Tja, nou heb ik een niet zo’n leuke jeugd gehad, maar ik ben toch blij dat ik niet bij deze door zichzelfde benoemde Godheid terecht ben gekomen. Als ik het goed begrijp dan heb ik dus volgens deze man een waan, mijn jeugd was nog erger, dan ik mij herinner, maar ik wens dat niet te erkennen omdat ik dan mijn ouders verraad? Ik MOET ze haten en/of verstoten. Een eerlijk mens gaat bij zichzelf te rade, houdt zichzelf een spiegel voor en vraagt zichzelf af: ok, mijn ouders hebben iets niet volmaakt gedaan, hoe komt dat en hoe kan ik dat dan anders doen? Een goede therapeut dient een patient geen twijfel aan te praten, een goede therapeut laat een patient praten en tracht een patient weerbaarder te maken, niet door de patient sprookjes aan te praten, maar door een moreel hoogstaand mens te zijn, te relativeren en dat ook zijn patient te laten doen. Ik spreek voor mijzelf, ik ben geslagen en geestelijk vernederd, verwijt ik dat mijn ouders? Dat heb ik deels wel gedaan ja, soms had ik schuld, vaak was het onmacht van mijn ouders, ook zij zijn het product van hun opvoeding, ik zet het ook af tegen de moraal van die tijd, mijn ouders heb ik lang (30 jaar) geleden vergeven, maar deze therapeut gaat daar niet mee akkoord, verstoten moet, het kind in mij heeft immers geleden, dus ik zal en ik moet haten????………….zoiets dus, als ik het verhaal van deze man begrijp. Ik realiseer mij dondersgoed dat er kinderen zijn die nog veel ernstiger dingen hebben meegemaakt, maar de taak van een therapeut is m.i. niet om een patient anderen te laten verstoten, maar om de patient te leren omgaan met het onrecht/verdriet dat hem of haar is aangedaan, om een balans te leren vinden, waarin hij of zij kan functioneren, soms zal dat idd zijn door te breken met ouder(s) maar de “geleerdheid” van een therapeut verplicht hem/haar om ten alle tijden te trachten een weg te vinden uit het doolhof van echte of fictieve herinneringen, maar wel een gezonde weg en niet de weg van de minste weerstand, door een “beschadigd” mens altijd de ouders als zondebok aan te laten wijzen. Deze man doet mij denken aan de hype van een aantal jaar geleden, waarin half Nederland plotseling het slachtoffer bleek te zijn van incest, terwijl er een groot aantal mensen werkelijk het slachtoffer was van incest, maar niet half Nederland.

@a.r.
Volgens mij trek je het 1 en ander hier flink uit zijn verband a.r.
Het is niet zo zwart-wit als jij stelt.
Misschien moet je het hele interview en zijn lezing eens lezen op de website van het lcvt, lijkt me wel zo handig om een compleet beeld te krijgen.
Kweet niet of JP daar zo op gesteld is, maar lijkt me toch handig, omdat hij hieraan refereert met zijn artikel:
http://www.lcvt.nl/797/default.aspx

http://www.lcvt.nl/792/default.aspx

@Waarheid
Ik denk juist dat a.r. heel goed verwoordt wat er niet deugt aan de opstelling van Lamers.
Lamers blijkt van het type: Mistakes were made, but not by me

“Why do people refuse to admit mistakes – so deeply that they transform their own brains? They’re not kidding themselves: they really believe what they have to believe to justify their original thought.

There are some pretty scary examples in this book. Psychologists who refuse to admit they’d bought into the false memory theories, causing enormous pain.”

Ik zou wel eens willen weten hoeveel slachtoffers Paul Lamers heeft gemáákt in de tijd dat hij therapeuteraar was.
Lamers gedraagt zich als een proleet profeet en dat geeft te denken.

natuurlijk wil je twijfelen aan de waarheid als slachtoffer,je wilt toch liever een fijne jeugd en fijne ouders dan de slechte herinneringen die je hebt?
LIjkt me juist goed als je twijfelt want dat betekent dat je niet gelijk aan neemt dat al je herinneringen waar zijn, en daar zou je blij mee moeten zijn toch?
Zoals ik al vaker heb gezegd, geloof ik een herinnering pas als ik hem bevestigd zie door het te onderzoeken, niet eerder.
Dus wat die paul lamers schrijft over strijd vindt ik wel heel erg herkenbaar.

@Waarheid,
Of JP iets wel of niet leuk vindt, wat ik wel of niet doe of schrijf, maakt mij echt geen mallemoer uit. JP zet een artikel neer op zijn eigen site, ik volg alle verhalen over hulpverlenend Nederland, dis, het lcvt e.v.a. zaken al een poos, sterker nog, het heeft mijn buitengewone interesse. Ik geef MIJN mening, die wordt niet bepaald door wat JP zegt, denkt en/of schrijft, die wordt wel bepaald door meerdere artikelen en ook die van “een tegenpartij”. MIJN mening dus, jij mag het zwart/wit denken vinden, (dit is overigens de eerste keer dat iemand mij zegt dat IK zwart/wit denk, want ik ben me toch een tobber) Maar goed je bent het niet met mij eens en dat mag, maar zou je dan een punt kunnen geven, waarom je vind dat ik zwart/wit denk?

@Johanna
Als je géén fijne jeugd hebt gehad, dan weet je dat toch al vóór je in therapie gaat? Zoiets ontdek je toch niet pas in therapie?

@ Johanna

de strijd die Lamers beschrijft is een strijd die je alleen kan hebben als je lijdt aan amnesie en daar ligt dus het heikele punt! Daardoor kan het in therapie ingevuld worden en daar ligt het gevaar.

@Yael
Dat is inderdaad het heikele punt, want hoeveel onschuldige ouders zijn niet door toedoen van therapeuten die deze ideeën hanteren hun dochter kwijtgeraakt?

Nog iets wat me bevreemd in die therapie van Lamers. Als iemand volgens de therapeut waanideeën heeft, wordt er geprobeerd die waanideeën te reduceren. Maar bij dis wordt er niets ondernomen op dit vlak. men neemt klakkeloos aan dat alles wat verteld wordt waar is. Dit is dan toch met twee maten meten?

Lamers gaat zelfs lijnrecht in tegen het advies van de Gezondheidsraad die stelde:

Juridische waarheidsvinding is geen taak van de behandelend therapeut en een behandelaar dient zich – zowel op wetenschappelijke gronden als om redenen van beroepsethiek – te onthouden van uitspraken over de feitelijke betrouwbaarheid van een verklaring van een patiënt.” bron

Als Lamers dus spreekt over “de waan goede ouders te hebben gehad” gaat hij volledig z’n boekje te buiten.

@JP
inderdaad wist ik al voordat ik in therapie ging dat mijn jeugd niet fijn was,maar sommige dingen komen pas later terug, niet aan gepraat door een behandelaar, want ik ben zelf degene die altijd roept dat het niet waar is en mijn behandelaar zegt altijd als ik haar vraag of iets waar is dat ze dat niet weet omdat ze er niet bij geweest is, ik vraag dus ook niet aan mijn peut of zij dingen kan bevestigen maar dat zoek ik daar waar het gebeurd is, namelijk bij de familie.

Mijn peut vult mijn lege gaten ook niet op zoals door jullie vaak gesuggereerd wordt.

@ Johanna
je schrijft ‘sommige dingen komen pas later terug en dat
je dan zelf roept dat het niet waar is”, dan wéét je toch ook dat het niet waar is?

@Johanna
Nog afgezien van de vraag of het zinvol is om maar te blijven ‘speuren’ naar rotgebeurtenissen uit je verleden, denk ik dat iedereen met een traumatische jeugd dat gewoon dondersgoed weet en daar dus niet in de therapiekamer achterkomt. In die gevallen is die twijfel er dus gewoon niet.

Wie pas in therapie begint te twijfelen aan de ouders is hoogstwaarschijnlijk onder invloed van suggestie geraakt.

@Yael,

Ben je een dom blondje of zo???

Als dingen later terug komen weet je drommels goed wat ik bedoel dus je uit leggen ga ik dat niet, je wordt steeds intelligenter lijkt het wel.
Als ik wil dat iets niet waar is betekent dat niet dat het nog niet waar is, ik wil geen kind van mijn vader maar ik heb er wel een, dus gebruik je hersens, muts

@ Johanna
er is een verschil tussen het moeilijk kunnen accepteren van iets of het weten dat iets waar is of niet.

@Johanna
Zoals je ondertussen wel van me zal weten trek ik (gruwelijke) herinneringen in twijfel die in therapie voor het eerst ontdekt worden.

Als Lamers (uit eigen ervaring) spreekt over grote aantallen patienten die “worstelen met de vraag of het echt is gebeurd of niet”, gaat bij mij een alarmbel rinkelen.

Als klap op de vuurpijl stelt Lamers dan ook nog dat “de patient het wantrouwen en de haat heeft gecamoufleerd en die……ook in de therapiesituatie ensceneert.
Het lijkt wel of we dit moeten lezen als een doelbewuste actie van de kant van de patient om de (gelukkig beterwetende) therapeut te misleiden.
Denkt die vent nu echt dat ie God is???????????

ben het wel met johanna eens…..er kunnen dingen gebeurd zijn die je ECHT niet meer wist. Heb er zelf bewijzen van!!!!
Maar aanpraten zal evengoed gebeuren.
Al moet je wel bedenken dat je niet voor niets in therapie gaat….dus er is dan iets waarvoor het nodig is.

@ xxxx
dat is een kromme manier van redeneren! Dan kan iedereen wel in therapie gaan omdat er misschien wel iets is waarvoor het nodig is. Als ik je verkeerd begrijp, dan merk ik het wel.

@xxxx
Ik ben gelukkig geen ervaringsdeskundige. Natuurlijk kan je ‘details’ vergeten of door elkaar halen. Maar de “grote lijnen” van ervaren trauma vergeet je niet. En daar kom je dus ook nooit voor het eerst in therapie achter.

@JP, je vergeet ze niet maar ze liggen zo diep weg gestopt dat je ze niet meer weet en dat ze soms ( en soms ook niet) terug komen,Ik heb geen herinneringen aan de periode voor mijn 12e maar af en toe begint er iets terug te komen en als ik het dan uitzoek of het klopt klopt het meestal ook nog ( jammer genoeg), een enkele keer heb ik een herinnering anders in mijn gedachte dat het echt was maar dan kloppen de grote lijnen wel.
En die herinneringen komen uit mezelf, niet van een peut

Dan geloof je me niet…maar ik heb wel een ijzersterk voorbeeld voor mezelf, wat bij nader onderzoek ook nog eens exact klopte…. Dan kan ik toch moeilijk voor mezelf zeggen dat het niet zo is?
Het desbetreffende familielid heeft alles bevestigd wat hij me had aangedaan…..voor de therapie wist ik misschien wel ërgens“dat er iets niet klopte…maar het exacte is pas in therapie naar boven gekomen.

@xxxx
Ik nodig je uit om me te overtuigen, geheel anoniem natuurlijk en desgewenst per email.

Vaak kan je je de dingen verkeerd herinneren. Zoals in gezinnen vaak voorkomt. Het ene kind herinnert zich een voorval zo en een ander kind uit het gezin herinnert zich het voorval totaal anders. Je herinneringen zijn altijd gekleurd door je karakter, de situatie waarin je je op dat moment bevond, je leeftijd, je eigen verbeelding, etc.

@Johanna
Denk je dat ik me zoveel herinner van m’n jeugd? Nope. Van de “School met den Bijbel” waar ik op zat kan ik me fragmenten herinneren. Van de zondag ochtenddiensten in de kerk ook (dan moest ik een prikkende ‘zondagse broek’ aan). Van het ‘routine repertoire’ weet ik dus niet zoveel meer. Van ‘unieke’ gebeurtenissen (vakanties bijvoorbeeld) denk ik (relatief) meer te weten.

Hoi JP heb aan je uitnodiging gehoor gegeven via je mail

@JP,
dan herinner je je heel wat meer dan ik, ik zag pas via schoolbank.nl een foto van de klas waar in ik zat, herkende mezelf niet eens, laat staan al die anderen.
Tis dat mijn naam er bij stond anders had ik het niet geloofd.

@Johanna
En wat denk je daarmee te bewijzen? Dat je minder van je jeugd weet dan ik?
Dat is allemaal relatief, jij weet niet hoeveel ik nog weet en ik weet niet hoeveel jij nog weet.

@ Johanna, in ieder mensenleven zijn zwarte, witte en grijze dagen. De grijze dagen, zijn de dagen die je “vergeet”, het zijn de dagen waarop weinig gebeurde en ze zijn in de meerderheid. De witte dagen zijn de dagen die je je positief herinnerd, schoolreisjes, vriendinnetjes, vakantie misschien, het zijn de dagen waar je met een glimlach op terugkijkt. De zwarte dagen zijn de dagen die voor sommigen uiterst pijnlijk zijn en die ze zich liever niet zouden herinneren, helaas is dat onmogelijk omdat de gebeurtenissen van die dagen, je dagelijks leven nog steeds beinvloeden omdat ze zoveel negatieve invloed hebben gehad op je ZIJN.

Ik schrijf dit niet omdat ik zaken beter weet als een goede hulpverlener, maar vanuit mijn ondervindingen als ervaringsdeskundige. Ik kan je verzekeren dat ik (aan de verkeerde kant van de 40) heel wat kanten van hulpverlening heb gezien, hoewel ikzelf er zeer weinig gebruik van heb gemaakt, heb ik mensen in mijn naaste omgeving, ruim 30 jaren later tegen dezelfde muur op zien lopen, als waar ik in mijn jonge jaren tegenop liep. Het was een goede levensles voor mij, n.l. dat je het gewoon zelf zult moeten doen, verstoten is misschien soms een oplossing, maar m.i. alleen in zeer extreme mishandelings gevallen.

Ik heb geen idee hoe groot de chaos in jouw hoofd is, ik kan dus alleen naar de chaos in mijn eigen hoofd kijken, die is tegenwoordig soms weer heel groot, toch ben ik ervan overtuigd dat die chaos in mijn kop, mij een beter mens heeft gemaakt. Ik kan veel handelingen van mensen begrijpen, juist daardoor en daardoor zal ik bijv. nooit een ander bewust kwetsen, denk ik wel 10 keer na voor ik er zomaar iets uit flap, probeer ik altijd eerlijk te handelen.

Een arts of hulpverlener die mensen in feite nog meer spoken meegeeft, doet veel meer kwaad als goed en als ik J.P. goed begrijp is dat nu net het punt waartegen hij fulmineert. Ik ben niet wijs of wijzer als eenieder, ik wil alleen maar dat goede hulpverlening voor iedereen toegankelijk is en dat het kaf van het koren wordt gescheiden. Ik hoop dat ik een aantal zaken duidelijk of duidelijker heb gemaakt.

@a.r.
Je slaat alweer de spijker op de kop. Ik zou willen dat ik het zo duidelijk kon verwoorden.

@JP en AR, duidelijk verhaal a.r, ik begrijp wat je bedoelt, de zogenaamde witte dagen die jij benoemt herinner ik me niet,in mijn herinnering en die van mijn broers en zussen was er nooit iets leuks bij ons thuis.
MIjn hulpverlener praat mij geen spoken aan, die zitten in mijn hoofd.Jammer dat je veel negatieve ervaringen hebt gehad met de hulpverlening, zelf heb ik na jarenlang getob nu eindelijk wel goede hulp en ga ik niet meer opname in opname uit en lukt het me meestal erg goed om mijn leven te leven ( afgezien van de lichamelijke toestand die erg beperkend werkt).
Ik hoop zelfs over een aantal jaren klaar te zijn met therapie, hadzelf de hoop verloren dat dat zou kunnen, maar het tegendeel is waar.

@JP,
ik wil helemaal niet bewijzen dat jij meer weet over je jeugd dan dat ik weet, ik ken je niet, maar jij als psycholoog zou moeten weten dat het niet normaal is dat je geen of weinig herinneringen hebt voor je 12e levensjaar, dus misschien ben je ook wat aan het dissen?

@ Johanna,

Ik vind het heel erg voor je dat je geen enkele postieve herinnering aan je jeugd hebt. Uit wat je schrijft blijkt echter ook dat je (nog steeds) vecht, vechten doe je alleen maar als je nog steeds denkt dat ook jij bestaansrecht hebt en dat zaken in de toekomst beter zullen kunnen worden. Snap je, dat juist in wat je schrijft, je kracht zit? Ik wens je toe dat je die kracht zult kunnen blijven vinden en uitbouwen. Ik denk dat het je gaat lukken!

vr. gr. a.r.

@ Johanna

als je geen enkele herinnering hebt aan je eerste 12 jaar van je leven, hoe weet je dan dat er geen witte dagen waren? Die herinner je dan ook niet, lijkt me.

Ik vind het wel heel erg zwaar klinken Johanna, dat je ervan uit gaat dat je nog een AANTAL JAREN in therapie zou moeten….
Wie heeft jou verteld dat dat zo lang moet en gaat duren?
Wie weet ben je er met een andere therapeut en een andere levensinstelling na 4 maanden al vanaf.
Waarom blijven zoeken naar dingen die je je toch niet herinnert?
Als je ze niet herinnert heb je er ook geen last van lijkt me zo.
Probeer wat van het NU te maken ipv te graven in je verleden.
Je zult er toch NU het beste van moeten maken, of je nu je verleden wel of niet herinnert.
Het is een mythe te denken dat je moet weten wat de oorzaak van je klachten zijn om verder te kunnen.

@ Waarheid
ik ben het niet helemaal met je eens. Als je klachten hebt en wéét waar de pijn zit, kan je leren ermee om te gaan. Wat volgens mij niet goed is, is het zoeken naar vermeende narigheden, waar je nu geen weet van hebt. Daar is het leven veel te kort voor! Dan leef je niet meer, maar ben je constant bezig te zoeken naar dingen die misschien nooit gebeurd zijn. Zonde van je tijd hier op aarde!

@waarheid,
ik zoek niet, komt er een herinnering naar boven dan doe ik er iets mee, maar ik ga niet zoeken, wat heb ik daaraan? Hoe zou ik dat nu weten he,.dat ik die tijd nog nodig hebt ik therapie,ben je ook een dom blondje misschien waarheid?

@Yael,
inderdaad, witte dagen herinner ik me niet omdat ik helemaal geen herinneringen van die tijd heb, wel van na mijn 12e en daar herinner ik me ook geen witte dagen om die term maar even te blijven gebruiken.

@a.r,
dank voor je reactie, ik denk zelf ook wel dat ik er kom, heb ik jaren niet in durven geloven maar gelukkig kan ik dat nu wel zien.

@ Johanna
ik geloof niet dat je ná je 12e helemaal geen witte dagen hebt gehad. Ik vind dit wel heel overdreven dramatisch klinken. Als je durft te geloven dat je er wel komt, dan is dat toch ook lichtpuntje?

En ik ben echt geen dom blondje maar een intelligente brunette

“ben je ook een dom blondje misschien waarheid?”
Leuke manier van discussiëren heb jij….
Jij zegt zelf dat je zegt dat je over een aantal jaren klaar hoopt te zijn met therapie, zijn niet mijn woorden….

Als je niet naar herinneringen zoekt, vraag ik me wel af waarvoor je dan zo lang therapie nodig denkt te hebben.
Wat ik weet van verschillende soorten therapie is dat die geen jaren in beslag (hoeven te) nemen, mits er maar gericht en effectief gewerkt wordt met de cliënt.

@Yaël, ik bedoel precies hetzelfde als jij.
Johanna geeft aan niks te weten van voor haar 12e, daarom vroeg ik ook:
“Waarom blijven zoeken naar dingen die je je toch niet herinnert?”

@waarhedi,
vandaar dat jij zo lang voor je leugens in therapie bent geweest bij je peut, heb je die leugens nu eindelijk al opgebiecht? of ben je nog steeds aan het therapienen om een beetje aandacht te krijgen

Ieder mens heeft witte dagen, als je ze maar wilt zien…..

@Johanna, ik ben inderdaad in gaan zien dat ik jaren vergooid heb met therapie.
En ja ik heb nog steeds therapie, maar nu voor dingen waar ik ECHT last van heb…..
En ik denk daar geen jaren voor nodig te hebben.

@ Waarheid
oké joh!

ik ben ook in therapie voor dingen waar ik ECHT last van heb!

Ik heb nu zeker wel witte dagen, vroeger had ik ze niet en met vroeger bedoel ik de periode dat ik bij mijn ouders woonde, nu heb ik ze gelukkig wel, al is dat zeker niet iedere dag, maar ach, das menselijk.

@ Johanna
gelukkig kan je het nu wel relativeren!

dat heb ik altijd al gekund hoor, anders was ik er nu al lang niet meer, had ik vast wel een trein of hoog flatgebouw uitgezocht.

Gelukkig dan maar!

@waarheid,
ben benieuwd of je weet wanneer jij klaar bent met je therapie, heb je al een datum of weet je hoe lang je nog nodig hebt?
Als je een goede behandelaar hebt heb je een behandelplan met daarin je doelen en dan zal je toch weten wanneer je ongeveer klaar bent, ben ook beniuewd( want daar geef je nooit antwoord op) of je nu al opgebiecht hebt wat je allemaal verzonnen had en hoe je behandelaar daarop gereageerd heeft en wat daarna het doel van je behandeling is geworden.

@Waarheid en Yael en Johanna, ieder mens heeft zijn eigen memorie, dat was nu precies wat ik heb getracht aan te geven in het stuk over zwarte, witte en grijze dagen. Het is tamelijk onwaarschijnlijk dat er helemaal nooit iets prettigs is gebeurd in het jonge leven Johanna, toch is het momenteel wel haar belevingswereld dat alles zwart of in ieder geval grijs was. Ik matig mij geen oordeel aan over iemand, waarvan ik de achtergronden niet ken. Dat ik Johanna een hart onder de riem wilde steken en haar tevens duidelijk wilde maken, dat ze, hoewel ze nu alles zwart ziet, er toch een kracht in haar zit, wil niet zeggen dat ik bewezen acht dat alles zwart was! Dat sneren over en weer is nergens voor nodig, het kwetst jullie allemaal en draagt niets bij aan de discussie. Vriendelijke groet voor allen, a.r.

@ Johanna

ik vind het nogal brutaal om aan iemand te vragen wat die bespreekt met haar therapeut. Dat zijn vertrouwelijke zaken die een ander geen fluit aangaan!!

@ a.r.
het is niet mijn bedoeling om te sneren. Zo is mijn bijdrage hier ook niet bedoeld! Als ik schrijf“je kan het nu gelukkig relativeren, dan is dat oprecht gemeend en niet snerend bedoelt. Jammer als dat bij de ander zo overkomt.

@Johanna
Ik ga over het verloop van mijn vorige therapie hier niks vertellen.
Ten eerste is het een lang verhaal en is het op dit forum niet mogelijk om alles eromheen te vertellen, ten tweede heb ik niet het gevoel dat ik ook maar iemand hier daar duidelijkheid over hoef te geven of daar verantwoording voor af hoef te leggen en den derde maakt het volgens mij niet uit wat ik jou daar over vertel of ik het nu wel of niet verteld heb, want ik heb het idee dat je me toch bij voorbaat al veroordeelt zonder echt te luisteren naar mijn ware verhaal.

Maar als jij daar wat meer gemoedsrust van kunt krijgen en als je denkt met een open blik (zonder me te veroordelen) naar mijn verhaal te kunnen luisteren dan mag je me mailen en zal ik je voor een deel vertellen hoe het bij mij is gegaan.
Dus als je het echt wilt weten, dan stuur me maar een mail en zal ik je er meer over vertellen.

En verder: ja ik heb een aantal doelen en een behandelplan, wat de duur van deze therapie gaat worden weet ik niet exact, dat heeft ook met mijn werksituatie te maken. Maar ik weet wel (bijna) zeker dat het geen jaren gaat duren, omdat we nu heel gericht aan het werk zijn en dat was ik niet in al die jaren DIStherapie.
Daar had ik GEEN idee wat de aanpak was, wat de duur was, wat mijn doelen waren, wat het behandelplan van mijn therapeut was, wat hij met mij wilde bereiken. Er was geen afgebakend plan.
Daarom heeft het ook vele jaren zo door kunnen gaan.
Jaren waarin ik zoveel andere dingen had kunnen leren en mijn energie in zoveel andere positieve zaken had kunnen steken.

Waarheid

@AR
Ik ben de persoon er niet naar om iemand een sneer te geven.
Ik probeer altijd open en duidelijk dingen uit te leggen zonder te verzanden in nodeloos gescheld over en weer.

Ik denk dat ook ík me hier fatsoenlijk gedraag en niet verval in scheldpartijen.

Maar om terug te komen waar het om gaat, Paul Lamers, deze man schrijft een hoop onwetenschappelijk geleuter, waar geen mens mee geholpen is. Zijn artikel zie ik dan ook als van iemand die interessant en deskundig over wil komen, maar de plank volledig misslaat met zijn beweringen.
Daarbij gevaarlijke uitspraak “de waan goede ouders hebben gehad”.
Juist in de distherapie wordt er vaak op gehamerd de ouders ‘los te laten”. Slechte situatie zowel voor het kind als voor de ouders.Vooral als er niets gedaan wordt aan waarheidsbevinding betreffende het trauma.

@waarheid,
dat is dus een verschil met mijn therapie en de jouwe, ik heb wel een behandelplan, altijd gehad, een vast omlijnd plan met doelen waar aan gewerkt wordt wat ieder half jaar geevalueerd wordt, logisch dat jij dus jaren je gang hebt kunnen gaan.

En je direct veroordelen? Nee, wel ben ik heel erg wantrouwend naar je toe, want een ander veroordelen omdat hij nog een aantal jaren therapie nodig heeft terwijl je zelf allang in therapie bent vindt ik raar, voelt niet eerlijk en dan krijg ik erg de drang dat te laten weten, dan kan ik niet aardig uit de hoek komen, maar dat wil ik dan ook niet, ik hou namelijk niet van oneerlijke mensen.
Als jij echt eerlijk zou zijn over alles zou ik niet zo wantrouwend zijn, alleen gezien al je reacties heb ik dat wantrouwen nog wel steeds naar jou toe.

Ik heb het niet nodig om van jou gemoedsrust te krijgen, dat haal ik wel ergens anders vandaan.
Alleen vindt ik dat als je wat over de therapie van een ander te melden hebt( over mij in dit geval) dan moet je ook eerlijk over jezelf zijn.

@Johanna,
Oke, jouw mening.
En wantrouwen naar mij is niet meer dan logisch.
Maar tot nu toe heb je nog niet echt de moeite genomen om mijn hele verhaal (via mail) te horen of onbevooroordeeld te lezen daar waar ik erover geschreven heb.
En dat vind ik dan op mijn beurt weer niet eerlijk.
Ik ben altijd open geweest en ben nog steeds bereid open te zijn als mensen niet bij voorbaat al met hun mening over mij klaar staan.
Alleen doe ik dat niet open en bloot (meer) op een forum.
Nogmaals: ik ben aan niemand verantwoording schuldig, behalve aan mijn vorige therapeut.
Ik veroordeel trouwens niemand die jarenlang therapie en ik heb daar ook geen mening over, ik vraag me alleen af of het niet anders kan.
Ik WEET dat het anders kan, dat jarenlange therapie niet nodig hoeft te zijn.
En die vraag heb ik je ook gesteld.

Ik ben eerlijk over mijn therapie, alleen heb ik niet de behoefte om op een forum als deze daar inhoudelijk op in te gaan.
Daarom de uitnodiging om daar achter de schermen met mij over te mailen.
Maar jouw keus ook als je dat niet wilt.
Dat is voor mij een stuk makkelijker. hoef ik er ook geen energie in te steken (waar ik overigens nog steeds toe bereid ben)
Maar dan moet je er ook niet steeds op blijven hameren dat ik hier op het forum daar geen antwoord op geef.

@Yael
Ik heb de hele lezing “Tussen het kaf en het koren” natuurlijk bestudeerd en ik moet eerlijk zeggen, ik vond het nogal een warrig verhaal. Veel kaf, geen koren.

Daarbij spreekt Lamers zichzelf meerdere malen tegen. Zo beschrijft hij bijvoorbeeld een aantal kwaliteiten waaraan behandelaars zouden moeten voldoen: onzekerheid en twijfel kunnen verdragen, niet te snel willen invullen, interpreteren etc, maar als er iemand is die in diezelfde lezing regelmatig invult, is het Lamers wel. De bovenaangehaalde citaten zijn daar een voorbeeld van, maar ook zijn “invulling” van het ‘false therapy syndrome’, zijn ‘invulling’ dat getraumatiseerden per definitie langdurig therapie moeten hebben en zijn ‘invulling’ dat de weerstand als gevolg van wantrouwen bij de patient vooral ervaren moet worden door de patient zelf (want voor de psychotherapeut is dat niet zo moeilijk!).

Het is in feite een vorm van arrogante betweterigheid die nergens op gebaseerd is.

@ Waarheid
ik ken jouw geschiedenis en de mijne lijkt erop, maar ik durf er nog niet vooruit tekomen. Ik heb de boel jarenlang belazerd en sommige mensen hebben me doorgehad. Mensen waar ik jarenlang mee opgetrokken heb bij ememo. Ik zat zelfs in het bestuur! Ik ben nu in therapie omdat ik met mezelf verder wil kunnen. Misschien kunnen anderen me vergeven, dat weet ik niet.

E.

Sorry E.
Volgens mij geef je je uit voor iemand anders en daar houd ik niet van.

En je naam is toevallig emma?

Wie was e? Wil de enige echte opstaan?

Ik heb me 1 keer uitgegeven voor iemand anders hier op het forum om iemand een hak te zetten, dat had ik niet mogen doen. Dat spijt me!

@E.
Ik kom er nog wel achter, als m’n vermoedens kloppen krijg je een ban.

Goed ik zal nu eerlijk zijn. Ik heb me een paar keer uitgegeven voor yael. Als je me nu een ban wil geven dan begrijp ik het. Zo goed? Ik probeer alleen maar eerlijk te zijn, sorry!!!!!!!

Hierbij dan ook mijn exuses aan Yael. Het zal niet meer gebeuren. geloof me alsjeblieft.

@E.
Je probeert pas eerlijk te zijn na dat je ontmaskerd bent, dat geeft te denken. Eerst geef je je dus uit voor Yael, nu voor E.M., dat deugt niet. In beide gevallen tracht je karaktermoord te plegen.

En ik stop er nu over, het topic gaat over Paul Lamers, de IGZ inspecteur met z’n esoterische ideeën.

Dat is Emma niet, ze hebben op ememo last gehad van een heel andere E. Had je je ook niet uitgegeven voor advocaat? E. En ben je niet dood geweest ook???
Heel ememo heeft nog post traumatische stress van jou, geloof ik.

Ik denk dat ze doet alsof ze E.M. is Vick, maar het niet in werkelijkheid is…

@ allen
Natuurlijk was dit Emma niet en E.M was dit vermoedelijk evenmin. Punt uit.
(rotzooi die hierop doorgaat haal ik weg)

Nou ben ik eerlijk en nu is het weer niet goed. Stik dan ook maar!!!!!!!!!!!!!!!!

E.

@ E het is beter in zwakheid in de waarheid te wandelen dan vermoord worden door de geest van de leugen die je alleen achteruit doet wandelen!

Een mens die zich zelf weer in de spiegel ziet staan kan met de waarheid verder leven en zal uit eindelijk groeien !

@ E
stijlloos om andersmans naam te gebruiken. Meer woorden wil ik hier niet aan jou( wie je dan ook moge zijn) vuilmaken.

Zie ook eens voor de grap naar de andere kant van mensen die bij de False Memory sekte horen, ik denk dat de enkeling die hier komt dit niet onthouden hoeft te worden.
Het is ook niet off topic, als je wil kan je van iedereen wel iets anders en een andere kant laten zien, ook van de mensen waar jullie mee dwepen

http://www.dennisrodie.com/page17b.html

Regina

@ Regina
waar kan ik die bewijzen uit België vinden over dat ritueel misbruik?
Dat Elisabeth Loftus 12 uur per dag werkt zegt me niks. Sommige distherapeuten stellen zich zelfs buiten therapie-uren beschikbaar voor hun cliënten.

klopt yael….

@ Regina
ik heb de link bekeken en gelezen. Een paar citaten wil ik even aanhalen hier. O.a. ‘Vrijwel allemaal bekennen ze in een later stadium. Herinneren is selectief!’ Ja!! Herinneren is selectief. Daar gaat het juist om! Het geheugen is geen harde schijf waar alle herinneringen in opgeslagen zijn die je later in werking kan zetten. Herinneringen zijn altijd gekleurd, dus selectief!

‘Waar rook is, is vuur’.
Daar schuilt nu juist het gevaar in. Op die manier worden onschuldigen met de nek aan gekeken.

Nog een suggestibele uitspraak is, dat van Koppen beinvloed zou zijn door E.F.Loftus. Alsof de man zelf niet kan denken, onderzoeken en oordelen!

Nog even over de goed gedocumenteerde gevallen van concentratiekampslachtoffers. Waar kanje die vinden?? Graag bewijzen!

@ Regina
het verhaal van Anne en Rolande waarover geschreven wordt in dat artikel bewijst niet dat hun verhaal de waarheid is. Zij gingen in therapie omdat ze problemen hadden en tijdens de therapie kwam hun incestverleden aan ‘t licht. Vóórdat ze in therapie gingen, hadden ze dus geen idee dat ze slachtoffers hiervan waren.
Dat is nou juist het fnuikende aan dit soort zaken! Men gaat in therapie zonder duidelijke herinneringen en men komt uit therapie met gruwelijke herinneringen aan misbruik. En dan beweren een aantal psycho-klojo’s dat hiermee bewijs geleverd is van verdringing.

Daarbij is een gedateerd artikel.
Na 1999 zijn er weer allerlei andere onderzoeken geweest die nog steeds het bestaan van verdringing niet kunnen aantonen, maar wel het tegengestelde, dat mensen dingen aange“praat” kunnen krijgen.

Zoals kan gebeuren bij het LcvT als je daar gaat therapieën! De heer Lamers is n.l. overtuigd dat verdrongen herinneringen wél bestaan!

Yael en Waarheid,

Jammer dat jullie niet gewoon in staat zijn een artikel tot je te nemen, even naast je neer te leggen en denken goh, dit is ook een kant van het verhaal.
Allemaal jamaars – kunnen jullie blijkbaar niet gek genoeg zij, hoe vaak paradeert jullie Talisman niet met oude artikelen – en vragen om bewijzen en dingen eruit lichten en uit zijn verband rukken, maakt op mij geen indruk alsof je niet twijfelt. Jullie moeten wel heel erg aan jullie gelijk en je geloof in deze site site en voorman hebben om zo kleinzielig te reageren.

Nou ja, dit is mijn mening in ieder geval. Ik zeg niet dat ik het helemaal eens ben hoor met die Dennis de Dinges, maar ik vind het zo grappig want ik wist van tevoren al wat jullie zouden zeggen en het komt nog uit ook.

@Van mij
Ik ben géén aanhanger van deze site.
Ik snap niet waarom ik steeds met JP over 1 kam geschoren word.
Want alles behalve dat is waar!
Ik baseer mijn uitspraken op wat ik weet en wat ik gelezen en ervaren heb en soms komt mijn mening overeen met die van JP.

Daarbij van mij: jij weet wel weer van het onderwerp af te stappen en mensen weer eens persoonlijk ergens op aan te spreken in plaats van inhoudelijk te reageren (ik kan wel raden van welk forum jij komt), dus laten we nu maar weer on-topic reageren.

Wat knap van je onwaarheid dat je dit weet, mijn achting voor je stijgt met de minuut, wie is eigenlijk die Van Mij en natuurlijk doe jij altijd alles goed, probeert open naar iedereen te luisteren, nooit met een oordeel klaar te staan en niet als een hondje naar jullie goeroe terug te kruipen nadat jullie (Jij en kittekat, behoorlijk afgekraakt waren door hem).

@ Nieuwe bekende
HIER SPREEKT DE GOEROE!

Met m’n stukje over de klimaathysterie heb ik de dames vermoedelijk alleen maar verder van me verwijderd, dus ik denk dat je inschatting wat voorbarig is.

Waarheid,

Beetje wroeging jegens Ememo, nou keep going, misschien als je genoeg vervelden doet, subtiel dan hè op jouw manier dat je er vanaf komt, succes ermee.

Ik schrijf daar trouwens niet, ik had er nog nooit van gehoord, sinds ik opgenomen ben en wat op internet surf hier in het ziekenhuis.

En dan nu het weer:
Hier en daar weer een flinke onweersbui met een kleine persoonlijke
blikseminslag.
De hagelstenen kunnen hard aankomen.

Advies:
Schuil onder een afdak en blijf waar je bent en probeer zo min mogelijk te bewegen en van je te laten horen.
Want die bliksem mocht jou wel eens kunnen raken als je je kwetsbaar opstelt.

Het gat in de ozon is nog lang niet groot genoeg blijkbaar…….

@Van mij
Hoe weet jij dat ik het over ememo had als jij daar niet komt en “toevallig” hier terecht kwam?
Moet je toch enige voorkennis hebben……
Geef me maar via email antwoord, want deze vraag is volledig offtopic.

Mens, is dat echt zo belangrijk, waar gaat dit over zeg, ik ga je echt niet mailen hoor, is gewoon en kwestie van teruglezen waardoor ik dingen weet.
Sjonge, jonge, jij moet wel heel raar in elkaar steken

En ik trouwens ook hoor

Ik kwam mijn naam tegen op deze pagina, ik ben NIET de IGZ-inspecteur Paul Lamers, dat is een naamgenoot!
Ik reageer wél geregeld op zorg-gerelateerde onderwerpen bij de column ‘Opklaringen’ van Marc Chavannes in het NRC-Handelsblad.
Daar ik in mijn reacties nogal eens kritisch ben op ontwikkelingen in de zorgsector leek het mij correct het verschil hier aan te geven, mijn @-mail en IP-adres zijn bekend bij het NRC, dus reacties ondertekend met ‘Paul Lamers’ in het NRC zijn NIET van de hier boven besproken P. L.
met vriendelijke groet;
Paul Lamers

Geachte heer P. Lamers,

Alleen al uw heldere schrijfstijl maakt me duidelijk dat u een geheel andere Paul Lamers bent. Mijn excuses voor het eventuele ongemak indien u in de NRC voor uw naamgenoot wordt aangezien.

De P. Lamers waar ik m’n pijlen op richt heeft overigens de voorletters P.A,Q.M.