Rechtspraak met oogkleppen is geen rechtspraak
Het Haagse Gerechtshof heeft dus gesproken: Johan en Jessica worden NIET vervolgd voor het doen van een valse aangifte tegen hun vader.
In eerste instantie denk je dan: fijn voor ze, na al het gelazer dat ze al achter de rug hebben, maar effectief betekent het óók dat Theo Tetteroo, die al jaren onschuldig in TBS zit, géén heropening kan afdwingen.
Beroep tegen deze beslissing schijnt niet mogelijk te zijn, zodat justitie mooi de vuile was van haar eigen geblunder binnenskamers houdt.
Dat is niet voor het eerst. In de zaak van de Schiedammer Parkmoord wisten honderden justitiemedewerkers dat men de verkeerde had veroordeeld, maar op dr. Harrie Timmerman na zweeg iedereen. Toen dit naar buiten kwam rolde er slechts één kop: die van klokkenluider Timmerman. Naar ik vrees typeert dat de waarheidslievendheid bij justitie.
Zo kunnen de werkelijk verantwoordelijken ongestoord nieuwe blunders maken.
Neem bijvoorbeeld mevrouw mr. M.T. Renckens.
Als Advocaat-Generaal speelde ze een uiterst omstreden rol in de Schiedammer Parkmoord (ze werd beschuldigd van het achterhouden van ontlastend bewijsmateriaal) en verdomd, het is mr. Renckens voor de zoveelste keer gelukt om ontlastend bewijsmateriaal te veronachtzamen: het feit dat Jessica Tetteroo ondanks de zware beschuldigingen nog maagd bleek, speelt voor mevrouw Renckens blijkbaar geen rol van betekenis: mevrouw Renckens gelooft liever in medische wonderen?
Bij onze oosterburen speelde een paar jaar geleden een zaak met een aantal treffende overeenkomsten:
Een vader en een oom werden door een toendertijd 17-jarig meisje beschuldigd van een veertiental verkrachtingen en een bloederige poging tot abortus met een kleerhanger.
Praktisch alle betrokken instanties (politie, psychologen, psychiaters en uiteindelijk ook justitie) geloofden haar op haar woord en veroordeelden beide mannen tot lange gevangenisstraffen.
Wat de Duitse Justitie wél wist (maar welbewust verdoezelde) was dat Amelie S. nog maagd bleek, hetgeen gezien de aantijgingen medisch onmogelijk kon. Ook aan allerlei ander ontlastend bewijsmateriaal, (de oom bleek een zeldzame aangeboren afwijking te hebben, waardoor hij geen erectie kon krijgen) werd gewoon geen aandacht besteed. Dat het meisje vanwege alibi's haar verklaringen later moest aanpassen, leidde evenmin tot wantrouwen bij Justitie. Herkent u iets?
De mannen hebben hun straf tot op de laatste dag moeten uitzitten, omdat ze bleven ontkennen. Herkent u iets?
Pas na hun vrijlating volgde rehabilitatie. Die was niet te wijten aan het zelfreinigend vermogen bij de Duitse Justitie, maar aan het grondige speurwerk van de Duitse misdaad-journaliste Sabine Rückert.
Rückert ontdekte dat het meisje (een zwaar psychiatrisch geval) alles welbewust gelogen had om haar zeer tirannieke vader (het is duidelijk dat hij z'n kinderen wél fysiek mishandelde!) een hak te zetten. De latere beschuldigingen aan de lievelingsoom kwamen erbij omdat deze probeerde het meisje te weerhouden van de valse beschuldiging.
Rückert heeft in het Duitse tijdschift "Die Zeit" veelvuldig over deze zaak gepubliceerd en vorige maand verscheen haar boek: Unrecht im Namen des Volkes
De Duitse Justitie heeft uiteindelijk bakzeil moeten halen en dat ook nog eens in ongebruikelijk zelfkritische bewoordingen:
De rechter van de zesde strafkamer inzake de vrijspraak van de oom:
"Wir sprechen Sie nicht aus Mangeln an Beweisen frei, sondern wir sind fest davon überzeugt, dass Sie unschuldig sind." (bron)
Hij voegde toe: "Ihr Schicksal hat uns erschüttert" (bron)
Rückert: "Die Geschichte der Amelie, ihres Vaters und ihres Onkels ist nicht nur die Chronik eins Justizirrtums, sie zeigt auch, in welchem Rechtssystem wir leben. Denn die Strafjustiz soll der Wahrheit verpflichtet sein und gebrochenes Recht wiederherstellen." (bron)
Dat komt bekend voor.
Voor alle duidelijkheid: de betrokken justitiele - en andere instanties hebben Ruckert niet geholpen, maar juist zoveel mogelijk tegengewerkt:
"Leider hat sie am Ende auch noch erfahren müssen, wie hochfahrend und aggressiv sich die Justiz selbst verteidigte, bevor sie endlich einlenkte und zu ihrem Regelwerk zurückfand." (bron)
Waarmee maar eens is aangetoond dat het gevaarlijk naief is om in de oordelen van justitie klakkenloos vertrouwen te hebben.
Is het dus verbazend dat de Inquisitie het Haagse Gerechtshof pogingen tot herziening dwarsboomt?
Nee, als de waarheid niet de hoogste prioriteit geniet, en dat is in de zaak Tetteroo ondertussen ook wel duidelijk, is het zelfs heel verklaarbaar. Dat heet vooringenomenheid.
Je zou denken dat zoiets bij justitie een misdadig vergrijp is, (het is tenslotte een vorm van partijdigheid) maar dat lijkt een illusie: bij justitie kan je blijkbaar ongestraft aanrotzooien en als iemand er eens wat van zegt begint Harm Brouwer (hoogste baas bij het Openbaar Ministerie) meteen te kermen dat het arme O.M. ten onrechte bezoeldeld wordt. Zou het ooit in het hoofd van Brouwer kunnen opkomen dat onder zijn verantwoordelijkheid mensen onschuldig vastzitten? Ik betwijfel het ten zeerste.
Beangstigend is het wel. De rede is ondergeschikt gemaakt aan de empathie met het vermeende slachtoffer. Het verstand op nul dus. Het 'slachtoffer' heeft altijd gelijk. En daarmee is men blind geworden voor de waarheid.
Dat soort hysterische blindheid zagen we eerder bij de heksenprocessen en bij de Dreyfus affaire.
l'Histoire ce répète.
Misschien moet de zaak Tetteroo maar naar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens.
Laat de Nederlandse Staat daar maar eens motiveren hoe men iemand durft te veroordelen op basis van
- knullig onderzoek
- achtergehouden ontlastend bewijsmateriaal
- afgedwongen verklaringen
- een medisch wonder.
Zolang Justitie haar dwalingen niet wil inzien zou ik willen zeggen:
Lang Leve de bananenrepubliek!
Bronnen:
Artikel Die Zeit, 2002 Unrecht im Namen des Volkes
Artikel Die Zeit, 2005 Erwiesene Unschuld
Artikel Die Zeit, 2007 Die Geschichte eines Irrtums
Artikel Die Zeit, 2007 Inquisitoren des guten Willens
Boekrecensie Die Welt (2007)
ABSOLUTE AANRADER: Duits radiointerview met Sabine Rückert (25 minuten, Realmedia)
Lang leve mw. Renckes, lang leve Jessica!!!!