Kent u Sharon Begley nog? Waarschijnlijk niet, maar ik linkte een tijdje geleden naar een stukje van haar hand over 'verdrongen herinneringen".

De teneur was toen: praattherapie kan zéér gevaarlijk zijn, maar controle erop ontbreekt.

Daar was (en ben)  ik het mee eens, maar na het lezen van haar nieuwste epistel, ditmaal over "Global Warming Deniers" is mevrouw Begley bij mij wel van haar voetstuk gevallen. Lubos Motl beschreef haar als een een vrouw met kippenhersens. Ik ga dat niet bestrijden. 

Wat Begley vorige week schreef in Newsweek, daar lusten de honden geen brood van en verraad dat de term 'wetenschapsjournaliste" in haar geval waarschijnlijk te complimenteus is.

Lees verder...

If we can't think for ourselves, if we're unwilling to question authority, then we're just putty in the hands of those in power. But if the citizens are educated and form their own opinions, then those in power work for us. In every country, we should be teaching our children the scientific method and the reasons for a Bill of Rights. With it comes a certain decency, humility and community spirit. In the demon-haunted world that we inhabit by virtue of being human, this may be all that stands between us and the enveloping darkness.
Carl Sagan, The Demon-Haunted World, p 408.

De Live-Earth hysterie van vandaag toont aan dat de duisternis dichterbij is dan Sagan ooit vermoed zal hebben. Mag ik U een goed bewaard geheimpje vertellen? CO2 is NIET verantwoordelijk voor de opwarming van de aarde. Nog zo'n geheimpje: de aarde staat NIET op het punt om door menselijk toedoen (onze CO2 uitstoot) naar de filistijnen te gaan.

Professor Tim Ball:
Believe it or not, Global Warming is not due to human contribution of Carbon Dioxide (CO2). This in fact is the greatest deception in the history of science. We are wasting time, energy and trillions of dollars while creating unnecessary fear and consternation over an issue with no scientific justification.
en
No sensible person seeks conflict, especially with governments, but if we don't pursue the truth, we are lost as individuals and as a society. That is why I insist on saying that there is no evidence that we are, or could ever cause global climate change. (bron)

Is Tim Ball de enige? Nee, absoluut niet. Maar iedere klimaat-wetenschapper die zich uitspreekt tegen deze massahysterie loopt het risico z'n baan te verliezen of geen onderzoeks-financiering meer te krijgen. Dat is waarheidsvinding nieuwe stijl, volgens oud communistisch recept:
"Scientific dissent from Lysenko's theories of environmentally acquired inheritance was formally outlawed in 1948, and for the next several years opponents were purged from held positions, and many imprisoned."

Prof Richard Lindzen:
Sadly, this is only the tip of a non-melting iceberg. In Europe, Henk Tennekes was dismissed as research director of the Royal Dutch Meteorological Society after questioning the scientific underpinnings of global warming. Aksel Winn-Nielsen, former director of the U.N.'s World Meteorological Organization, was tarred by Bert Bolin, first head of the IPCC, as a tool of the coal industry for questioning climate alarmism. Respected Italian professors Alfonso Sutera and Antonio Speranza disappeared from the debate in 1991, apparently losing climate-research funding for raising questions. (bron, link toegevoegd))

The urge to save humanity is almost always only a false-face for the urge to rule it.
H. L. Mencken (1880-1956)

CO2 is niet de boosdoener. Wat Al Gore in z'n film bewust NIET laat zien is dat de temperatuur EERDER stijgt dan het CO2 gehalte in de atmosfeer. Daar zit namelijk een vertraging van 800 tot 1000 jaar tussen. CO2 volgt dus de temperatuur-stijging en kan daarmee onmogelijk aanjager van het broeikaseffect zijn. Een en ander is ook volkomen verklaarbaar: de meeste CO2 is opgeslagen in de oceanen en die verwarmen zeer langzaam. Warmer water kan minder CO2 bevatten dan koud water: open maar eens een warm colablikje: de CO2 (de prik) spat eruit.
De werkelijke bron van verwarming is de ZON. Maar dat wordt uit ideologische motieven verdoezeld door Gore en z'n aanhangers. Lees verder...

De Telegraaf van gisteren (9-12-06) besteedt onder de kop "Oorvijg voor tuchtrechters" ruim aandacht aan aan de vernietiging van het vonnis van de Raad van Discipline (tuchtorgaan voor advocaten) betreffende Chris Veraart, door het Europese Hof voor de rechten van de Mens.

De Telegraaf:
" De uitspraak van het Utrechtse Hof van Discipline was in 2003 gelijk al omstreden, omdat een jaar eerder de NCRV volledig bakzeil had gehaald na acties van mr. Veraart. Op 26 juni 2002 erkende de omroep dat er sprake was van smaad jegens de familie van Annemarie. Daarop werd een boete betaald aan het openbaar ministerie, een schadevergoeding aan de familie en een uitvoerige rectificatie geplaatst in de NCRV gids.
Wat vooral verbazing wekte in de uitspraak van het Hof van Discipline, was dat de deskundigheid van mr. Veraart op het gebied van zedenzaken ernstig in twijfel werd getrokken. Volgens de tuchtrechters had mr. Veraart door een beroep op zijn deskundigheid 'het weinig kritische luisterpubliek de gedachte ingegeven waar rook is, is vuur'."

Hoewel de Raad van Discipline een tuchtorgaan voor de advocatuur is (en haar vonnissen dus niet van toepassing zijn op anderen dan advocaten) is het ronduit alarmerend om te lezen op welke kromme redeneringen de tuchtrechters (juristen bij uitstek?) zich beroepen.

Lees verder...

Het onderzoek van Elke Geraerts dwingt mij tot een herziening van m'n mening aangaande de rol die herinneringen kunnen spelen in bijvoorbeeld een beschuldiging van seksueel misbruik.

Laat ik het voorbeeld zo gecharcheerd mogelijk neerzetten:
Kan een vrouw 20 jaar na dato tijdens een therapie herinneringen "hervinden" aan haar eerder aangedaan misbruik?

 

Eerder zou ik gezegd hebben: 'nee, die herinnering is het produkt van een suggestieve therapie', maar mede door het werk van Geraerts (én eerder werk van Schooler) kan ik dat niet meer zo absoluut stellen.
Nu zeg ik: 'ja, dat is niet uit te sluiten, hoewel niet waarschijnlijk' (zie daartoe eindnoot)
Blijkbaar kunnen herinneringen een hele tijd "slapen" en dan door een specifieke aanleiding vrijwel plotsklaps terug zijn,  onverwacht en meestal zeer emotioneel.

Letwel, ik heb het NIET over verdrongen herinneringen.
Verdringing bestaat niet!
Het volgende staatje laat het verschil zien:

Lees verder...

Voor elk probleem is er een oplossing die simpel, handig en verkeerd is. (H.L. Mencken)

Één van die verkeerde oplossingen is het geloof in het bestaan van volledige verdringing als defensie- mechanisme.
Het is natuurlijk wel een zeer verleidelijke verklaring want allerlei huidige klachten (depressies, eetstoornissen, relatieproblemen etc.) kunnen met een beroep op verdringing verklaard worden als de schuld van een ander.

Dat is simpel en handig. Het klinkt goed en is eenvoudig uit te leggen. Maar is het waar?

Nee, concludeert Elke Geraerts in haar proefschrift Remembrance of Things Past. Het "verdringingsmechanisme" heeft ze niet aangetroffen, maar een van de opmerkelijke bevindingen uit haar onderzoek is, dat slachtoffers van misbruik soms de illusie hebben nooit eerder dit misbruik herinnerd te hebben, terwijl de feiten duidelijk maken dat ze er al eerder met anderen (de partner bijvoorbeeld) over gesproken hebben.

Hoe kan dat en waarom is het belangrijk?
In het interview met TV-Limburg geeft Geraerts zelf de verklaring: bepaalde misbruikervaringen op zeer jeugdige leeftijd worden niet met de connotatie "misbruik" opgeslagen, het wordt wel als vreemd en onprettig ervaren, maar pas jaren later dringt (door specifieke triggers) bijvoorbeeld het besef door dat dit "niet normaal" was. Dan volgt een zeer emotionele Aha-erlebnis bij het slachtoffer waarbij alsnog een "vertrouwde" door de mand valt. Ik stel me voor dat dat zeer traumatisch is.

Lees verder...