Magische uitspraak van de Raad voor de Journalistiek
Wee diegene die de Andijkse alternatief 'therapeut' Peter Kieft ook maar een strobreed in de weg legt, voor je het weet heb je een aanklacht aan je broek. Dat ondervond ook het Noordhollands Dagblad.
Op 1 december 2006 schreef het NHD naar aanleiding van de rehabilitatie van advocaat mr. Chris Veraart:
"De Alkmaarse advocaat Veraart mocht de Andijkse therapeut Kieft een 'gevaarlijke magiër' noemen aldus het Europese hof voor de mensenrechten". (bron)
Peter Kieft dacht daar heel anders over en diende bij de Raad voor de Journalistiek een klacht in tegen het NHD. En warempel, die klacht is gegrond verklaard.
Volgens de RvdJ had het Europese Hof alleen vastgesteld dat de opgelegde waarschuwing (door het Hof van Discipline aan Veraart) 'op onvoldoende onderzoek van de feiten was gebaseerd'. (bron)
Het is interessant om te zien hoe de NRC deze uitspraak van het Europese Hof indertijd analyseerde:
"De waarschuwing voor de advocaat is niet goed onderbouwd en de motivering is niet relevant. Het Hof erkent de beroepsregel dat advocaten zich in het openbaar waardig, discreet en eerlijk moeten gedragen. Maar in dit geval mocht de advocaat zich openlijk fel verzetten tegen de claims van de therapeut. Die hadden immers geleid tot zeer ernstige beschuldigingen aan het adres van de familie." (bron)
Niet voor niets won Veraart de procedure bij het Europese Hof op basis van Artikel 10 van de conventie: vrijheid van meningsuiting. Het is m.i. dus wel degelijk zo dat het Europese Hof gegeven de omstandigheden vond dat Veraart Peter Kieft als een magiër mocht typeren.
Dat het hier principieel gaat om de vrijheid van meningsuiting blijkt ook nog eens uit een kritisch commentaar van de hoogleraar rechtsgeleerdheid E. J. Dommering, die naar aanleiding van de uitspraak in de 'zaak Sickesz' (die geen kwakzalver genoemd mag worden, ziet u overeenkomsten?) refereert aan de uitspraak van het Europese Hof inzake Veraart:
"Past men de criteria van het EHRM in de zaak Veraart (…) toe, dan lijkt deze beslissing (van het Hof, red.) mij een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Het negatieve waardeoordeel ‘kwakzalver’ mocht de VtdK kiezen, en kon met wetenschappelijke inzichten worden onderbouwd."
en
"Het gebruik van die term past bovendien bij een fel, nog steeds voortwoedend, openbaar debat over de toelaatbaarheid van alternatieve geneeswijzen, waarin de VtdK stelling neemt. Het door het Hof Amsterdam gegeven verbod treft, zo komt het mij voor, de vrijheid van meningsuiting in het hart’." (bron)
Het is merkwaardig en schandalig dat uitgerekend de Raad voor de Journalistiek zo weinig begrijpt van één van onze grondrechten: de vrijheid van meningsuiting. Diezelfde vrijheid van meningsuiting is namelijk het bestaansrecht van de journalistiek. Ik heb het al vaker geschreven: The morons are taking over.
NB
De gewraakte uitspraak van Veraart was terug te horen in het Avro radioprogramma Hagens op de Middag (6 december 2006).
Hier de opname (in mp3 formaat).
Ik heb hier ondertussen de eerdergenoemde uitspraak van de Raad voor de journalistiek. Klik HIER
Het ziet er naar uit dat de Raad een beetje selectief heeft zitten te winkelen in de uitspraak van het Europese Hof.
De RvdJ:
“Het Europese Hof heeft zich echter, anders dan verweerders hebben bericht, niet inhoudelijk uitgesproken over de kwestie tussen Veraart en klager.”
Dat is merkwaardig, in het toendertijd uitgegeven Persbericht van het Europese Hof staat toch duidelijk het volgende:
“The Court observed that, in the applicants case, Ms A.K. had publicly accused her family of crimes of a particularly loathsome nature. The K. family secured the assistance of the applicant to seek redress for the injury caused to them and to defend their reputation. It could not be doubted that the applicant was entitled to make public statements in his clients’ interest, even outside the courtroom, subject to the proviso that he was acting in good faith and in accordance with the ethics of the legal profession. Bron
Mede op basis van artikel 10 (vrijheid van meningsuiting) vond het Europese Hof inderdaad dat Veraart deze therapeut een magiër mocht noemen, waarbij we niet moeten vergeten dat de professionale kwalificaties van Kieft (en z’n therapeutische technieken) volledig vaag en omstreden zijn.
Heeft de RvdJ dan niets geleerd van de uitspraak in de zaak Sickesz?