Ik vind het ongelooflijk dat oetjoekels zoals ik in zo’n centrum serieus gaan behandeld worden en wat een geld dat gaat kosten!
Houden ze daar wel rekening mee?
Weten ze daar wel dat leugenaars als ik daar ook aan kunnen kloppen?
Dat ze geen DIS hebben, maar dat er hele andere problemen aan de hand zijn?
Of mensen die daadwerkelijk denken DIS te hebben, maar geen traumatisch verleden?
Zijn ze wel gespecialiseerd genoeg om onderscheid te maken tussen werkelijk getraumatiseerde mensen en mensen met DIS???

@Waarheid
Ik zou dit soort ‘deskundigen’ nog niet eens de opvoeding van m’n hond toevertrouwen. Ze zijn ideologisch volledig verblind en ze zijn geen zegen voor de GGZ, maar juist een groot gevaar!

JP

Zoals gewoonlijk haal je weer dezelfde voorbeelden aan van mensen die van alles verzonnen hebben en “vergeet“je alle anderen die wel echt getraumatiseerd zijn, ik vrees dat jij het nooit gaat leren.

Deze centra’s zijn er niet alleen voor dissers, maar voor alle mensen die in hun vroege jeugd getraumatiseerd zijn en die ontwikkelen ( gelukkig) niet allemaal een dissociatieve stoornis.

waarheid ik vind het ongelovelijk dat oetlummels als jij sowieso behandeld zouden willen worden wetende dat je nix hebt en een kostbare plek bezet wetende dat iemand die echt getraumatiseerd is daarom moet wachten tot jij eindelijk eens opdondert.

@Johanna
Het is onvermijdelijk dat ik af en toe in herhaling val. Maar ik koos voor Annemarie en Brigitte omdat beiden een rol speelden in ‘doku’s van Thom Verheul. En vergeet niet: beide vrouwen blijven bij hun beschuldigingen. Brigitte (ze heeft een andere voor- en achternaam aangenomen), spreekt nog regelmatig op congressen/bijeenkomsten alwaar ze zich profileert als slachtoffer van ritueel misbruik enzo. Het zou best kunnen dat beide dames lid zijn van Caleidoskoop of Ememo of Fragile Wing.

Vergeet ik “echt” getraumatiseerden? Nee, sterker nog, ik reken de patienten van het soort therapeuten waar ik me tegen afzet tot de getraumatiseerden, maar dan wel door de therapie.

Vandaar dat ik me verzet tegen het streven van dit soort therapeuten om straks bijvoorbeeld met oorlogsslachtoffertjes te werken. Dat heeft alles te maken met hun ideeën over traumatische amnesie. Daar komen ongelukken van.

Jp

dan sla je een grote groep over als je alleen die mensen rekent tot getraumatiseerden, de grootste groep is namelijk getraumatiseerd door wat ze hebben mee gemaakt en niet door wat kwakzalvers hun hebben aangepraat, want die groep is vele malen kleiner dan de groep die echt getraumatiseerd is.

En dat die dames die jij hier boven noemt zich bij hun verhaal blijven houden geeft alleen maar aan hoe ziek ze zijn, zieker dan de chte dissers, die kunnen namelijk genezen en deze meiden blijven hun leven lang in hun eigen leugens geloven, triest genoeg

@Johanna
Ik vrees dat je me verkeerd begreep (of ik drukte me onduidelijk uit): ik gaf geen ‘complete lijst’ van wie er allemaal getraumatiseerd kunnen zijn, maar ik gebruikte het voorbeeld van oorlogsslachtoffertjes omdat Martijne Rensen dat in Perspectief ook als een voorbeeld noemde (naast bijvoorbeeld kinderen die een ernstig verlies niet kunnen verwerken).
Het was dus slechts als illustratie bedoeld.

De emmemo s zijn weer stand by zie ik. Nou ik ook en ik zal eens in mijn omvangrijk archief duiken van wat ik allemaal zoal ben tegen gekomen over bijvoorbeeld Tom Verheul, Briggite en uiteraard Annemarie. Het is een poel van rottigheid wat door instanties als het Fiom, Transact en dergelijke gekoesterd en in stand word gehouden.

Oke JP ik ben ook niet de helderste vandaag dus misschien heb ik het ook wel niet goed gelezen, sorry

@Johanna
No problem.
Uiteindelijk is Brigitte ook een slachtoffer. Het was een meisje dat in haar pubertijd aan een ernstige vorm van anorexia leed (op een bepaald moment woog ze nog maar 37 kilo). Ze is toen opgenomen in het AZU te Utrecht, waar ze als ik het goed begrepen heb werd vastgebonden om haar te dwingen te eten. (Over professioneel psychiatrisch handelen gesproken!)
Ze is daar ongeveer een jaar intern geweest.
Hoe het verder ging heb je kunnen lezen, maar het toont volgens mij goed aan wat de risico’s zijn als een kwetsbaar mens bij de verkeerde hulpverleners (w.o. psychiaters) belandt.

(Bron: Frank Drost, de jongere broer van Brigitte.)

@Linda
Ik ben tot inkeer gekomen en kom er voor uit dat ik voor een deel onrechtmatig gebruik heb gemaakt van de hulpverlening.
Nu al die anderen die nog gevangen zitten in een web van leugens en misleiding, zij het door zichzelf, zij het door de hulpverlening.

Ik hoop ook dat een LCVT mensen als ik eruit kan filteren en dat ze alleen die mensen behandelen die het ook echt nodig hebben.
Ik vrees dat ze hun selectieprocedure wat dat betreft nog niet op feiten en waarheden basseren, maar alleen afgaan op wat patiënten vertellen en laten zien.
Daarom ook ben ik van mening dat zo’n centrum er pas moet komen op het moment dat DIS niet meer omstreden is, dat er vastomlijnde diagnoses gesteld kunnen worden en vooral dat er genoeg deskundigheid is op allerlei gebieden.
Iemand hier zei dat het voor vroegkinderlijke traumatisering is, maar in de commissies van het LCVT zitten vooral mensen die hun behandeling richten op DIS en/of op een andere manier daarbij betrokken zijn.
Daarom vind ik het ook nogal dubieus, de manier waarop er subsidie is losgekregen.
Want in de hele aanvraag voor deze subsidie wordt de diagnose DIS niet 1 keer genoemd.
En waarom?
Waarom is dit niet genoemd bij het aanvragen van subsidie?
Waarom is hier geen open kaart gespeeld en heeft men het een andere naam gegeven?
Misschien omdat DIS zo omstreden is?
Misschien omdat men wel weet dat er iets niet klopt in het hele DISfenomeen?

Ik zou daar wel heel graag antwoord op willen hebben.

Ieman

@Linda
Ik ben ook van mening dat het de taak van de hulpverlening is om een juiste diagnose te stellen.
Zo lang er geen duidelijke manier van diagnose stellen is voor DIS en andere vroegkinderlijke traumatisering en zo lang ze geen toetsing hebben die op feiten is gebaseerd, zullen er vele mensen nog onrechtmatig een plek voor de echt getraumatiseerden bezet houden.
Blijven er mensen als ik simuleren, blijven er mensen rondlopen met valse herinneringen en blijft de hulpverlening verkeerde diagnoses stellen.

@waarheid,

jij gaat er van uit dat iedereen die bij het LCVT in therapie komt het etiket DIS opgeplakt krijgt en dat klopt toch echt niet.
Het is nu al zo dat in de bestaande centra’s maar een klein gedeelte het etiket DIS heeft en de anderen een andere diagnose zoals bijvoorbeeld PTSS.

@Johanna

Het hebben van DIS blijkt vrijwel altijd samen te gaan met een verleden van ernstige en aanhoudende traumatisering in de vroege jeugd, waarin de identiteit van de persoon nog gevormd moet worden (in het algemeen tot het achtste levensjaar). Het kan hierbij gaan om emotionele verwaarlozing, psychisch, fysiek of seksueel geweld (waaronder incest) of combinaties hiervan, in het gezin van herkomst of in de ruimere leefomgeving van het kind of beide.
bron: Caleidoscoop
Aangezien men het werkterrein uitbreidt (oorlogsslachtoffertjes etc.), zal dit tot een golf aan nieuwe dis-diagnoses gaan leiden. Met alle destructieve gevolgen vandien.

@JOhanna
ok, dat kan waar zijn.
En ik geloof het ook zeker wat je zegt.
Maar waarom is dan meer dan de helft van de LCVT-commissie aanhanger van de omstreden DISdiagnose, maar wordt deze diagnose nergens, maar dan ook nergens genoemd in het aanvragen van subsidie?

Ik deel de mening van potdorie dat de DISdiagnose nu wel eens veel vaker gesteld zou kunnen worden hierdoor en ook “aangepraat” bij mensen die hier erg suggestie-gevoelig voor zijn.
En ik ben bang dat diagnosestelling gebeurt zonder toetsing op feiten.
En daarbij is er niet eens een onomstotelijke manier van vaststellen van DIS.
Er zijn vragenlijsten als Scid-D Q enzovoort, maar die schieten naar mijn mening ernstig tekort en in het weergeven van het werkelijke probleem.
En kun je nooit naar aanleiding van deze vragenlijsten een goeie diagnose stellen.

Ik hoop (en ik denk ook best) dat de meeste deskundigen in zo’n centrum daar moeite voor doen om een diagnose te stellen die op waarheid gestoeld is.
En dat ze daarbij niet in de gaten hebben dat ze misschien meer kwaad doen dan goed.
Ik had ook een therapeut die met hart en ziel zijn werk deed, maar (nog steeds) heilig gelooft in het bestaan van DIS.
Ik ben ook bang dat er te veel wordt geluisterd naar onderzoeken van de zogenaamde experts op trauma-gebied die in het bestaan van DIS geloven.
En hiermee een hoop mensen te kort meedoen, cq schade toebrengen.

Sowieso mensen die met ernstige herinneringen komen zullen eerst getoetst moeten worden op hun werkelijke verleden.
Hadden ze dat bij mij gedaan, bijv dossier van huisarts opvragen, consulatiebureauverslagen inzien enz, waren ze er achter gekomen dat alles wat ik vertelde nooit waargebeurd had kunnen zijn.
(en ik ging ver in het vertellen van traumatische ervaringen).
Maar ik werd op mijn woord en op mijn symptomen geloofd, ook door 1 van de zogenaamde deskundigen waarvan wordt gezegd dat hij de DIS-sers van de simulanten of de mensen met valse herinneringen wel kan onderscheiden.

@waarheid,

ik weet dat ook in de centra’s voor trauma’s behandelaars verkeerde diagnoses stellen, heb dat zelf ook zien gebeuren,maar ik heb ook gezien dat die mensen dat of uit de therapie werden gezet of naar een andere afdeling werden doorgestuurd.
Het blijven tenslotte mensen en die maken fouten, ik geloof er niet in dat we nu ineens een explosie aan nieuwe dissers gaan krijgen, die centra’s werken namelijk al een hele tijd, alleen hebben ze er nu een landelijke stichting van gemaakt.
En dat er alleen disbelievers in het bestuur zitten? Dat zal wel mee vallen toch?Ken jij alle mensen die in die rij staan ,ik niet, dus ik zou ook niet weten of dat allemaal disbelievers zijn. En een disbeliever zijn betekent niet dat je dan ook maar iedere client dat etiket opplakt.

@Johanna
Nou, iedereen die ik op Potdorie ooit op de (dis)korrel nam, kom ik weer tegen in een of andere functie bij het LcvT. Ook de buitenlandse leden (Sachsse, Brand en Van der Kolk) komen uit het dissociatiecircuit.

@JP,

dan ben je er nog niet veel tegen gekomen…………………………………….

@Johanna
In m’n stukjes richt ik me natuurlijk op de “diskundigen” die publiceren, zoals Van der Hart, Boon, etc. Ik val tenslotte hun ideeën aan.
Ik heb maar een heel beperkt zicht op de ‘therapeuten’ die dit soort ideeën in hun therapeutische praktijk toepassen.
In dat opzicht is het verhelderend om een aantal van die ‘praktijkmensen’ met naam en toenaam in het LcvT bestuur tegen te komen. Daarmee kan ik het circuit weer wat beter invullen.

Gewoon vraagjes voor de mensen die niet in DIS geloven uit interesse:
-geloven jullie dat trauma op jonge leeftijd helemaal niet bestaat?
-geloven jullie niet dat er mensen met alters/amnesie rondlopen VOOR ze in behandeling komen bij een therapeut?
-geloven jullie uberhaput niet in (ritueel) aanhoudend misbruik?
-willen jullie in overweging nemen, dat er naast de grote groep neppers, er ook een kleine groep bestaat met wèl DIS?

Nog even en het is zomer 1

Met grote schaamte lees ik, slachtoffer te zijn geweest, van deze zgn. deskundigen die een kliniek hadden voor mensen met MPS en geloof me, iedereen had plots MPS, na jarenlang te zijn misbehandeld, nu te lezen over een centrum opgericht door hen?

…

sprakeloos