LcvT: het andere Perspectief
Onder de titel: " LcvT: betere behandeling van chronisch getraumatiseerde kinderen en volwassenen" breekt Martijne Rensen van het LcvT een lans voor de noodzaak tot een betere onderzoeksprogrammering en uitbreiding van het behandelaanbod voor kinderen en volwassenen. (bron: Perspectief, pdf)
Maar het stuk rammelt op fundamentele punten.
Allereerst gaat Rensen er volledig aan voorbij dat de therapeutische ideeën die gekoesterd worden door de lieden achter het LcvT absoluut niet algemeen aanvaard zijn. Het idee van volledige verdringing (of dissociatie) van traumatische herinneringen (met alters als gevolg) is nooit empirisch aangetoond en wordt nog maar door een kleine (maar luidruchtige) groep 'diskundigen' aangehangen.
Deze kleine groep heeft echter wel haar heel eigen ideeën over de invulling van het therapeutisch proces:
Caleidoscoop (een van de LcvT-ondersteunende patientenverenigingen): "Het hebben van DIS blijkt vrijwel altijd samen te gaan met een verleden van ernstige en aanhoudende traumatisering in de vroege jeugd, waarin de identiteit van de persoon nog gevormd moet worden (in het algemeen tot het achtste levensjaar). Het kan hierbij gaan om emotionele verwaarlozing, psychisch, fysiek of seksueel geweld (waaronder incest) of combinaties hiervan, in het gezin van herkomst of in de ruimere leefomgeving van het kind of beide."
Dit zet natuurlijk de deur open om bij ieder getraumatiseerd kind (of het vermoeden daarvan) naar Dis te gaan speuren.
De behandeling van DIS bestaat (aldus Caleidoscoop) uit drie fasen, waarvan de laatste niet altijd wordt doorlopen (hiervoor kunnen vele redenen zijn):
-
Stabilisatie en symptoomreductie
-
Het verwerken van de traumatische herinneringen
-
Integratie en als een geïntegreerd persoon leren leven.
"Een DIS-behandeling is doorgaans langdurig (vele jaren) en intensief (een tot twee sessies per week). Tussentijdse "terugval"-periodes zijn niet ongebruikelijk." (bron: Caleidoscoop )
In praktijk worden in fase twee valse herinneringen en alter-persoonlijkheden aangepraat.
Dit is dus absoluut niet het gangbare gedachtengoed achter een traumabehandeling, maar Rensen laat dit geheel onbesproken. Het LcvT afficheert zich zodoende als dé autoriteit inzake de behandeling van chronisch getraumatiseerde kinderen en volwassenen. Maar dat zijn ze niet.
Een ander punt van kritiek:
Rensen doet het voorkomen alsof de behandeling van ernstig getraumatiseerden ook uit economisch perspectief aanbevelenswaardig is. Hier past haar wel enige bescheidenheid want als er één therapievorm is die duur, ineffectief en zelfs destructief is, is het wel de DIS therapie:
Loftus (1997) reviewed 30 cases selected at random from 670 claims submitted to the Washington Victims Compensation Program. Twenty-six had 'recovered' a memory of abuse through therapy. All 30 were still in therapy after three years, 18 for more than five years. After treatment 20 were suicidal compared with three before treatment began, 11 were hospitalised (cf. two before treatment), eight engaged in self-mutilation (cf. one before) and marriage break-up occurred in almost all. It appears that in these cases, recovery and abreaction had serious adverse effects." -- Sydney Brandon, M.D., et al, "Recovered memories of childhood sexual abuse: implications for clinical practice," British Journal of Psychiatry, April 98, p. 303
Dat we de Distherapie hiervoor verantwoordelijk mogen stellen (en niet de ernst van de persoonlijkheidsstoornis) blijkt wel uit het feit dat vrouwen die door hun ziektenkostenverzekering werden gedwongen met de DIStherapie te stoppen (het vergoedingsplafond was bereikt) vrij snel spontaan herstelden. Dat kan geen Diskundige me verklaren.
Ondersteuning voor de cijfers van Loftus werd gevonden door de Australische psychologe Merle Elson (1998).
Haar onderzoek toont ook het destructieve effect op vals beschuldigden (meestal ouders) in termen van carriere (en dus inkomen), zelfvertrouwen, familierelaties en psychisch welbevinden. (bron: onderzoek Merle Elson )
Dit is weer een van die verborgen kosten waar je de diskundigen nooit over zal horen. Net zo min als over het grote aantal 'Dissers' dat permanent in de WAO zit (of dat zou wensen), als gevolg van de destructieve therapie.
Rensen ontweek dit allemaal en haalde voornamelijk algemene onderzoeken aan die haar stelling moesten bewijzen. Maar erg overtuigend is het niet:
Rensen:
"Onderzoek geeft aan dat traumagerelateerde stoornissen, co-morbiditeit en overige traumagerelateerde effecten hoge medische en andere kosten met zich meebrengen ( Walker e.a)"
Conclusie Walker et al.:
"Although the absolute cost differences per year per woman were relatively modest, the large number of women in the population with these experiences suggests that the total costs to society are substantial ". (bron)
Rensen:
" Er bestaan tevens aanwijzingen dat adequate hulpverlening leidt tot een afname van kosten voor de gezondheidszorg (Domino, Morrissey,Nadlicki-Patterson, & Chung, 2005; Smit, Beekman, Cuijpers, de Graaf, & Vollebergh, 2004)."
Domino et al.: "Women in the intervention group had lower service costs and higher overall costs than those in the comparison group, but the null hypotheses of no difference in any cost measure between groups was not rejected. Also, the null hypothesis of no difference in the probability of accessing services external to the study intervention was not rejected." (bron)
Dat Rensen het onderzoek van Smit et al. aanhaalt is volgens mij volledig irrelevant, Smit et al. zochten naar indicatoren voor depressie omdat vanwege bezuinigingen de voor ernstige depressie gevoelige groep zo goed mogelijk in kaart moet worden gebracht (ten koste van minder ernstige gevallen). (bron)
Nu is het op zich natuurlijk een tautologie dat adequate hulpverlening leidt tot afname van kosten voor de gezondheidszorg, maar het is opmerkelijk dat Rensen aan geen enkel overtuigend wetenschappelijk onderzoek weet te refereren om haar stelling te bewijzen.
Hebben de "diskundigen" achter het LcvT nog niet genoeg schade berokkend? Ik denk dan met name aan Onno van der Hart, Suzette Boon, Nel Draijer en Ellert Nijenhuis? Van der Hart en Boon haalden de MPS/DIS waanzin naar Nederland en hebben door hun toedoen vele families vernietigd (valse beschuldigingen). Heeft Rensen ooit onderzocht wat dat allemaal heeft gekost? Weet Rensen dat onnozele Onno het voorwoord schreef van het boek van Yolanda uit Epe? Dat ijdele Ellert bij Sonja (ging ook over Yolanda) z'n onzin mocht verkopen? Weet Rensen dat Bessel van der Kolk in de USA als getuige-deskundige werd afgewezen, omdat z'n theorietjes wetenschappelijk niet valide zijn?
Zoek dat eerst maar eens uit, Martijne.
)
Mensen Jan Potodorie maakt zich bekend. hij is als forum goeroe beroemd en berucht bij vriend & vijand maar eindelijk laat Jan zijn gezicht zien.Jan je bent een knapperd hoor en wat heb je een mooi pak aan.