Rode wazen: repliek
Emma van Ememo gaat weer eens hevig tekeer.
Ze is al net zo vlot met verkeerde diagnoses (rode wazen, ernstige hersenvertroebeling) als het dissociatiecircuit dat ze verdedigt.
Emma:
"Inmiddels kan men het bestaan en de ernstige gevolgen van kindermishandeling niet meer ontkennen en daarom worden de therapeuten maar als boosdoener geportreteerd, als zouden die ‘en mass’ herinneringen - en zelfs alters - aanpraten aan deze patiënten." (mijn nadruk)
Dat is natuurlijk een stroman, nergens betwijfel ik de ernstige gevolgen van kindermishandeling. Maar ik heb wel een appeltje te schillen met therapeuteraars die hun clientele kindermishandeling aanpraten.
Emma geeft toe dat valse herinneringen kunnen worden aangepraat, maar benadrukt de eigen verantwoordelijkheid van de patient.
Ik krijg de indruk dat er voor Emma in dit verband maar twee soorten patienten zijn: glasharde leugenaars en echte dissers. Wat moet ik dan denken van bijvoorbeeld Elisabeth Gale, die haarzelf liet steriliseren op aandrang van de Dis-therapeuten Braun en Sachs? Deed ze dat om haar leugens kracht bij te zetten? En wat vind je dan van Regina Louf, die paar jaar geleden op een Ememo congres sprak? En Brigitte Drost, die nog steeds het land doortrekt met lezingen? Zijn dat glasharde leugenaars? Of is er misschien iets anders aan de hand?
En ja, Emma, deze omhooggevallen scepticus (jouw woorden) blijft beweren dat er geen fatsoenlijk empirisch bewijs is geleverd voor het bestaan van verdringing (of dissociatie) met alters als gevolg. Dat komt dus iedere keer terug in m'n stukjes.
Ik heb natuurlijk niets tegen een serieuze therapeutische behandeling van 'vroegkinderlijk getraumatiseerden', mits deze niet is gebaseerd op de onbewezen veronderstelling dat ernstig trauma gedissocieerd kan zijn en 'opgeslagen' in deelpersoonlijkheden. Het LcvT hangt die ideologie (want dat is het!) wél aan en daarom verzet ik me er tegen.
Over somatoforme dissociatie: ik heb daar nog niet veel aandacht aan besteed, maar ik zie het als een van de gevaarlijkste aannames uit het dissociatiecircuit omdat het een enorme geestelijke terreur op de patient kan uitoefenen Ieder pijntje, ieder lichaamsgevoel kan worden opgevat als een 'lichaamsherinnering" aan misbruik. Je wordt dus ook nog eens bang van je eigen lichaam.
Tot slot nog een wijze raad voor Emma: als ik jou was zou ik die "La Tirada *oink" weghalen, zulke taal is een patientenvereniging, zoals Ememo, onwaardig.
(laatste aanpassing: 17:21)

Ja, jammer dat ze die tirada er weer bij zet.
Doet afbreuk aan haar eigen geloofwaardigheid.
Zou ze dat zelf niet doorhebben?
Neemt ze ememo en DIS wel serieus genoeg?
Ze doet ook net of het LcvT voor DISsers is opgericht.
Maar dat is alleminst het geval, sterker nog, mensen met DIS worden eerst heel grondig onder de loep genomen wordt voordat een cliënt überhaupt in dit centrum behandeld gaat worden.
Mensen die zich aanmelden met DIS hebben het daardoor juist extra moeilijk om daar als cliënt binnen te komen, omdat ze met extra voorzichtigheid door de intakeprocedure moeten.
Ik heb hierover de laatste weken een uitgebreide correspondentie met dhr. L. over gehad.
Hij neemt deze site niet zo serieus, dat vind ik dan weer jammer.
Omdat je (soms) best goeie dingen schrijft Jan.
Maar gelukkig wel de verhalen van mensen als ik en verhalen van de herroepers op de site van Kitty.
Binnenkort verschijnt er op de site van het LcvT een interview met hem.
Dus even goed in de gaten houden!