Rob Kok en Chris Veraart op Radio1
Aanstaande woensdag, 6 december, om 15.00 worden Rob Kok en Chris Veraart geinterviewd door de AVRO op Radio 1.
Hier de uitzendingzeven reacties
Ook ik ben niet in de gelegenheid de uitzending te beluisteren, maar dank zij de tip van Kitty is het toch mogelijk de uitzending achteraf te beluisteren. Het is goed dat deze belangrijke uitspraak van het EH aan de orde komt. Veel succes voor Rob en Chris!.
Mevrouw van Bon Moors
Ik wil toch nog even de opmerkelijke mening van collega zedenadvocaat Agatha van Bon-Moors uit het interview ter sprake brengen.
Dit is wat van Bon te zeggen had:
Van Bon:”Vooropgesteld, uh, is het goed dat kritisch gekeken wordt naar alle aangiften, niet alleen aangiften van seksueel misbruik.
Maar, aan de andere kant, uh, moet ook niet vergeten worden dat er heel veel feiten zijn die gewoon gebeuren, waarvan, uh, niemand kan bewijzen dat ze gebeurd zijn, maar die wel gebeurd zijn en, uh, ja het gaat te ver om te zeggen dat alle zaken die geseponeerd worden of waar vrijspraak op volgt in seksueel misbruik, dat dat het gevolg is van uh, valse aangifte en ik heb de indruk dat meneer Veraart dat wel doet en ik vind dat meneer Veraart daar af en toe wel erg, uh, ver in doorschiet.“
Wat mevrouw van Bon hier laat zien is een staaltje retoriek.
Ze begint met een stroman: ze legt Veraart iets in de mond wat hij helemaal niet gezegd heeft (dat vrijspraak of seponering altijd betekent dat een valse aangifte is gedaan) om vervolgens die valse voorstelling van zaken te bestrijden. Dat is dus gewoon een zwaktebod.
En waar van Bon-Moors natuurlijk aan voorbij gaat, is dat er ook mensen zijn, vooral mannen, die al jaren onschuldig vastzitten voor valse aangiften, of hun kinderen niet meer mogen zien vanwege valse aangiftes door hun ex. Dat past echter niet in mevrouw van Bon’s ideologische straatje, dus rept ze er met geen woord over.
Mevrouw van Bon meet trouwens met twee maten zo valt op te maken uit een artikel uit de Gelderlander van 16 november 2002 over verzonnen zedenmisdrijven:
Advocaat Van Bon-Moors: “ Meisjes doen ook wel eens aangifte onder druk van hun ouders. Die vinden bijvoorbeeld dat een ex-vriendje te hardhandig met hun dochter is omgegaan en staan erop dat ze aangifte doet. Dat meisje vindt haar ex ook wel een rotzak, maar is er eigenlijk terughoudender in. Dat ze er werk van maakt is vooral omdat moeder er bovenop zit of omdat pa door het lint gaat. “
Wat raar, ze zegt ongeveer hetzelfde als Veraart, maar Veraart mag het niet zeggen, dan vindt van Bon (zonder man en paard te noemen) “dat meneer Veraart daar af en toe wel erg ver in doorschiet.”
Maar als ze het zelf zegt mag het wel?
Mevrouw van Bon-Moors lijkt trouwens niet erg geinterreseerd in een rechtvaardige rechtsgang:
Over de op Potdorie al eerder besproken Enschedese Ontuchtzaak zegt van Bon inzake de heropening van het onderzoek, waar ze fel op tegen is:
“ Hier is niet alleen het belang van verdachten aan de orde. Er zijn heel veel slachtoffers die erg geleden hebben en nog steeds lijden. Als de Hoge Raad heeft gesproken, is een strafzaak klaar. Dan moet die niet op ondergeschikte punten worden opgerakeld.
Dus schuld of onschuld is een ondergeschikte zaak?
Als het om zedenzaken gaat blijkt van Bon dus niet erg geinterresseerd in oprechte waarheidsvinding.
Zowel Hans Crombag als de CRI veegden de vloer aan met het justitiele onderzoek, maar van Bon durft met droge ogen te beweren:
“Het misbruik is bewezen. Politie en justitie hebben buitengewoon zorgvuldig gewerkt”
Veelzeggend is mevrouw Bon’s participatie in de Werkgroep Vrouw en Recht van het voormalige Clara Wichmann instituut. Daar bedrijft men apartheid onder het mom van feminisme.
Illustratief is bijvoorbeeld de opstelling van deze ‘werkgroep’ inzake het wetsvoorstel van Luchtenveld. Met dit wetsvoorstel werd beoogd dat de vader bij scheiding een meer gelijkwaardige rol krijgt toebedeeld, maar daar was de werkgroep natuurlijk fel op tegen.
Het Clara Wichmann Instituut streeft absoluut niet naar rechtspraak “zonder aanziens des persoons” maar juist naar bevoordeling van de vrouw binnen het familierecht.
Mogelijk verklaart dát de kromme logica van van Bon als ze Veraart aanvalt of de justitiele dwaling bij de Enschedese ontuchtzaak bagatelliseert: dat komt Agatha namelijk niet uit: hoe vaker blijkt dat mannen onterecht veroordeeld zijn, hoe minder geloofwaardig Agaath kan insinueren dat alle mannen potentiele misbruikers zijn.
bronnen:
http://www.richel.org/brokenlink/get_art..
http://potdorie.nl/weblog/pivot/entry.ph..
De NCRV bij monde van de toenmalige voorzitter Brink heeft aangegeven dat Thom Verheul, de programmamaker van “Verborgen moeders; zwanger na incest” zich mede gebaseerd heeft op de Clara Wichmann Stichting (CWS) en FIOM. De twee vrouwen die in deze documentaire de hoofdrol vertolkten kwamen uit de kaartenbak van het FIOM. Geconfronteerd hiermee gaf CWS te kennen dat men zich niet bemoeid had met de documentaire, het FIOM zei dat “het niet om de waarheid ging, maar om de pijn”. Duidelijk is wel geworden dat de NCRV geen enkel bewijs kon geven voor de verklaringen van beide vrouwen. Het resultaat was dat de omroep substantiële bedragen, die vooral niet bekend mochten worden, moest betalen aan de gedupeerde families. Dit om aan strafvervolging te ontkomen. Het is een feit dat in deze zaak de NCRV zich verschuilde achter twee vrouwenorganisaties met nogal vooringenomen stellingen over seksueel misbruik van vrouwen. De wijze van reageren van mevrouw Van Bon-Moors doet een beetje denken aan die vooringenomenheid. “Als er geen bewijs is gevonden, wil dat nog niet zeggen dat het niet gebeurd is”, is een van die twijfelachtige uitdrukkingen. Een andere zaak waarbij ditmaal advocate Gabi van Driem nogal holle frases uitbrengt is die van de Drutense incestzaak. Zembla bracht daarover in 2002 een documentaire uit “Seks, leugens en therapie”. In deze uitzending bezigt Van Driem zinnen als: “Het is net alsof het voor de rechtbank te ingewikkeld werd……,alsof ze niet kunnen geloven dat dit allemaal in een incestmilieu gebeurt, terwijl je in vergelijkbare zaken die ook in de publiciteit zijn geweest, bijvoorbeeld in de zaak Epe, waar ik ook voor een van de slachtoffers optrad hetzelfde zag. In zo’n incestmilieu gebeuren dingen die je eigenlijk, als je ze in een boel leest niet gelooft. Je denkt zo afschuwelijk is de mensheid niet”. Nel Draijer, die ook in deze uitzending aan het woord komt heeft het over consistente verklaringen die extern gevalideerd konden worden. Echter, rechercheur M. Smit-Willems komt tot de conclusie dat alles terug te voeren is op één verklaring: die van de “misbruikte” dochter. Uit medische onderzoeken bleek dat zij niet zwanger geweest kon zijn, zeker niet van vier babies; op de door haar aangewezen plaatsen waar de babylijkjes zouden zijn begraven was niets te vinden. De dochter kon hiervoor geen verklaring geven. Van Driem spreekt over “dingen die incestmilieus gebeuren” en Draijer over consistente verklaringen, die zelfs niet door toneelspelers zouden kunnen woorden nagespeeld. Met andere woorden: “Het is toch gebeurd”. Ze kunnen niet anders, want toegeven dat zoiets niet gebeurd kan zijn, betekent aantasting van hun reputatie. En als anderen, zoals Veraart, hiertegen in het geweer komen dan schieten die door.
@ Marian
Die van Driem kende ik nog niet zo goed, daar zal ik me eens wat nader in verdiepen, maar Nel Draijer, tsja, daar heb ik zo mijn bedenkingen bij.
Die promoveerde op een onderzoek waarbij ze voor haar dataverzameling suggestieve technieken gebruikte om ‘verdrongen herinneringen’ boven te halen.
Alsof vaststaat dat ‘volledige verdringing’ bestaat.
Hoe kan je nou promoveren op iets wat nooit is aangetoond?
Garbage in —> Garbage out.
Het goede nieuws is dat ze nog steeds geen professor is, hetgeen verwonderlijk is als je ziet hoe snel haar ster rees na haar ‘baanbrekend’ (flut)onderzoek.
Volgens mij gaat Nel Draijer de geschiedenis in als een Nederlandse versie van Trofim Lysenko: óók iemand die vanuit ideologische uitgangspunten de waarheidsvinding geweld aandeed en er bijzonder veel schade mee aanrichtte.
@ JP, ik ben zeer gecharmeerd van jouw gewoonte om beweringen te onderbouwen met een bronvermelding, maar helaas laat je dat achterwege bij deze: Die promoveerde op een onderzoek waarbij ze voor haar dataverzameling suggestieve technieken gebruikte om verdrongen herinneringen boven te halen.
Ik weet dat Han Israels dat soort beweringen heeft gedaan, maar het is me ook niet duidelijk waar hij dat op baseert. Het lijkt mij sterk dat in onderzoeksinterviews zo makkelijk herinneringen worden aangepraat, aangezien daar in therapieën nogal wat sessies overheen gaan en nogal wat weerstand van de cliënt bij komt kijken voordat herinneringen voor waar worden aangenomen. Welke suggestieve technieken gebruikte Nel Draijer dan en hoe duidelijk blijkt uit haar onderzoek dat dat de dataverzameling beïnvloed heeft?
@Kitty
Dan zal ik dat meteen even rechtzetten.
Er is nogal wat kritiek geuit op het onderzoek van Draijer. Meest vernietigend was “Heilige Verontwaardiging”, een boek van Han Israels over de conclusies uit Draijer’s onderzoek.
Dat Draijer voor haar onderzoek gebruik maakte van suggestieve technieken om ‘hervonden herinneringen’ aan incest op te sporen blijkt bijvoorbeeld uit de titel van een van de rapporten die ze maakte: “Een lege plek in mijn geheugen”.
En dit is wat Han Israels over Draijer’s onderzoek zegt in HP-de Tijd:
““Zij heeft een Amerikaanse methode gebruikt, waarbij geprobeerd wordt in een soort hogedruk-therapie herinneringen bij vrouwen naar boven te halen die ze eerder nog niet hadden. Zeg maar hervonden herinneringen.”
Ook Gerd Busse in Skepsis is vernietigend over het onderzoek:
De belangrijkste vraag blijft nog onbeantwoord: hoe kon Nel Draijer cum laude promoveren op een proefschrift dat zulke ernstige gebreken vertoont als nu aan het licht getreden zijn?
bronnen:
Voor wie – net als ik – niet op tijd bij de radio kan zitten, hier alvast de link om de uitzending later terug te luisteren: http://www.avro.nl/radio/programmas_a-z/..
En speciaal voor Rob: Veel succes morgen!