Loftus te grazen genomen
Op Ememo verscheen een jubelstukje van de hand van Emma met daarin o.a. de volgende passage:
"In vroeger tijden kon E. Loftus, de troeteltroela van de FMSF, (en het nederlandse equivalent daarvan, de WFH) de wit gebefte juristen nogal eens in de maling nemen met haar geheugen theorietjes." (bron)
Waarmee de toon gezet is.
Wat is er aan de hand?
De aanklager in het proces tegen Libby wil voorkomen dat een geheugenexpert (Dr. Robert A. Bjork) komt getuigen voor de verdediging. Dus werd de pleitbezorger voor Bjork, Elisabeth Loftus, hard aangepakt.
Loftus stelt al jaren dat veel mensen foutieve ideeën hebben over de werking van het menselijk geheugen en denken dat het geheugen als een soort video-recorder werkt.
"Libby's lawyers contend that issues of memory, including how memory works and why it fails, will be crucial to the jury's determination of Libby's guilt or innocence." (bron)
Daarmee zou de aanklacht van obstructie en meineed in gevaar kunnen komen en dat is het laatste wat de aanklager wil.
Dus heeft hij er voor gekozen al het geheugenonderzoek in diskrediet te brengen:
"Fitzgerald challenged the validity of memory research. Citing footnotes in her publications, presenting conflicting statements and questioning her methodology, Fitzgerald got Loftus to acknowledge that a statement in one of her research papers was taken out of context and that a figure in one of her books was incorrect." (bron)
Dat is natuurlijk een onaanvaardbare generalisatie van Fitzgerald. Het is één ding dat er blijkbaar fouten in de bewuste publicatie staan, maar daarmee is echt niet het geheugenonderzoek en met name ook het werk van Loftus in een klap waardeloos.
Een essentieel kenmerk van wetenschap is dat experimenteel onderzoek repliceerbaar (herhaalbaar) is en keer op keer worden de bevindingen van Loftus en anderen door onafhankelijk onderzoek bevestigd.
Daarbij komt, dat met de aanpak van Fitzgerald praktisch elke wetenschap (behalve de wiskunde) in discrediet is te brengen:
Hoe breng je bijvoorbeeld DNA-bewijs in discrediet:
Zoek een gerespecteerd en vaak publicerende DNA-expert, zoek naar foutjes in z'n publicaties (iedereen maakt fouten), combineer dat eventueel met twistpunten binnen het vakgebied en verklaar daarmee al het DNA-onderzoek discutabel.
Zo werkt dat.
Voor Emma:
"Inmiddels weet natuurlijk elk weldenkend mens allang dat het geheugen helemaal niet vergelijkbaar is met een video recorder.."
Klopt, dat is dan ook een van de centrale stellingen van Loftus, dus je geeft haar gelijk!

En mocht het geheugen wel overeenkomen met een video-recorder, dan zit er toch een ‘uit’knop aan!;)