MI GEEN CONCLUSIES UITTREKKEN. EEN KINDALTER KAN TOCH NOG WEL BESTAAN, OOKAL HEEFT HET DIPLOMA VOOR HEM/HAAR GEEN NUT? HIJ/ZIJ LEEFT IMMERS EEN ANDER LEVEN DAN DE PRIMAIRE PERSOON
  Is het verantwoord dat iemand met dier-alters kinderen opvoedt? IK DENK ZELF DAT JE NOOIT MET DIERALTERS IN AANRAKING BENT GEWEEST EN DUS NIET WEET WAAR JE OVER PRAAT. IK WEET DUS OOK NIET PRECIES HOE JE DIT BEDOELT. MAAR IK DENK INDERDAAD DAT BEGELEIDING EN CONTROLE NODIG IS OP DIT GEBIED. ZELF ZOU IK IIG NIET AAN KIDS BEGINNEN ALS DEZE ALTER NIET ONDER CONTROLE IS
  Heeft iemand met 20 volwassen alters het recht om evenzoveel malen te stemmen of juist helemaal geen stemrecht? HAHA, DAS EEN GOEDE. iK ZOU ZEGGEN ALLEEN DE PRIMAIRE PERSOON, OFTEWEL DE PERSOON MET DE ID KAART, DE PERSOON DIE ER VOOR DE ALTERS WAS. MAAR IK HEB GEEN ERVARING MET MENSEN MET ZOVEEL VOLWASSEN ALTERS
  En wat doen we met alcohol en tabaksgebruik bij mensen met kind – en dieralters? DEZE VRAAG SNAP IK NIET. EEN KIND ALTER ROOKT OF DRINKT TOCH DOORGAANS NIET? ELKE ALTER MAAKT EIGEN KEUZES. HET BLIJFT ECHTER WEL HETZELFDE LICHAAM (EEN KINDALTER/DIERALTER BLIJFT FYSIEK GEZIEN EEN VOLWASSEN MENSELIJK LICHAAM HOUDEN)
  Hoe gaan we in het strafrecht om met overtredingen/misdaden gepleegd door ‘alters’? IK DENK DAT DAT PER GEVAL BEKEKEN MOET WORDEN WANT HELAAS KOMT MISBRUIK VAN DIS VAAK VOOR

Waat gaat dit over =

waar het mij om gaat is dat die hulpverleners zo veel schade aan richten, is er al een zwarte lijst?